De kop zegt het al: Bequick B1 is er klaar voor!
Een half jaar geleden nam ik Deniz Taskoparan de uitdaging aan om Bequick B1 onder mijn hoede te nemen.
Ik kreeg 30 jongen/meisjes waaruit ik mocht selecteren, geen gemakkelijke taak voor een nieuwkomer!
Na een kleine 2 maanden trainen kregen we een duidelijke splitsing van de B1 en B2.
Nu was het de taak voor mij om van dit 13 tal aan spelers (die voor een gedeelte van de groep) voor het eerst samen spelen, een team te creëren.
DE COMPETITIE
We begonnen de competitie zonder maar 1 oefenwedstrijd te hebben gespeeld, desondanks hadden we er veel vertrouwen in met dit nieuwe elftal.
Na 2 nederlagen van 6-0 en 5-0 waarin niet eens zo slecht werd gevoetbald, pakten we onze 1 punt bij Fc Zutphen(gelijk spel of niet een punten pakken van Fc Zutphen voelt altijd goed).
Net als in de vorige 2 wedstrijden lieten wij de zee van kansen wederom onbenut, waardoor we helaas maar met 1 punt richting Bequick terug fietsten.
Daarna volgden er een golf van nederlagen (maar liefst 6 stuks!!), maar het positieve daarvan.....HO WACHT ZULT U NU DENKEN POSITIEF? NA 6 NEDERLAGEN??? inderdaad het positieve hiervan is dat wij wedstrijd na wedstrijd steeds meer voetbal lieten zien en elke wedstrijd met ruime voorsprong de rust in konden gaan.
Doordat dit steeds vaker gebeurde, kon je al gauw zien dat het team steeds minder schik had en met schoenen vol lood elke weekend weer verplicht het veld op moesten.
Ze waren toe aan een overwinning en aan de winterstop.
Onze wens kwam snel in vervulling door de vroege sneeuwval( ons dank hiervoor aan de weergoden)!
WINTERSTOP: een tijd om lekker niet aan voetbal te denken en lekker te snaaien en gamen!!
Niets van dit is waar voor Bequick B1!!
Na een spoedberaad over hoe het allemaal anders kan/moet, heb ik het team voorgesteld om de gehele winterstop(behalve kerst weekend) om 3 x in de week de loop schoenen te pakken en met z'n allen te gaan lopen, nee geen saaie rondjes om de vijver of op het veld maar gewoon lekker door Zutphen.
Dit werd in eerste instantie niet door iedereen leuk gevonden want wat is er nou leuk aan hardlopen? Het tegendeel werd bewezen want al na 1 x lopen kwamen ook deze jongens terug op hun uitspraak.
Jongens die in het begin achteraan liepen, liepen na enkele weken trots voorop en werd de tempo verhoogd dan werd er verderop wel even gewacht op de achterliggers zodat we tegelijk aan kwamen.
Dat laatste deed mij goed, ze lieten dus zien dat ze elkaar ondersteunden om toch de eindstreep te halen.
Uiteraard kregen we een zeer goede conditie, maar mijn 1e doel is bereikt:Zorgen dat er in het 2e helft van het seizoen er een team
staat!
2e HELFT
Allereerst heet ik Dailey en Emre welkom in ons team.
Na 3 weken hard trainen en vele positie spellen verder stond ons maandag 24-01-11 een oefenwedstrijd te wachten uit bij HALLE!!!!
Waarom HALLE met hoofdletters en zoveel uitroeptekens?Dat zal ik u uitleggen
Maar allereerst mijn excuus voor de fantastische ouders die weer eens bereid waren om ons weg te brengen.
MAANDAG 24-01-11
Om 18.00 stonden wij klaar om te vertrekken naar Hall, ondanks werd mij door 1 van de spelers al aangegeven dat hun klasgenoot, spelend bij Hall niks wist van een wedstrijd. Maar zelfs dat was niet genoeg om bij mij een lichtje te laten branden en even de trainer van de tegenstander te bellen.(want ik was nog steeds in de veronderstelling dat het Hall was).
Eenmaal aangekomen bleek dus toch dat we naar HALLE moesten, totaal de verkeerde kant!! SORRY SORRY SORRY!!
Gelukkig waren de ouders bereid om alsnog de andere kant op te rijden en was de trainer van HALLE bereid om op ons te wachten.
Om 19.00 kwamen we aan eindelijk aan (nogmaals bij HALLE)!!
Ondanks de rumoerige voorbereiding wilde ik het elftal toch op scherp zetten oefenwedstrijd of niet, want ze konden juist nu laten zien dat al die trainingen niet voor niets zijn geweest.
We begonnen de wedstrijd lekker scherp en dat zag je al gauw terug in de gecreëerde kansen 10 stuks binnen 15 min.
Ondanks dat wij het goede van het spel hadden wist de sptis van Halle toch te profiteren van een communicatie fout tussen onze laatste man en keeper en de 1-0 achterstand was weer een feit.
Nu was het van belang om te kijken hoe dit team hier mee om zou gaan: wederom net als voor de winterstop de kop laten hangen bij een tegenslag of gewoon doorgaan met wat ze de hele wedstrijd al deden...voetballen, er werd gekozen voor het laatste...geen gemopper tegen mekaar maar het bal het werk laten doen dit resulteerde al snel in een dik verdiende 1-1. (tevens de ruststand)
Na een korte pauze met veel aanwijzingen begonnen we weer vol goede moed aan de 2e helft.
Ik moet zeggen, dit was voor mij 1 van de mooiste 40 min die ik heb meegemaakt.
We kwamen al gauw op een 1-2 voorsprong door een mooie kopbal van Kristiaan, gelijk erachteraan konden we de wedstrijd veiligstellen maar de keeper van Halle stond een puike wedstrijd te keepen.
Door knulligheid van onze keeper rolde een terug speelbal van ons zomaar in de goal(oke er stonden geen witte lijnen maar dat mag geen excuus zijn)2-2!! wat nu?
Met nog een kleine 15 min te spelen liet dit team zien dat ze wel degelijk met tegenslagen kunnen omgaan en dat de conditie trainingen niet voor niets zijn geweest, er werd nog meer gecombineerd en druk gezet, zelfs in de kleine vierkante meters werd de tegenstander weggespeeld, dan weet je als trainer dat je achterover kan leunen en alleen nog maar hoeft te genieten en wachten dat de goal valt.
En die vielen en hoe de ene goal nog mooier dan de ander de ene vooractie nog mooie dan de ander, en dan is het nog mooier om te zien dat alle 3 de spitsen hun goaltje mee pikken en met gebalde vuisten juichen!!2-4 WE KUNNEN HET TOCH!! de blijdschap overheerste en iedereen kon mekaar recht in de ogen aan kijken en zeggen:goed gespeeld!
Ik kan niet anders zeggen dat ik enorm trots ben op wat dit team heeft bereikt, en ben er van overtuigd dat we zaterdag onze 1e competitie wedstrijd gaan winnen op het prachtige nieuwe kunstgras!
CHAPEAU
Trotse Trainer