De gemiste kans..
Mannen,
We speelden alsof we jong waren. We speelden alsof we wilden winnen. We speelden alsof het al jaren zo gaat. Toch een beetje verrassend omdat we met een aantal gastspelers speelden. De 'echte mannen' van het vijfde waren op vakantie, naar andere voetbalwedstrijden, geblesseerd of op familiebezoek. Dat maakte de selectie betrekkelijk krap en dus had Theo in overleg met de LEC de volgende spelers ook aangeschreven: Willem Jansen, keeper (en slechts één keer beloond met een 'pannekoek'), Erik Harberts en Frank Groenewold op het middenveld (en beiden meer dan eens in scorende positie) en ook Chris Dijkstra deed mee als aanvaller (en hij raakte slechts twee keerde lat). Het maakte dat we met een heel redelijke opstelling in het veld konden verschijnen. Voor Willem stonden Chris en Han als centraal verdedigingsduo, met op de vleugels Edwin en Douwe Jan. Op het middenveld de eerder genoemde Eric en Frank, maar ook Peter ter H en Mirko. In de spits zagen we dus Chris en Houssin.
Wat maakte het tot een bijzondere wedstrijd? Nou, allereerst de eerste goal van Peter ter Horst. Hij had allang gezien dat de keeper van de tegenstander niet helemaal attent was en een afstandschot kwam van zijn voet. Peter had het goed gezien, de keeper keek een beetje sullig naar de bal en leek te denken dat de bal naast zou gaan. Zo ging een betrekkelijk slap balletje , zacht rollend en een beetje stuiterend de goal in. Maar dat was al in de vierde minuut, dus voor ons moraal was het een heel goed moment. De tweede goal kwam van Mirko en dat was een bal die met een boog, links diagonaal, de goal in ging. Daarna ging het even wat slechter, doordat wij in de verdediging een paar fouten maakten kregen zij twee kansen en die wisten ze ook te benutten,
In de tweede helft kon na verloop van tijd, Peter ter Horst weer eens laten zien wat hem als voetballer tot een goede speler maakt. Hij kreeg de bal aangespeeld op eiogen helft en ging er daarna als een haas vandoor. Het werd een mooie rush, die werd afgerond met een doelpunt. Even later vinden we hem op zijn knieen nabij de middencirkel: is het de emotie die hem te sterk werd? is het de vermoeidheid? is het gewoon een tegenstander die even moet laten voelen dat hij er ook nog is? Waarschijnlijk was het dat laatste. We staan dan met 3-2 voor een het laatste kwartier komt er aan. Dan gebeurt het ergste. De spelers van Ratti dringen aan. en één van hen krijgt de bal, ruim buiten de zestien. Hij ziet geen mogelijkheden en haalt dus maar eens uit. Willem wordt verrast door een bal die achter enkele BQ-spelers langs komt. Het wordt 3-3. Toch een heel redelijke eindstand, al hadden de gastspelers van ons best mogen scoren. Het waren in de tweede helft Evert T en Johan K die invullen voor resp. Douwe Jan en Houssin. De laatste was daar niet goed over te spreken.
Al met al was het best een prettige wedstrijd die we gemakkelijk met 6-3 hadden kunnen winnen. We waren sterker, creerden de beste aanvllen, schoten het best op goal. Maar meer zat er kennelijk niet in
Douwe Jan