Toen we vanochtend opstonden en naar buiten keken zag het er nat en guur uit. Reden genoeg om de site van Be Quick in de gaten te houden, want een afgelasting is dan zomaar aan de orde. Dat bleek ook zo te zijn voor de thuiswedstrijden van Be Quick, maar niet voor onze wedstrijd in Vorden. Maar dat ligt natuurlijk ook al hoger op het zand in de Graafschap. Onze selectie was betrekkelijk krap, dus waren we blij met de komst van drie spelers uit de andere teams. Arthur uit het zesde speelde een groot deel van de westrijd als rchtsback. Fokke en Dirk uit het andere veteranenteam die zichzelf nog niet als veteranen erkennen, pasten wonderlijk wel (qua postuur) als laatste man en halfspeler. Theo wist zelfs nog hun spelerspassen te vinden en zo gingen we redelijk optimistisch richting Vorden. In Vorden liepen we Cees tegen het lijf. Hij lachte een beetje als een boer met kiespijn, maar dat had niet zozeer met ons te maken alswel met zijn eigen heup. Hij speelde dus niet. later stond ook Ruud nog langs de kant. Hij heeft een pijnlijke knie, die onder het mes gaat. Ze waren hem vergeten in het ziekenhuis, dus die operatie is een week of twee uitgesteld. Jos was er gelukkig ook en hij begon net als Roele, Mirko en mijzelf als reserve. Er stond dus heel wat kwaliteit naast het veld. Het team van Vorden zag er fysiek heel sterk uit en dat bleken ze ook te zijn in de wedstrijd. Ook zagen ze er gemiddeld beter uit, maar dat gaf ze geen overwicht in het veld. Dit keer leek het wel alsof ons surplus aan ervaring (gemiddeld 10 jaar ouder) hielp om stand te houden. Weliswaar konden we niet echt gevaarlijk worden maar in de eerste helft leken we grote delen van de wedstrijd het veldoverwicht te hebben. Een paar mooie passes werden verstuurd en één keer scoorde Evert bijna met het hoofd.
Misschien is het goed om even aan te geven hoe het elftal er uit zag. Frits stond centraal in het team en om hem heen waren als verdedigers opgesteld: Arthur, Han, Dirk, Edwin en eigenlijk ook Evert. Het middenveld naast Frits bestond uit Erik, Fokke en natuurlijk ook Evert. In de voorhoede speelden Houssin en Robbert. dan mist u natuurlijk nog één speler: de keeper. Dit keer nam Sjaak deze taak op zich. Hij heeft naast een eigen aanvoerdersband ook altijd keepershandschoenen in zijn tas zitten. Dit keer stond hij er en hij stond er ook zijn mannetje. Een paar wonderbaarlijke reddingen en nog dagenlang zullen de spitsen van Vorden nog dromen van de gemiste kansen. Intussen zag Houssin kans om geweldige passeerbewegingen t emaken, waardoor hij één man zeker drie keer passeerde. Jammer genoeg was het in één en dezelfde beweging, waardoor hij eindigde met het gezicht richting Sjaak en de tussen de voeten van de verdediger van Vorden. Wat zagen we verder? Edwin die een tweetal rushes maakte en op wonderlijke wijze vrijwel even snel weer terug was. Arthur die na een paar gemiste ballen ineens de geest kreeg en zelfs even een aanvaller wist te passeren. Wat te denken van Han die een grote, sterke aanvaller bij zich had staan, die ook nog eens heel wat kilo's meenam. Han kreeg het zwaar, maar die spits ook. Frits maakte een duikeling, maar stond even gemakkelijk weer op om de bal weer aan te nemen. Erik zagen we een sprint ondernemen langs d elijn, tot bij de cornervlag, waarna hij de bal ook nog keurig wist te plaatsen. Fokke is een goede voetballer, die niet goed kan onthouden waar je moet spelen als rechtshalf, maar dat nam niemand hem kwalijk. Fokke eiste alle vrije trappen op rond de zestien (beetje meer venijn er in leggen Fokke!). Robbert maakte het de verdediging behoorlijk moeilijk, maar kon niet tot scoren komen dit keer.
De tweede helft begon met Mirko en Jos in plaats van Frits en Erik. Daarmee kon de kwaliteit van het spel zo'n beete in stand blijven. Uiteindelijk nam ik d eplaats van Arthur in. Er was niet direct een verband, maar een paar minuten later scoorde Vorden uit een aardige combinatie. Ze dachten dat we nu wel gebroken zouden zijn. Nou dat was ook bijna zo, toen hun spits met gestrekt been in kwam en er ook nog met de bal vandoor dreigde te gaan. Hij raakte mij en dat deed zeer zodat we de bal kregen voor een vrij schop. Vervolgens was er nog een spelmoment waar Evert heel trots op was. Hun keeper schoot de bal hoog en ver uit en Evert (wie? Ja, Evert!) de bal in één beweging stil legde aan zijn voet. Uiteindelijk kwam die bal bij Houssin. Hij had geleerd van ons in de rust, dat hij meteen richting achterlijn moest gaan en zo kreeg hij de goal in het oog en hij schoot raak. Daarna was het nog een tijdje spannend, maar het eindsignaal klonk en de gelijke eindstand was voor ons een mooi resultaat en voor Vorden een diepe teleurstelling. Eerlijk is eerlijk, ze hadden ook wel pech: twee keer een bal op de paal en één keer schampte de bal de lat en gleed zo uit de goal. Nog eerlijker: we hebben een, stevige, goede wedstrijd gespeeld en een gelijkspel was verdiend!
Douwe Jan