Deze zondag mocht ons 7e eindelijk weer aantreden in de competitie. Na maanden van ploeteren op het trainingsveld, waarbij menig keer getraind werd in meer dan 20 centimeter sneeuw, konden we vandaag het in de winter opgedane zelfvertrouwen testen aan de harde werkelijkheid van de wedstrijd.
Tegenstander van vandaag was Pax 8, mede-koploper in onze competitie. De wedstrijden tegen Pax zijn de laatste jaren voor ons 7e altijd bijzonder geweest. Zij staan altijd bij de bovensten in de competitie en ons team is meestal terug te vinden in de onderste regionen. Toch zijn het altijd sportieve, spannende en leuke wedstrijden, waarvan op voorhand niet vaststaat wie de winnaar wordt. Als het team van Pax eenmaal op toeren is, lopen ze met grote cijfers over ons heen (in de thuiswedstrijd werd het maar liefs 1 -5), maar als het bij hen niet loopt, maken wij gewoon een goede kans op de overwinning en zo wonnen we vorig jaar de uitwedstrijd van hen, waardoor Pax het kampioenschap mis liep.
Op voorhand had de leiding gemeend dat het verstandig was vandaag een aantal jonge jongens in te huren. Zo waren Wilco Zomer en Sjimme Scholten uit het 6e gehaald en was voormalig jeugdspeler en marinier Marvin Duyn, vanuit de Antillen ingevlogen om ons te versterken.
Met deze versterkingen en zonder de inbreng van een Woltman, begonnen we zeer voortvarend aan de wedstrijd. Pax moet niet geweten hebben hoe ze het hadden, want de ene na de andere schitterende aanval kregen ze het eerste half uur van de wedstrijd om de oren. Zo konden Marvin en Sjimme elkaar zo goed vinden – alsof ze al jaren hebben samengespeeld – dat ze met z’n tweeën met regelmaat - met drie keer de bal raken - het hele veld overstaken, waarbij onderweg een zestal Paxspelers voorbij werd gelopen alsof ze er niet stonden. Dit zeer goede spel van ons 7e werd helaas slechts beloond met één doelpunt van Sjimme, waardoor er bij rust slechts een benauwde 0- 1 voorsprong op het scorebord stond.
In de rust viel op dat de aanwezige – doorgaans toch mondige wissels – Cees, Ruud, Jan en Johan - blijkbaar ook diep onder de indruk waren van het vertoonde spel, want ze durfden niet eens om een wissel te vragen. Theo hoefde deze keer ook geen donderspeech te houden. Hij hield het bij een simpel advies: “Zo doorgaan jongens!”
Na de pauze kwam even de klad in het spel. Een vrije trap van Pax verdween via de kruin van ondergetekende in de kruising van ons doel, waardoor het 1 – 1 werd. In het verdere verloop van de tweede helft bleef het spel op en neer golven. Nu was Pax op stoom geraakt, waardoor wij het moeilijk kregen. Menige aanval van Pax kwam over ons heen, maar onze achterhoede onder leiding van Chris doorstond de storm met verve.
De wedstrijd leek af te steven op een gelijkspel. Maar omdat Pax op het eind van de wedstrijd de bovenliggende partij was, dacht de scheidsrechter er goed aan te doen om wedstrijd ver over de 90 minuten heen te tillen. Bijna was deze tactiek gelukt. Pax kreeg in die laatste minuten een aantal levengevaarlijke kansen, maar ze werden alle door keeper Wilco gekeerd. Verreweg de gevaarlijkste kans ontstond echter vlak voor tijd. Een Paxspeler ging alleen op Wilco af. Het was Jan Lankhaar die deze speler met een schitterende bloktackle (dat je dat nog kon Jan) het scoren onmogelijk maakte.
En toen kwam de apotheose. Met nog 30 seconden speeltijd te gaan, knalde Chris de bal doelloos naar voren. Michel pikte de bal bij de cornervlag op, omspeelde een paar tegenstanders en scoorde met een snoeihard schot onhoudbaar diagonaal in de benedenhoek. Eindstand 1- 2. WAT EEN WEDSTRIJD!
Evert Teunissen.