Zondagochtend, het waait wat, het is vochtig en vroeg. We verzamelen ons bij Be Quick voor de uitwedstrijd naar Vorden. Geen sprake van afgelasting, maar de ervaren spelers weten dat en dat zijn we eigenlijk allemaal. De teleurstelling zit ook niet in het weer, maar in de opkomst. Geblesseerden, vakantiegangers en een enkele harde werker dunnen onze selectie behoorlijk uit. Gerrit Lieftink had een praatmoment met zijn zoon voor over, toen bleek dat hij ziek was. Dus niet vader maar zoon Lieftink verscheen. Michael had ook de tas met was meegenomen, anders hadden we mooi staan kijken. Verder waren we in gespannen afwachting van een tweetal invallers uit het 8e, maar die belofte werd niet ingelost. Ze kwamen niet. Dus we trokken met 11 man naar Vorden. Roelie die als grens meeging moest zich dus ook in het veld verdienstelijk maken en mannen als Ruud en DJ kreunden al bij het vooruitzicht een hele wedstrijd te moeten spelen. Natuurlijk kunnen we dat gemakkelijk, maar ja, je wordt er moe van en dat haten we. Omdat Theo er niet was (werken) en Jos ook niet (alweer vakantie), zag Evert zijn kansen groeien om de macht te pakken: nu als aanvoerder én leider. Hoewel Sjaak natuurlijk niet weg te slaan was en mee praatte met de mensen van Vorden om te laten merken dat hij ook betrokken is bij de leiding. Samen kwamen ze er dus uit. In de kleedkamer, kreeg Evert onze aandacht omdat hij de opstelling keurig op een briefje geschreven had: keeper: Sjaak. Achterhoede van links naar rechts: Johan, Chris, Han en Douwe Jan. Op het middenveld ook van links naar rechts: Erik, Evert en Ruud. Op de plek van Frits, maar met iets grotere loopcirkel: Michael en voor hem in de spits: Roelie en Edwin. Een bijzonder duo, dat wel.
De wedstrijd begonnen we voortvarend en al vrij snel stonden we voor, met 1-0 dankzij een doelpunt van Chris. Daarna kwamen er nog vele kansen voor Evert (altijd maar weer tegen de lat), Edwin (toch een paar keer behoorlijk gevaarlijk), voor Roelie (tja). Ons veldspel was sterk en won nog aan kracht toen ik na een kwartiertje het veld uit moest omdat ik mij niet goed voelde (suikertekort). Het spel ging door en ik zorgde voor wat suikers. Met tien tegen elf spelen wij kennelijk onze sterkste spelmomenten, want het was mooi om te zien hoe combinaties gingen lukken en dat de spelers van Vorden eigenlijk een beetje verrast werden. Dat klopte wel met de voorspelling in de kleedkamer: Vorden krijgt het lastig omdat ze ons onderschatten.. Het werd 1-1 en even later ook nog 2-1 en de rust kwam uiteindelijk bij 3-1. Intussen was ik ook weer in het veld en kon die goals ook niet helpen voorkomen en ons veldspel zakte in elkaar. Mijn magische moment had kunnen zijn toen ik op de doellijn stond, zag dat Sjaak een gat liet vallen en dat probeerde te dichten. Dat die man van Vorden de bal tussen mijn benen doorspeelde, maakt duidelijk dat ik een waardeloze keeper zou zijn.
Intussen was het een mooie wedstrijd, want we hadden weinig commentaar. Zij speelden ook lekker en dat helpt om er een mooie zondagochtend van te maken. We bleken zelfs nog een grensrechter te hebben: de geblesseerde Frits kwam en nam de vlag toch maar even over van de Vorden-speler die het had gedaan. De thee smaakte goed, de wedstrijdanalyse klopte, dachten we.
Maar toen, toen kwam de tweede helft. De wind was fors aangetrokken en stond niet gunstig en de zon stond laag achter de goal van Vorden. Terwijl we daar nog over stonden na te denken en te praten, trapte Vorden af en binnen twintig seconden hadden ze gescoord. Alsof dat niet genoeg was (Evert stamelde beteuterd: Ik heb de bal nog niet eens aangeraakt en ze scoren al"") ging er na onze aftrap meteen weer iets mis.. Nou ik zal u het hele verhaal besparen maar binnen een paar minuten hadden ze al weer drie of vier keer gescoord. Waren we er door aangeslagen? Ja natuurlijk, maar veerkracht hebben we ook. Dus toen Michael de score terug wist te brengen naar 8-3, kregen we weer hoop, hoop op meer. Tot de elfde tegengoal. Een goal om te onthouden. In deze goal zit de tragiek van ons team helemaal besloten: we willen wel, maar soms lukt het gewoon niet, dan zijn dei anderen sneller, attenter en slimmer. Hoe kwam het? Sjaak had de bal en dan houdt hij er wel van om even te laten merken dat hij een goede voetballer is, dus een beetje dollen met de tegenstander. Maar ja, die kennen hem niet en hopen gewoon op een misser. Die kwam dan ook, op de zestien liet Sjaak de bal uit zijn handen vallen of trapte hij mis, de bal stuiterde tegen de tegenstander en kwam terug. Sjaak reageerde niet snel genoeg en de tegenstander wel: goal dus...
Vlak daarna nam Evert de belangrijkste beslissing van de wedstrijd: de beide aanvoerders besloten dat het genoeg was en de Scheids kijk even naar zijn horloge, maar floot meteen af. Her was inderdaad genoeg geweest. We gingen douchen, napraten en nog even naar het BQ-veld. Daar was het rustig en wij ook. Dus uiteindelijk was iedereen relatief snel vertrokken om thuis te vertellen over een mooie wedstrijd, die terecht werd verloren. Goede tegenstander én sportief!