De statistieken gaven het aan, het weer werkte mee en de hele week stond in het teken van de topper tegen de Hummelo Keppel combinatie. De spelers waren zich bewust van feit dat, als deze wedstrijd in de pocket zou zitten, we op het najaarskampioenschap zouden afstevenen. De druk stond er dan ook goed op. De voorwaarden waren goed, een flets najaarszonnetje en een vers riekende mat. We waren weer compleet, Brian Smallegoor had zich weer in de gelederen gemeld en met 9 jongens en veel ouders en opa’s (en oma) togen we naar Hoog-Keppel. Alleen Bas was niet helemaal fit (onwillige knie). Bij het zien van de jongens van HC ‘03, gingen de adamsappels toch wel even een paar keer op en neer en gevoelsmatig dacht ik, o jee. Dat is nooit een goed teken. Vooraf geïmponeerd zijn door de tegenstander, zeker bij pupillen, heeft zijn weerslag op de wedstrijd.
De scheids blies de wedstrijd aan, die eigenlijk nooit een echte wedstrijd zou worden. We waren mak, telkenmale een stapje te laat en konden niet wennen aan het feit dat er een tegenstander was die ook goed kon ballen, veel energie en fysieke kracht in de strijd gooide. Van begin af aan stonden we onder druk en zakten geheel in, zonder de tegenstander ook maar een strobreed in de weg te leggen. In de eerste vier minuten combineerden zij tot twee maal toe door het hart van het team en bange gevoelens maakten zich meester bij de aanwezige supporters. We vergaten keer op keer de man op de bal druk te geven. De 1-0 na ca. 6 minuten was dan ook dik verdiend en bovendien een fraaie. Je zou denken dat er wat meer power zou komen en dat de schroom afgeschud zou worden. Maar helaas was dat niet het geval. Het bleef bij individuele speldenprikken. In de 8e minuut gaf Brian Noppen een prachtige steekpass op Wesley, die alleen op de keeper afging en door deze onderuit gehaald werd. Het was een zuivere Penalty, helaas zag de scheids dit anders en dat had cruciaal kunnen zijn. Of dat ook zo zou zijn geweest, blijft koffiedikkijkerij. Maar goed een 1-1 stand zou de wedstrijd een ander beeld hebben gegeven.
Kort na dit voorval liep de grote middenvelder van HC ’03 ongestoord met de voet aan de bal tot op 15 meter en schoot de bal strak over de aalgladde grasmat in de goal. 2-0. Brian Noppen zette Wesley voor de tweede maal knap vrij voor de keeper. Helaas was hij net iets te gehaast in zijn afwerking, dat was jammer. We bleven achter de feiten aanlopen en hadden geen antwoord op hun krachtige mid-midden en linker half speler. Uit een combinatie van hen tweeën viel dan ook de verdiende 3-0 achter Michael. Een fraai geplaatst diagonaal schot eindigde strak in de linkerbovenhoek. Kort daarna blies de scheids voor de rust. Oei, Dolf liep met grote rimpels op zijn voorhoofd met de jongens naar het kleedlokaal. Hier was werk aan de winkel. De rust duurde gevoelsmatig ongeveer even lang als de eerste helft en eindelijk kwamen de partijen weer op de mat.
De tweede helft was toch wat meer in balans en er werd nu feller tegenstand geboden. Langzaam werd er ook voor de aanval gekozen, al moet gezegd worden dat ik (en ik denk de meeste meegereisde supporters) geen moment het idee hadden dat de wedstrijd nog zou kantelen. Net op moment dat wij een klein overwicht hadden en Wesley en Brian twee goede mogelijkheden hadden gekregen voor de overbekende Anschlußtreffer, deelde HC ’03 de definitieve genadeklap uit. 4-0. Dit was overigens geen verdienste van de tegenstander, maar meer nalatigheid van onze kant. Goed, de wedstrijd was nu gespeeld en hoewel we de tweede helft optisch bijna gelijkwaardig waren, droogde de fut, geloof en kracht langzaam op het team als een sinasappel in de bare zon. De wedstrijd was gespeeld en het verlies werd genomen. De laatste treffers waren dan ook niet meer van belang en konden ook niet op echte waarde geschat worden. De teller stokte uiteindelijk bij 8-0. Qua uitslag geflatteerd, maar op de winst kon helemaal niets afgedongen worden. Vlak voor tijd werd Michael nog vervelend geraakt en moest zich laten wisselen. Brian Smallegoor trok de handschoenen aan en kweet zich goed van zijn nieuwe rol.
We hebben vandaag verdiend en kansloos verloren. Dat is nu eenmaal zo. Dat is ook niet erg. We moeten als team nog leren omgaan met grote c.q. verhoogde weerstanden en dan zijn dit soort wedstrijden nodig, hoe jammer ook voor het verdere verloop van de competitie. (ik zie HC 03 de voorsprong van 3 punten niet meer uit handen geven). Belangrijk nu is hoe pakken de jongens dit op en hoe vertalen ze dit in het toekomstige spel. Dolf zal met zijn trainers de komende weken hard en gericht trainen, te beginnen aankomende maandag, om de spirit weer in het team te krijgen en ze laten zien waarom we verloren hebben. Het team is terug op aarde en de landing was hard. Dit was een goed leermoment. Vandaag was een off-day zullen we maar zeggen. Maar, kop jongens, verliezen hoort ook bij voetbal en met goed trainen, luisteren naar Dolf kunnen we deze tegenslag met gemak aan. Maandag gaan we weer fanatiek trainen.
Let op! Woensdag 15 oktober is er GEEN training.
Zaterdag 18 oktober staat er geen wedstrijd op het programma. In plaats daarvan zal er die dag om 10:00 uur getraind worden op het Be Quick veld.
Een woord van dank aan het meegereisde legioen voor het vervoer en de steun.
Statistieken: Datum en tijdstip: 11 oktober 2008, 10:00 Hoog-Keppel
Spelers: Jordi Addink, Wesley Hendriks, Rick ter Horst, Bas Jansen, Michael Messing, Brian Noppen, Brian Smallegoor, Jelle v.d. Weerd en Aäron van Spankeren.
Leider: Dolf ter Horst
Ruststand: 3-0 Eindstand: 8-0
Toeschouwers: familie Huntelaar, ouders, Opa’s, Oma en liefhebbers.
Doelpuntenmakers: Geen idee! (waarschijnlijk allemaal familie van KJH)