ligt het aan ons?
mannen,
Vandaag speelden we in Lochem. Een stadje waarmee we ons vanuit Zutphen wel iets meer dan gemiddeld verbonden voelen. Maar wat blijkt nu? We zijn toch zeker een jaar of vijftien niet meer daar geweest om te voetballen. Ze hebben een prachtige nieuwe accomodatie, die tot onze verbazing al een jaar of 11 geleden in gebruik is genomen. We werden heel hartelijk ontvangen door een meneer die aan kwam fietsen. Later bleek hij achter de bar te staan. Hij leidde ons even rond en wees ons het scherm waarop we zagen in welke kleedkamer we moetsen zijn en iedereen was meteen van slag en ging er direct naar toe. Maar hij wees ook de kantine nog even, dus Ruud en ik gingen daar eerst maar eens kijken. Van daaruit heb je een vorstelijk uitzicht over de velden en in de verte zagen we Cees aankomen. Dit keer een lokaal momentje voor Cees en natuurlijk is hij te laat. Cees verdween ook onmiddelijk naar de kleedkamer.
daar bleek Theo al bezig te zijn met een uitgebreide instructie aan alle spelers. Kernpunt dit keer: geen woord tegen de scheids. Een eenvoudige opdracht maar oh zo moeilijk voor dit team...
De wedstrijd was op een prachtig veld. Het voelde als zandgrond met een goede behandeling voor gras: stevig, kort gechoren en mooi vlak. Daarmee zijn we ook wel door de complimenten heen. We verloren smadelijk en smakeloos. Gelukkig openden we wel de score, dus hebben we nog even het genoegen gesmaakt om op winst te staan. Die goal kwam uit een combinatie waaruit uiteindelijk Houssin met het hoofd kon scoren. Mooi natuurlijk. Intussen waren allerlei BQ-ers in gesprek met elkaar en de tegenstanders. Dat maakte ons eigen spel er niet beter op. We hebben natuurlijk alweer de smoes dat 'ze' gemiddeld zo'n 25 jaar jonger zijn. waar wij meer hebben aan een creche voor kleinkinderen (sorry Chris), zat bij Lochem een moeder een hele tekenschool te organiseren. Maar goed, Lochem scoorde ook en we raakten het spoor een beetje kwijt: samen spelen, driehoekjes maken, lekker de tegenstander wegtikken, lange en korte ballen afwisselen en in ieder geval de passjes op de plek waar ze horen te komen, het lukt allemaal niet.
Gebeurde er dan nog wat? Ja, natuurlijk werd een aantal van ons tegen het gras gewerkt, mopperden zij en wij over beslissingen van de nogal daadkrachtige scheidsrechter en werd er zo her en der gescoord. Opvallend was onze tweede goal. Het was een rasechte spits die een lobje wist te creeren. Cees kreeg de bal langszij aangespeeld, reageerde en tikte de bal heel netjes in. Daarvoor was Ruud al zwaar geblesseerd geraakt. Hij draaide zijn knie en dat deed zeer, erg zeer.
Hulde voor Cees!
Onze huisdichter L van Gaal zag het volgende:
Het was niet eens bij Lochem op de berg,
Dat ik zag voetbal heel erg,
Op het veld gingen de combinaties mis,
en langs de lijn stond niet één Zutphense miss,
Robert kreeg het zwaar te verdragen,
op zijn enkels en kuiten durfden ze de aanval te wagen,
Frits en Jos probeerden het middenveld te houden,
Jammer dat ze de afgelopen dagen geen gras kauwden,
Rob zou de keeper zijn van dit team in dit seizoen,
Hij voorkomt nu wekelijks dat hij dat moet doen,
Dan sta ik over het flauwe excuus weer helemaal paf,
Misschien wilde hij wel van bil,
maar zeg dan tenminste wat je wil!
Volgende week... tja volgende week