Be Quick verliest terecht maar zeer geflatteerd
Pannenkoeken zijn lekker, zeker als je kind bent. En helemaal als je kind bent op de lagere school en je eet met je hele klas pannenkoeken op de laatste schooldag voor de grote vakantie. En het lekkerst zijn ze als je de laatste snel naar binnen schrokt omdat je vader al op het plein staat om je op te halen, want je vertrekt per direct naar Spanje voor 4 weken zon en strand. Dat is een hele lekkere pannenkoek. Maar vooral een zoete herinnering voor later. Want al vertroebeld de geest in de tijd, die smaak blijft even zoet. Daar zit de kracht van herinnering. Dus liepen we watertandend het veld van Ruurlo op, deze zondag. Is uitleg hierover nodig? Voor de onwetenden: vorig jaar boekten we hier fantastische overwinning op de verder ongenaakbare kampioen. Met lef en bluf realiseerden we toen een hoogtepunt in onze voetbalcarrière. Het weerzien met de geelzwarten leek zoet, maar bleek uiteindelijk uiterst bitter: met 5-0 verlies restte niet meer dan een zoete herinnering. Van een jaar oud inmiddels.
De bitterheid kwam niet uit het verschil in cijfers, want de uitslag is zeer geflatteerd. Nee, de oorzaak kan meer gezocht worden in het wederom ruim verliezen van een tegenstander die niet beter is dan wij. En vandaag was de manier waarop helemaal frustrerend. De onrechtvaardige beslissingen verloren we het uiteindelijk van onszelf. We zijn zelf ook hoofdschuldige want je moet je kansen gewoon benutten. In de eerste 25 minuten waren we de bovenliggende partij, creëerden mogelijkheden maar geen goal. Vervolgens bleek onze grootste zwakte toen we bij balverlies veel te traag waren in de omschakeling. Ruurlo had nog nauwelijks wat laten zien maar bleek razendsnel te kunnen counteren naar 1-0. Op zich was het van ons sterk dat we op dezelfde voet verder gingen, waar eerden wel eens een koppie ging hangen. Maar prompt liepen we tegen een identieke counter aan: 2-0. Dat leidde her en der tot irritatie, die nog erger werd doordat een compleet willekeurige kopbal van Ruurlo net buiten bereik van Willem onder de lat binnenviel, 3-0. Een zeer merkwaardige ruststand gezien het spelbeeld van de eerste helft.
Maar goed, het was nou eenmaal de realiteit. In de dampen van de the werd echter vastgesteld dat er nog niks verloren was. We konden beter voetballen en met enthousiasme en opportunisme viel er wellicht nog best wat te halen. En de 2e helft begon nog beter dan de 1e, Ruurlo kwam er nauwelijks uit, maar opnieuw kwamen wij niet tot scoren. En de rol van de scheids zou definitief een einde van onze weerstand betekenen. Eerst kreeg Samed geen strafschop nadat hij was gevloerd in een fraaie soloactie. Vervolgens werd een vrije trap voor Ceriel omgezet in een vrije trap tegen hem omdat hij de scheids complimenteerde. Het was inderdaad zo eigenaardig als het klinkt. En nog geen minuut later werd Wiegers van het veld gestuurd nadat hij te laat was met een tackel. De vrije trap hiervoor was natuurlijk terecht, een kaart wellicht ook wel, maar rood niet. En zeker niet gezien het feit dat de keeper van Ruurlo geen kaart had gekregen na een zware charge in de eerste helft, waardoor wij niet op 0-1 konden komen. In deze fase legde de scheids zichzelf dus een veel te zware rol op die ons de kop heeft gekost. En dat is heus onze eigen schuld omdat we niet rustig genoeg zijn gebleven. Maar frustrerend is het wel, omdat we gewoon niet de mindere waren. Met 10 man hebben we op inzet nog heel wat laten zien, en dat is een zeer positief punt. Maar de wedstrijd was natuurlijk verloren. Helemaal toen Ruurlo ook nog een gelukkige frommelgoal kreeg. Foutje van Willem hetgeen echter ruim weggestreept kan worden tegen een reeks fraaie reddingen die hij verrichtte in deze fase. De mooiste was een zweefduik in de rechterhoek. Kort voor tijd, toen al onze weerstand echt gebroken was, viel nog de 5-0, die totaal geen recht deed aan het beeld van de wedstrijd.
Gedesillusioneerd verlieten we het veld, moegestreden en met lege handen. De nederlaag was terecht, maar zeer geflatteerd. Het is de 2e keer dat we ruim verliezen van mindere tegenstanders. We moeten dus nar onszelf kijken. We hebben blijkbaar een te grote zwakte in ons team. Tactisch, of technisch? Inzet en bezieling waren er voldoende in de 2e helft, daar lag het niet aan. Hopelijk kunnen we het rechtzetten in de pittige wedstrijd tegen Erica, komende zondag.