daar stonden we dan..
Het was een mooie zondagochtend, goed voetbalweer en de sfeer op het BQ-terrein is prima. De voetbalschool brengt leven en heel actieve spelertjes naar onze velden. Iets van hun enthousiasme slaat ook elke week op ons over en net als bij die jonge spelertjes, is de uitslag vaak onvoorspelbaar. Ook deze week was het weer een bijzondere wedstrijd tegen dit ervaren team uit Brummen. We kennen ze wel en we weten hoe het kan gaan. Vorige keer gingen we met een nulletje of vijf zes de rust in. dat belooft wat. Theo had goed nagedacht over de opstellingen en wist zeker dat hij zijn formatie, ons dus, op volle kracht het veld in zou kunnen krijgen. Jammer genoeg waren er te weinig spelers van ons eigen team beschikbaar, door allerlei redenen. Dus we kregen versterking uit het zesde en uit de jeugd. Onze keeper Ruben Haring speelt in de A1, en vandaag dus bij ons. Ook Wilco Zomer en Jorno van der Veen uit het zesde kwamen ons versterken. In de eerste helft speelde ook Erik van Splunteren mee omdat onze Eric niet helemaal 'je-dat' was.
In de kleedkamer was eerst even een moment van rust, waarbij Theo als leider de condoleances van het hele team aan Chris Klein Nagelvoort overbracht. Zijn vader overleed afgelopen week. Chris speelt vandaag ook mee.
Tja, dan de wedstrijd. Die viel in twee delen uiteen. Nou gebeurt dat met voetbalwedstrijden wel vaker dat er een eerste en een tweede helft is, maar zo duidelijk als vandaag maken we dat niet vaak mee. In het eerste deel van de wedstrijd waren we een goede tegenstander en hadden we (nou ja.. Houssin) zeker twee goals kunnen scoren. Ook Brummen had een twee, drie goede kansen en zo speelden we een redelijk gelijkwaardige wedstrijd. Ruben in d egoal, Ron en Han voor hem en in die as verder Evert en Chris als verdedigende en aanvallende middenvelders. Op de linkerkant begonnen Gerrit en Erik van Splunteren. Op rechts waren het Douwe Jan en Jos die het werk deden. Dan ontbreken er nog twee, de beide spitsen: Houssin en Wilco. Het leek wel een spelletje 'alle ballen op kwatta' want telkens weer vond Houssin de bal in zijn voet. Hij probeerde vanalles, maar ze lieten hem er niet echt bij langs en zijhn medespits wist hij niet te vinden. Intussen liepen Chris en Evert heel wat af op het middenveld. Bij Brummen spelen snelle mensen, die gemakkelijk opkomen en enkele draaien ook nog gemakkelijk van de tegenstander weg. Gerrit had misschien wel de zwaarste wedstrijd. telkens weer probeerde zijn man weg te komen, hem er uit te lopen of iets anders te doen om Gerrit kwijt te raken. Maar Gerrit hield vol en hield het ook lang vol. Theo keek het aan en zag dat het zo in de eerste helft wel goed ging.
Maar toen kwam de tweede helft. Een paar wissels natuurlijk, Erik maakte toch plaats voor onze eigen Erik en ik ging er uit voor Jorno. Cees nam de vlag over, maar zelfs dat hielp niet bleek even later. De eerste tien minuten ging het nog, maar toen knakte er ergens iets. was het dat Evert een mislukte pass gaf, die kon worden uitgespeeld? Was het omdat Brummen ineens de geest kreeg? Was het omdat de supporters even weg waren? In ieder geval lag ineens de bal binnen een paar minuten een keer of drie, vier achter Ruben in het net. Er was geen houden aan, want toen we dat dachten, tikte de spits van Brummen er alweer één in. Het leidde tot een paar extra wissels: ik ging er weer in omdat Jorno geblesseerd raakte en Cees nam de plek van Chris in. Het hielp niet echt. Jos leek de enige te zijn die nog liep in het veld. dat was althans de observatie van Joop jansen langs de kant en wie zou zijn analyse in twijfel durven te trekken?
Nou ja, uiteindelijk verloren we met 0-6, ongeveer dezelfde cijfers als de vorige keer. Het wordt tijd dat we een keer op volle sterkte aantreden tegen dit team van Brummen. Een leuke ploeg om tegen te voetballen en Roelie heeft ook niet vaak in hoeven te grijpen.