Het begon als een vroege zondagochtend, wel winderig maar droog en niet koud: goed voetbalweer dus. Maar daar kwamen we eerst nog niet aan toe. Het was weer tijd om eens een goed gesprek met elkaar te hebben. De veteranen trokken zich dus op deze vroege zondagochtend even terug in het jeugdhonk. Meteen zag ik weer een paar mannen met weemoed in de ogen, een naar binnen gekeerde blik, terugdenken aan de tijd dat ze nog een veelbelovende jongeman waren. Nu niet meer, nu zijn ze veteraan en reken maar dat dat soms zwaar is. Hebben ze de belofte die ze waren ingelost? Zijn ze trouw aan de club gebleven? Kunnen ze nog steeds winnen? Het waren vragen die niet echt aan de orde kwamen, maar waarvan ik zag dat eigenlijk alle mannen wel even dachten aan dit soort zaken. Niemand kwam teneergeslagen uit het gesprek, dus kennelijk kunnen de mannen al die vragen nog steeds positief beantwoorden. Cees voerde het woord, wij luisterden. Aangezien Cees heel wijs is, gebruikte hij ook een paar moeilijke woorden, zoals 'companen' (is geen pijptabak). Het was goed, we knikten instemmend en zelfs Gerrit die er helemaal voor uit Spanje was gekomen, knikte al even wijs mee. Tenslotte was hij vandaag deeltijd-leider samen met Jos.
Jos en Gerrit hadden een zware taak, want we hebben een paar geblesseerde spelers, zoals de oude gebroeders Woltman, een paar vakantiegangers, zoals Jan L en een paar onduidelijke gevallen (Erik: voor de sterkeren onder de kijkers: http://www.bequickzutphen.nl/Club/1288/BQ-ers-gesignaleerd-bij-so-you-think-you-can-dance.aspx)
Dan de wedstrijd tegen SHE. Iedereen in een blauw tenue met witte broek en blauwe sokken, dus het zag er mooi uit op het veld. Onze gemiddelde leeftijd ging niet veel omlaag met de steuntroepen en het gemiddelde gewicht ook niet. Stanley de Wilde, Michel Woltman, Chris Vosmeijer en Dirk Wiersma pasten er zo goed bij dat ik er vanuit ga dat ze volgend jaar een vaste plek in dit team kunnen krijgen. Maar dat is natuurlijk niet mijn beslissing, daar gaat de LEC over (hup Sjaak!). Dat we deze mannen goed konden gebruiken demonstreerde Cees. Hij deed net alsof hij ook wat aan het inspelen en -lopen was. Tot er een bal ergens bij hem in de buurt kwam en meteen zagen we Cees alweer strompelen en hoorden we hem kreunen. Ook dit was geen prettig gekreun. Cees heeft nog twee minuten een poging gedaan tot vlaggen, maar moest het dus al snel opgeven. In het veld gebeurde intussen van alles. Chris KN en Han stonden voorlopig hun mannetje en ook in de weg, dus SHE had niet veel ruimte. Met Edwin en Gerrit op de flanken, had onze verdediging op dat moment behoorlijk loopvermogen en snelheid. Op het middenveld zag ik Michel, Evert, Mirko en Ruud spelen: dus ook daar had SHE niet veel in te brengen. Onze voorhoede werd gevormd door Stanley en Chris V, een ijzersterk duo, wat niet zo heel sterk bleek want Stanley liet zich aan het eind van de eerste helft (of iets eerder) al vervangen. Omdat er toen al wat heen en weer gewisseld was, bleek ik back te staan en Edwin in de spits. Intussen stond Johan als doelman op scherp.
De eerste goal wist Mirko te scoren. Een hele scherpe, prachtig geplaatste bal vanaf de achterlijn, nabij de cornervlag, krulde, precies zoals Mirko bedoelde, over de keeper de goal in. En zogenaamde wereldgoal! Later probeerde Mirko dat nog eens vanaf de andere kant (rechts), maar aan die kant is hij niet helemaal thuis, dus die bal gleed langs de lat, weer het veld. Johan was er zo van onder de indruk, dat hiu vergat een rustig balletje dat op hem kwam rollen, gewoon vast te pakken en weg te werken: de bal stuiterde tussen zijn handen en benen door, de goal in (1-1). Gelukkig wist Edwin nog voor de rust de verhoudingen recht te trekken en na een mooie actie werkte hij de bal adequaat de goal in (ik weet dus niet meer hoe). na de rust herhaalde Edwin dit nog een keer en omdat hij voor de rust niet voldoende aandacht van ons kreeg bij het scoren, liepen we nu allemaal naar voren om hem een kus te geven. De meeste spelers schrokken en lieten het bij een hand of schouderklop. Intussen was Dirk Wiersma er ook ingekomen en was Chris naar voren geschoven. dat hielp niet. Het was Michel die uit een prachtige combinatie (met Edwin?) wist te scoren en ons op dat moment op een voorsprong van 4-2 wist te brengen. Dat leek toch wel voldoende voor een klinkende overwinning, maar de tegenstander boog niet, ze gingen door en wisten uiteindelijk nog twee te scoren, waardoor de eindstand 4-4 werd. jammer, maar eigenlijk ook wel terecht. Er ging nog iemand op de voet van Han staan (Dirk? SHE'er?) en dat deed behoorlijk zeer, zelfs in de kleedkamer had Han het er nog over..
Intussen was ook gaan regenen, dus de toeschouwers (Frits, Sjaak, Peter S en vele anderen) die in grote getale op waren gekomen, vonden het ook wel genoeg, net als wij en de scheids. De tijd was om en de wedstrijd is in een gelijkspel geeindigd.