Zondagochtend, de temperatuur is onder nul, de autos zijn dichtgevroren en met enige vertraging arriveren de spelers van het zevende elftal bij het BQ-complex. Piet en Rob hebben al een enorme pot (potten) koffie klaarstaan. We beginnen de wedstrijdbespreking aan de bar, met een kop van die befaamde koffie. De analyse komt van Jos, de natuurlijke leider van de aanwezigen. Hij kent onze tegenstander van lang geleden en karakteriseert hun spelstijl als ' zaalvoetbal': kort, snel tikken, hoog speltempo en gewend aan kleine goals. Het telefoontje van hen dat ze niet compleet zijn, wordt door ons met wat vreugde ontvangen, want ook het zevende is verre van compleet. Dus het wodt een partijtje van zeven tegen zeven. Onze zeven spelers zijn: Jos, Chris, Han (!), Edwin, Gerrit, Jan en Douwe Jan. daarmee is voor het eerst in de geschiedeni van het zevende, geen Woltman opgesteld. Frits was er niet, dus we kregen allemaal ruimte op het middelste middenveld. Sjaak lette even niet op, dus we namen de vrijheid om het hoofdveld even te gebruiken. Berouwvol, dat wel en we beloven plechtig dat we dat nooit weer zullen doen. Intussen had Mark Tuitert afgelopen nacht zijn gouden medaille gewonnen en enkelen van ons hadden daar live van genoten...
De wedstrijd was natuurljk ook bijzonder: Douwe Jan poortte zijn tegenstander en later deed hij nog een keer een schijnbeweging die niemand ooit eerder zag. Gerrit en Edwin maakten de mooiste goal van deze winter: Edwin had de bal aan de voet en dronmg steeds verder aan. Intussen wrong Gerrit zich tussen de verdigers en hij zette zijn benen wijd om een mooie poort te bieden aan Edwin, die er daadwerkelijk gebruik van wist te maken. han deed voor het eerst sinds mensenheugenis weer eens mee: hij had de bank verlaten ten behoeve van een mooie trainingspot. Dat was hem aan te zien, maar aan zijn spel mankeerde niet veel, telkens weer liep en stond hij heel effectief in de weg. Jan speelde een paar keer zijn tegenstanders goed uit en Chris deed een poging om de hardste aanspeelbal ooit te spelen (op mij), Jos had wat moeite met de bevroren ondergrond, maar uiiteindleijk bleek hij met links en rechts te kunnen spelen. na ruim een uur besloten we dat het genoeg was en zochten we de kleedkamer weer op. De douches doen het nog steeds prima, het ontkalken van de douchekoppen heeft echt geholpen!
In de kantine was de stemming inmiddels ook naar ongekende hoogte gegaan. eerst nog even Harry Mens op tv, maar die werd al snel weggezapt, gelukkig. Even een korte discussie over de verkiezingen, het gevallen kabinet en al snel weer over onze prachtige wedstrijd en de ook wel aardige gouden medaille van Mark Tuitert op de OS in Vancouver. We weten al hoe het jongensboek daar over gaat heten: 'Tranen met Tuitert'. De tegenstander trekt al snel weer richting Winterswijk, dus daarmee een diepgaand gesprek voeren zit er ook al niet in. Sjaak hefet het goed geregeld!
Rob heeft weer een kop van zijn befaamde soep klaar gemaakt voor ons. De peper zit onderin, maar kennelijk was Rob zijn peper kwijt, want dat viel mee. De snert leek een vorm van ' watersnert' te zijn. Een bijzondere variant die gebruik maakt van alle kwaliteiten van klassieke snert, zelfs de smaak lijkt hetzelfde. Rob krijgt complimenten van iedereen. Intussen blijkt dat Sjaak een rondje geeft. We weten het zeker: hij voelt zich nioet helemaal goed of hij is jarig. maar als we dan toch het 'lang zal hij leven' aanheffen wordt de tweede regel al snel: ' want Sjaak is niet jarig...' Het was nog lang onrustig, daar op het Zuidveen.
We misten slechts een enkele speler van het zevende: enkelen zijn op vakantie: Ruud, Cees en Erik in ieder geval. Enkelen van ons houden de economie op deze zondag gaande (Ronnie en Theo), anderen zijn druk met kleinkind of moeder (Frits) en de rest is op weg naar het veld verdwaald (Evert, Johan en Mirko). ook Roelie misten we.
Nou ja mannen, we speelden een leuke pot vanochtend. Volgende week weer allemaal paraat!