Zondagochtend, al vroeg verzamelen de eerste spelers van het zevende zich langs de velden van BQ en een enkeling staat vooral bij de koffie in de kantine. Dat Lodi, de airedaleterrier, mij vergezelde, werd al snel gezien door de medespelers. Het was voor de wedstrijd nog even een discussiepunt wie de zorg voor de hond zou nemen tijdens de wedstrijd. We sloten een weddenschapje: als Cees de hond niet zou aaien en geen brokje zou geven, dan hoefde hij niet voor de hiond te zorgen. Wel dus. Meteen toen hij aan kwam lopen, begon Cees te huppelen bij het zicht van de hond, ging door zijn knieën en Lodi kreeg zijn brokjes. Dat was de laatste echte actie van Cees. Hij vlagde natuurlijk een prachtige wedstrijd, hij was scherp, rechtvaardig en nooit gemeen, zoals we Cees ook allemaal kennen. Gelukkig zijn zijn ogen ook niet meer helemaal zoals ze ooit waren en moet Cees nu en dan nadenken over een beslissing, waardoor de wedstrijd allang verder gegaan is, voordat hij zijn vlag gebruikt.
Harry was gelegenheidskeeper en hij had het in eerste instrantie redelijk gemakkelijk, maar de tweede helft bracht hem aan het wankelen. Maar we zijn het er mee eens, hij mag blijven! Het was een bijzondere wedstrijd. De heen-wedstrijd hadden we verloren met 8-1 en dat wilden we allemaal niet weten en al helemaal niet herhalen. In de voorhoede hadden we onze drie geheime wapens ingezet: de 'Kale mannen'. Mirko Schutte, Edwin Schut en Peter Bast. Niet te onderscheiden, allen snelheid, allen technisch en scorend vermogen. Maar gelukkig was ook Michael Lieftink ook van de partij, waarmee het scorend vermogen nog verder steeg. Op het middenveld speelden verder Jan Lankhaar en Evert 'Even' Teunissen.'Even' vond na een kwartiertje al een spiertje dat pijn ging doen, zodat hij het veld kon verlaten. Jos Sleijster verving hem en hoe! Jos speelde vandaag de sterren van de hemel, zelfs op klaarlichte dag. De achterhoede stond natuurlijk ook als een huis, zeker in het eerste kwart van de wedstrijd: Gerrit Lieftink, Han Mannessen, Chris Klein Nagelvoort en Ruud de Vries hadden de verdediging goed onder controle. Het was Ruud die met een klein mankementje de wedstrijd moest verlaten, zodat ondergetekende eindelijk weer eens zijn kans kreeg. Een stevige verdediger, kwam er dus bij.
Het was een rare wedstrijd. We leken overlopen te worden in de eerste minuten, herpakten ons en uiteindelijk liepen we uit naar 4-2. Toen begon de spannende laatse fase van de wedstrijd en jammer genoeg wisten de Boys daar van beter gebruik te maken dan BQ. Ze kwamen dichterbij en de wedstrijd werd dus afgesloten met een 4-4 gelijke eindstand.
Nu komt het gebrekkige voetbalgeheugen van uw correspondent keihard naar voren. Wie er scoorden weet ik eigenlijk niet meer: Peter de eerste uit een prachtige voorzet, daarna nog Edwin en Michael (2x??). Het keiharde schot op het laatst van Peter Bast had wel verdiend om in de goal van de Boys te belanden, maar verdween jammer genoeg hoog over.
Toch is het opvallend dat enkele van de klassieke BQ-familienamen de laatste tijd niet meer meedoen in het veteranenteam. Komt er een einde aan een tijdperk? Geen Samuels (alleen bij ons aan de stamtafel na de wedstrijd), geen ter Horst (niet eens gezien), geen Seevinck (hij speelde immers niet) en ook al geen Woltman terwijl van die laatste familie er toch drie op onze spelerslijst staan. Maar goed Ronny is geblesseerd, Sjaak lijkt versleten door het spelletje en Frits? Frits hangt weer de strandtoerist uit in Spanje. Het liefst de hele dag in d ezon op het strand heb ik uit betrouwbare bron vernomen.
We speelden gelijk, maar hadden de kans gehad op winst en dat is toch wel een beetje zuur.