Altijd lastig thuis...
Vandaag stonden we op in de regen. Gelukkig speelden we pas om half twaalf, dus het voordeel van het itslapen werd gecombineerd met mooi voetbalweer en een heerlijk speelbaar veld. Een buitje 's nachts helpt ons aan een mooie grasmat, die lekker bespeelbaar is. Ook voor de 'vallers' onder ons: minder schaafwonden dan in de afgelopen weken. De tegenstander zag er weer eens indrukwekkend uit: veel dertigers (of waren ze nog jonger?), een paar goede oud-selectiespelers (zo te zien) en een enkele grote speler (2 meter?). Gelukkig hebben wij Theo en die weet als leider altijd weer een goed functionerend team op de been te krijgen, zeker in de eerste helft. Het was geen spannende opstelling, maar wel een beetje onverwacht: Sjaak in de goal (wat kan die man keepen!), Chris en Han als krachtig en stevig duo in het centrum van de verdediging. Daarnaast Johan op rechts en Gerrit op links. Beide bijters, als die een man in de gaten hebben, dan raakt die man ze lastig kwijt, gelukkig. Centraal op het middenveld als altijd Frits en Evert, meestal een duo met techniek en loopvermogen (Evert dan vooral). Als rechts- en linkshalf speelden respectievelijk Edwin en Erik: de snelle en de slimme, de dunne en de ... Dan in de spits het illustere duo Hoessin en Jan, de techneut en de slimme werker. Daarmee was de selectie in het veld compleet, maar op de bank zat ook nog wat kwaliteit (Douwe Jan) en Cees vlagde.
Het duurde tot in de tweede helft voor er meer spelers beschikbaar waren, met name Robert en Hans. Hans? Ja Hans, Hans Vlutters die even huiswaarts ging om voetbalschoenen te halen en een brace. Op deze twee mannen kom ik nog terug.
Al snel in de eerste helft bleek dat Streenderen er zin in had en de druk op onze goallie was groot. Maar met schitterende actie, met handen en voeten, staand en vliegend hield Sjaak de goal vrij. jammer goenoeg wist Steenderen uiteindelijk toch te scoren, heel gemeen met een bal die over Sjaak heen vloog, de lat raakte én voor de romantici onder ons: van de lat achter op het hoofd van Sjaak stuitte en vervolgens de goal in rolde. Dat was de versie die ik in de derde helft hoorde, maar in het veld zag het er net iets anders uit: Sjaak was kansloos tegen deze hoge bal, die via de onderkant van de lat de goal in ging, hard en zuiver, zo leek het. Vervolgens begonnen de mankementen in ons team zichtbaar te worden en Theo wist door goed ingrijpen Erik tegen zichzelf in bescherming te nemen: hij er uit, ik er in. Het duurde een tijdje voor ik de bal een keer raakte, maar dat ging redelijk. Even later kwam Chris vol opstomen, hij leek er zin in te hebben. Hij zag dat ik wat speelruimte had, spoeelde mij aan en in een flits realiseerde ik mij dat Chris in een hele goede positie kwam, dus de bal ging terug naar Chris, die aarzelde geen moment en liet een mooie lob van zijn voet komen toen hij zag dat hun keeper net iets te ver voor de goal stond. Even later lag de bal in de goal en weer even later hing de keeper ook in het net. Dat beeld hebben we verder maar vastgehouden, want er was eigenlijk geen houden aan.
Toen kwam de tweede helft. Jan dreigde weg te gaan omdat er een spelletjesdag voor de jeugd werd gehouden, waar hij zich natuurlijk verantwoordelijk voor voelt. Nog nooit is er zo snl een aantal vrijwilligers opgetrommeld om zijn plek in te nemen. Dus Jan kon zijn kleren weer aantrekken. Intussen hadden we een dringend beroep gedaan op Hans Vlutters om mee te doen. Hij verdween van het complex, iets mompelend over voetbalschoenen en knieën. Hoe het gegaan is weet ik niet meer, maar er werd ingenieus gewisseld toen Gerrit er uit moest en werd gewisseld met Robert, die ook ineens verscheen in de rust. Dat leidde er toe dat Edwin en Johan als backs speelden en Robert dus, voor het laatst, in de spits. Voor het laatst? Jazeker, Robert gaat het vijfde en de club verlaten voor een carriere als keeperstrainer elders (W'veldse Boys) en ik geloof ook nog iets in de jeugdbegeleiding. Hij blijft donateur, want de prachtige jaren bij BQ zijn hem wel wat waard. We hebben er nu alvast een extra biertje op gedronken na de wedstrijd. Intussen kwam Hans Vlutters ook in het veld. Dat is de eerste keer, voor zover ik mij kan herinneren, dat Hans meedeed aan een wedstrijd van de veteranen: de leeftijd heeft hij er wel voor en aan techniek en voetballend vermogen ontbreekt het hem ook niet: wat kan die man een tegenstander uitkappen, wegdraaien en achterlaten!
Op het veld kreeg Jos het intussen wat moeilijker. Hij is begonnen aan een nieuwe carriere als scheids. Dat viel niet mee. Nadat hij eerst de nodige beslissingen nam die volgens de tegenstander niet deugden (maar dat zagen zij verkeerd hoor Jos), legde hij ineens de bal op de stip. Zelfs Sjaak was niet in staat om deze bal te stoppen. Voor Steenderen werd het steeds leuker en bij ons werden de lontjes ook wat korter. Hoessin was boos toen hij, traitioneel, werd gewisseld voor Cees. Cees speelde zijn tien minuten zo goed, dat zelfs onze spelers hem niet konden bereiken. Reden ok vanaf de kant de noodkreet over het veld te horen schallen: "Mannen, Cees doet ook mee hoor!"
Dit was de laatste wedstrijd van dit seizoen, nu nog wat afsluitende activiteiten en dan gaan we de zomer in: trainen, trainen, trainen en volgend jaar weer verder!!