Mannen,
Het seizoen is weer begonnen. Vorige week speelden we een mooie wedstrijd tegen de mannen van Keijenborgse Boys. Het was de seizoensstart. We genonnen heel goed. Tikje hier, tikje daar en we hadden het beste van het spel. Willem Jansen versterkte ons als keeper en Frank Wenink was in stelling gebracht als laatste man. Uiteindelijk verloren we de wedstrijd wel. Dat was jammer want met een beetje meer geluk (hun keeper heeft (te)veel gered) waren we met een vorsprong de rust ingegaan, dat betekent altijd een mentaal voordeel en dan hadden we die wedstrijd maar zo kunnen winnen met Edwin en Mirko als spitsenduo. Uiteindelijk werd het 3-0 voor de Boys en dat was vooral jammer.
Vandaag stonden we voor de opgave om het vijfde zondagteam van Zutphen te verslaan. Een nieuw team, dat dus ook pas aan haar tweede wedstrijd begon. Met frisse moed gingen we er tegen aan. Weer met Willem J als keeper en dit keer een verder vrij voltallige basis. Dat wil niet zeggen dat iedereen er was, maar iedereen die er was kreeg speeltijd van onze onvolprezen assistent-leider Jos Sleijster In de basis stonden dus: .klinkende namen als Johan, Cor van Eijk (nog lang geen veteraan, maar asl gastspeler zeer gewaardeerd). Han, Douwe Jan, Jan, Evert, Erik, Frits, Mirko en Erik. Langs de lijn dus ook nog Jos, dit keer met een vlag in zijn handen. In de middencirkel heerste Frits, maar dit keer stond broer Sjaak daar ook vaak. Sjaak had de fluit ter hand genomen en zich speciaal voor deze wedstrijd in een prachtig geel tenue gehesen. Jammer genoeg voor hem, ontdekte hij op het veld dat de mannen van Zutphen ook in het geel speelden vandaag. Het leverde een verkleedpartij op: van geel werd hij blauwgeel en na de rust zelfs zwart. We accepteerden het allemaal gelaten.
De wedstrijd begon met nogal aandringend voetbal van Zutphen. Ze waren snel en combineerden redelijk, dacht ik. Later in de kleedkamer begreep ik dat ze wel hard konden lopen, twintg jaar (gemiddeld) jonger en dat met een erg lichte bal. Vooral over die bal is veel gesproken, vooral door Evert, die kennelijk vond dat de bal vrij licht was en het veld ook niet al te best. Het leek inderdaad wel een beetje op het veld van Real Madrid afgelopen week. Maar ja, het is normaal het trainingsveld, maar door de langdurende aanleg van het kustgras op het hoofdveld, moesten we daar naartoe uitwijken. Maar goed we waren nog steeds met de eerste helft bezig. Het lukte ook hier Edwin en Mirko niet om echte kansen te hebben en te benutten. Dankzij fabuleus verdedigen met het hoofd van Douwe Jan (Hij bukte zich voorover alsof hij zijn hoed afnam en raakt de bal wel), liep de stand niet al te hoog op voor Zutphen. De rust gingen we in met een rustgevende 0-1 achterstand, van een mentale tik was geen sprake. Daar hebben we sowieso niet veel last van. Na de rust bracht Jos allereerst Frank Weenink in het veld voor DJ, wat er in resulteerde dat Edwin backspeler werd en Frank in de spits kwam. De druk van ons nam toe, maar zij scoorden eerst 0-2. Toen begon een spannende fase in de wedstrijd. Frank scoorde de 1-2, jammer genoeg zij daarna ook weer. Toen Wilco Zomer er bij kwam voor Mirko kreeg hij ook een kans om te scoren, met het hoofd intussen was het 2-3. Vanaf dat moment haperde onze defensie enigszins en kon Zutphen uitlopen naar 2-5. Dat vond Frank niet gewenst, dus hij maakte er nog 3-5 van.. Intussen was Jos er ook ingekomen voor Erik en zo was het team rond: iedereen kreeg zijn verdiende speelminuten. Han speelde zoals gewoonlijk een stevige partij. Johan moet nog even wennen aan het idee dat hij voetbalt op zondagochtend en daar had Jan ook wat last van in de eerste helft. Frits was sterk als altijd op het middenveld. Mirko bleek zijn lies te lijf te gaan met tijgerbalsem, hetgeen hem veel commentaar opleverde in de kleedkamer. Edwin ontdekte dat spelen als back ook zijn minder leuke kanten heeft: ze scoren nu en dan. Voetballend kunnen Frits ‘Nooit langs de kant’ en Jos ‘te vaak langs de kant bij leiderschap’ ons nog regelmatig een lesje leren. Maar meestal willen wij dat niet. Tegen het eind van de wedstrijd werd Wilco steeds gedrevener om nog een goal te maken, hij was ineens overal te vinden. QWel bijzonder voor een laatste man. Natuurlijk overzag Evert dit en hij nam de positie dan snel over. Voordeel voor Evert was dat het veel loopwerk scheelt.
De derby werd nauwelijks een echte derby, want we kenden weinig van de spelers van de anderen. Natuurlijk wel een enkel gezicht, maar dat maakt de wedstrijd nog niet tot een derby. Het liep anders dan we hoopten, maar misschien waren we te veel of te weinig bezig met de dingen om ons heen. Sjaak heeft Willem wel tien keer verteld dat de arm omhoog van de scheids betekent dat de vrije trap indirect is. Helaas vertelde hij dat pas achteraf waardoor de aanraking van Willem, de goal geldig maakte. Evert was meer bezig met de vraag of er wel een goede foto van hem gemaakt werd langs de kant en hij poseerde toch een behoorlijk aantal keren (zie fotos om te achterhalen of het gelukt is). Douwe Jan let ook op Lodi, die weer trouw langs de kant zat en lag.
De ‘vaste supportersschare’ was er ook weer. We herkenden jeugd&selectiespelers (een hele groep), ex-spelers (Chris) en oud-spelers (Ruud en Roele) en vrienden (?) langs de kant. Dat Roele kwam kijken is mooi, want hij kan nog net lopen. Woensdag onder het mes om de meniscus te laten verwijderen. Overigens was Ronnie in de kantine (niet langs het veld) en hij gaat donderdag onder het mes om een mega-grote hernia te laten verhelpen. Ruud was er ook, maar hij wordt niet geopereerd voor zover ik weet.
Kortom, een mooie wedstrijd, foute uitslag, goede scheids en een vrij slecht veld. En die bal, ja die bal, daar spraken we nog lang over tijdens en na het douchen, dankzij Evert.