Altijd iets bijzonders daar in Oeken
mannen,
Het was de dag van Ruud. Hadden jullie dat wel door? Ik zal het proberen uit te leggen voor alle mensen die er waren en die er niet waren. Het was een enerverende wedstrijd met een tegenstander die deels heel jong was, deels nogal gretig en deels wat aan de onbenullige kant. Dat combineren met de storm die over het veld raasde, dat beloofde een bijzondere ochtend te worden.
Maar laat ik bij het begin beginnen. We waren weer behoorlijk compleet toen we ons verzamelden in de kantine van BQ. Toch al gauw weer een man of zestien. Genoeg om met gerust hart af te reizen naar Oeken. Een kleinigheid was natuurlijk wel dat we de spelers die betrokken zijn bij ons eerste team nmoesten afstaan wegens een serieus onderhoud met de selectie. dat kunnen ze namelijk heel goed op dat niveau: er over praten. Terwijl ze bij ons kunnen doen waar ze goed in zijn op ons niveau: voetballen. Maar goed Peter ter H en Erik te B maakten die andere keuze.
We trokken naar Oeken. Enkelen dachten dat het veld van Oeken ook in Oeken ligt. Die misrekening maken ze vast nooit weer, want het veld ligt toch echt de andere kant op, bij de Vrolijke Frans. Samen met Gerrit heb ik er even een kopje koffie gedronken voor de wedstrijd. Best gezellig en we snappen nu waarom dat cafe die naam heeft.
Op het veld zette Oeken meteen druk op ons. Ze hadden de wind licht mee, maar er was wel heel veel wind. Ze combineerden behoorlijk en renden heel veel beter dan wij. De eesrte goal was jammer, maar de tweede was een mooie inswingende corner, waar de wind een handje hielp en Rowan dus verrast werd. We gingen met twee tegen nul de rust in, maar dat was na...?
Eerst was er een prachtige doorbraak van Ruud, die alleen op de keeper af ging en feilloos scoorde. De grensrechter dacht daar echter anders over en deze fraaie goal werd zonder pardon afgekeurd. Intussen waren er al een paar aanvarinkjes geweest in het veld en met de scheidsrechter. De spits van Oeken bleek niet mijn vriend te zijn. Na wat mondelinge schermutselingen (maar dat heb ik wel eens erger mee gemaakt), zorgde wat trekken en duwen er voor dat hij mij achterover trok waardoor ik een rottige buiteling maakte, mijn armen zwaaiden wat heen en weer iom de val te breken en wellicht heb ik hem even geraakt. Maar de handen op mijn keel, dat was wat veel van het goede... maar toen kwam Ruud weer tevoorschijn. Als een ware superheld duwde hij de man bij mij weg. Intusen had de scheidsrechter nog steeds niks in de gaten, die zag alleen Ruud vreemd doen. Ik was stevig op mijn nek terecht gekomen, en liet dat ook blijken. Ruud vond dat de scheids daar wel even aandacht vor mocht hebben. De discussie leidde tot het staken van de wedstrijd.
Was dat het dan? Nee gelukkig hebben de aanvoerders (Frits!) de scheids weer uit de kleedkamer gekregen en intussen had ik toch maar even de hand geschud van mijn tegenstrever. De wedstrijd werd hervat. Het werd niks meer in die eerste helft: wij konden geen vuist maken, zij ook niet en allemaal maakten we geen vuist meer tegen elkaar: dus dat ging goed.
De tweede helft achten we het windvoordeel te kunnen benutten en het spel was ook beter en Oeken liet het soms een beetje lopen. maar het hielp niet. Zelfs het ultieme geheime wapen (het inzetten van Cees S. emn even later zelfs nog van Peter B) heeft niet mogen baten. Ook in de tweede helft kregen we twee goals tegen. de eerst had misschien als buitenspel kunnen worden gezien, maar ja, de stemming was intussen wat soepeler, dus dat verstoort een grensrechter (ik dus) dan ook niet meer.
We verloren in een wedstrijd die we maar beter weer kunnen vergeten. Maar dat Ruud en ik er voor zouden zorgen dat de wedstrijd gestaakt werd, dat hadden we niet kunnen dromen (en nog steeds niet eigenlijk). Ruud scoorde, maar dat tele niet en hij ging zelfs een debat met de scheids aan.
natuurlijk deden alle anderen ook mee en hun best. Het mocht vandaag niet veel baten. Volgende week maar weer wat enthousiaster combineren?
Overigens is dit verslag geheel en al mijn interpretatie van de wedstrijd. Het is mijn zienswijze en die is voor mij wel waar, maar anderen zullen het zeker anders meegemaakt hebben. Uiteindelijk was het in de Vrolijke Frans nog gezellig en haalden we herinneringen op aan ons laatste kampioenschap ergens in de jaren negentig: we werden kampioen bij Oken en vierden dat een lange middag bij (de Vrolijke) Frans. Nu niet.