Op deze zonnige zaterdagochtend moest ons D2 haar eerste wedstrijd van het nieuwe seizoen spelen tegen de D4 van Warnsveldse Boys. Nu krijgen de Boys ook een nieuw kunstgrasveld, dus moesten we voor deze wedstrijd uitwijken naar het veld van Zutphania.
In de hoop en de verwachting dat onze spelers de les uit de oefenwedstrijd onthouden zouden hebben - in die wedstrijd werden we na een 2 – 0 voorsprong in de tweede helft weggespeeld omdat het middenveld de “knollen op had” -, begonnen we vol goede moed en met veel energie aan de wedstrijd.
Vanaf de eerste minuut werd de tegenstander goed onder druk gezet en in het eerste kwartier kregen we vele kansen op een (verdiende) voorsprong. Helaas werden deze mogelijkheden door onze spitsen niet benut. En dan treedt een voetbalwet in werking, die luidt: “als je zelf niet scoort, dan scoort de tegenstander wel.” En zo kon het gebeuren dat we na 20 minuten volledig onverdiend op een 1 – 0 achterstand stonden.
Gelukkig wisten we de stand nog voor de rust gelijk te trekken. Het was Quinty die een prachtige pass gaf op Oktay, waarna Oktay – op nieuwe voetbalschoenen – bekwaam wist te scoren.
Na de thee ontspon zich een van de meest krankzinnige wedstrijden uit mijn lange voetballeven. Door slordigheden en onrustig voetbal, maar vooral als gevolg van het feit dat onze spelers de “kop lieten hangen”, werden in 10 minuten tijd maar liefs vijf doelpunten door Warnsveldse Boys gescoord. Alleen Johan wist tussendoor nog een keer het Warnsveldse net te vinden. En zo stonden we ineens met 6 – 2 achter! Een enorme afgang hing in de lucht.
En toen kwam de grote ommekeer. Nadat Johan uit de eerste de beste aanval na de 6 – 2, direct opnieuw een doelpunt wist te scoren, gingen we er ineens weer in geloven. Met heel veel strijd en passie werd er weer gevoetbald en iedereen deed geweldig zijn best. En dat harde werken werd vandaag beloond. In de resterende 20 minuten wisten de Warnveldse jongens niet meer hoe ze het hadden.
Eerst was het Oktay die 6 – 4 en 6 – 5 liet aantekenen Daarna was het Quinty die
– ondanks een geweldige dorst – met een prachtig doelpunt de gelijkmaker wist te scoren. Wat was iedereen op dat moment al blij, dat we na zo’n grote achterstand tch nog weer gelijk waren gekomen!. Maar het was nog niet afgelopen. En we bleven doorvechten. Dit tot grote vreugde van onze supporters, die onze jongens luidkeels aanmoedigden.
Het was uiteindelijk Alex die na zichzelf enige tijd rust te hebben gegund door een blessure voor te wenden, van de opgedane nieuwe energie gebruik maakt door in de laatste minuut het meer dan verdiende 6 – 7 overwinningsdoelpunt te scoren.
Wat een spanning, wat een wedstrijd !!
Evert Teunissen