Be Quick E1 2009/2010

Be Quick E1 - Ouders, broertjes, zus

Datum: 26-11-2009 | Bekeken: #577 | Door: Coen van Kalker

Wedstrijdstatistieken

Uitslag: 3 - 5
Het E1 is thuis uit !
Het E1 is thuis uit.

Een zaterdag zonder wedstrijd is als een week zonder weekend. Dat moet onze leider Coen gedacht hebben toen hij het speelschema voor november bekeek. Onmiddellijk ondernam hij actie. In een mail naar alle E1 ouders
en pupillen, peilde hij de interesse voor een alternatieve invulling van die voetballoze zaterdag. Iedereen bleek enthousiast over het voorstel en afgelopen zaterdag 21 november was het zover.
De middag begon met een wedstrijd. De E1 spelers aangevuld met een aantal broertjes en een zus, eveneens pupillen, namen het op tegen de vaders en moeders, rijkelijk aangevuld met een aantal sterke, fitte en ervaren junioren. Het doel van de wedstrijd was voor de ouders zo helder als glas: Ten eerste, laten zien dat ze alles wat ze de kinderen wekelijks toeroepen vanaf de zijlijn, prima zelf in praktijk kunnen brengen. Ten tweede, winnen!! Alles werd uit de kast gehaald om dit te bereiken en met een voldaan gevoel het veld af te kunnen stappen. De kinderen werden op geen enkele manier ontzien. Het was een prachtige (wed)strijd voor de toeschouwers die uiteindelijk door de ouders gewonnen werd. Tijdens de rust en na afloop, kon de gebruikte energie en vitamientjes aangevuld worden met pepernoten en speculaas.
Na het douchen met zijn allen naar het Intell Hotel getogen voor een uurtje bowlen. Ook hier bleek de ambitie voor het presteren en winnen nog altijd groot. Hans en Nicole waren de onbetwiste winnaars met beide een score van 134.
Hongerig geworden zijn we daarna met z’n allen neergestreken in de sportbar voor een voedzame maaltijd. Na het eten onder het toeziend oog van de gastvrije sportbar crew nog heerlijk gedronken, gekletst en met de kinderen in de sporthal gesport.
Het laatste woord was aan onze trainer Peter, die Coen bedankte voor het organiseren van deze geslaagde dag. Wij zijn trots op onze pupillen, hun trainer en hun leider. Mannen, dank!

Ruth Pas