wat een misere...
Voetballen is niet moeilijk. Je speelt de bal met je voet naar je medespelers en na verloop van tijd verdwijnt de bal in de goal van de tegenstander. Een verslag maken is ook niet moeilijk. Je beschrijft gewoon hoe de bal van voet naar voet gaat en uiteindelijk in de goal ging. Maar soms pakt het bij ons een beetje anders uit. Nu zit ik met de gebakken peren. Hoe beschrijf je zo'n ochtend nu weer? Laat ik dan maar bij het begin beginnen.
In de kantine heerst een redelijk ontspannen sfeer, Jos is leider en zoekt de spelersnummers op en probeert niemand te vergeten. Er worden wat grapjes gemaakt over de noodzaak van al die formulieren, zeker op ons niveau. Over dat niveau werd nu eindelijk het zware woord gebruikt: "recreatief..." Alsof we niet voor de winst gaan, alsof we ons spel niet meer serieus nemen. Niets is minder waar en dat laten we graag horen ook. Dat heeft de LEC ook in de gaten. In de kleedkamer kwam Rob ons niet als medespeler toespreken, maar als erkend lid van die commissie. De LEC houdt ons in de gaten. We moeten meer als vrienden in het veld staan en elkaar respecteren en waarderen. Daar kwam het op neer. Nu is dat deze wedstrijd ook serieus geprobeerd. Het hielp niet, maar we probeerden serieus minder commentaar te leveren op elkaar.
De wedstrijd was natuurlijk een ramp, dat zegt de uitslag ook al. We combineerden net zolang tot de tegenstander de bal weer had en soms duurde dat maar heel even. De tegenstander probeerde door beweeglijk te spelen, ons in de war te brengen. Dat lukte ook nog. Ook zij begrepen lang niet altijd het basisidee van voetbal, maar de bal belandde wel vaak achter onze gastkeeper Karel. Pax had een paar kleine voordelen ten opzichte van ons. Snelheid en conditie maakte het verschil voelbaar. We werden weggelopen en weggespeeld. Natuurlijk hadden we nog wel scoringskansen maar Edwin is uiteindelijk geen echte spits, ik vond het al knap hoe hij de bal het halve veld over aan zijn voet wist te houden en tussen vele tegenstanders door wist te gaan. Maar het lukte hem niet om te scoren. Net als onze andere spitsen. Onze meest serieuze scoringskans lagen in de eerste minuten. Maar geen van de spitsen had het balgevoel in orde om zo ook nog te kunnen scoren. We verloren door een paar mooie goals van hun kant. Een Marco van Bastenachtige voorzet verdween over Karel in de goal. Een andere bal knalde via de voet van Han langs de keeper. Nog een andere knalde tegen de paal, tegen de rug van de duikende Karel en van de rug sprong de bal de goal in. Nou ja, ze liepen ook een paar keer dwars door onze verdediging. De verdediging was net als de keeper behoorlijk goed. Chris heeft heel wat weg weten te halen, net als Han en Gerrit. Bijzonder was het optreden van Leo, de keeperstrainer, die als reserve veel indruk maakte. Jammer genoeg had leider Jos dat niet zo in de gaten en al helemaal niet dat Leo er tijdelijk was, want in de rust kleedde hij zich rustig weer om.
Nou ja, we verloren. Zij scoorden vaker, veel vaker en wij niet. Ruud werd er wat melancholiek van en velen met hem....