Het was een bizarre zondagmiddag in Dieren. Alleen de eerste helft was er enigszins sprake van een wedstrijd; na de pauze was het een stormloop op het vijandelijke doel en tenslotte winst. GVA gooide echter met de 0-5 winst in Steenderen roet in het eten. Geen periodekampioen derhalve.
Voorafgaande aan de wedstrijd was er een minuut stilte voor de op 13 november overleden Jan Welmers en daarna kon het duel, bijgewoond door een flinke Zutphense groep supporters, beginnen.
Het doel was duidelijk. Winnen en het liefst met flinke cijfers. Be Quick ging meteen vol in de aanval en Dierensche Boys-keeper Dorland moest in de eerste minuut meteen al vol aan de bak bij een schot van de weer teruggekeerde Edwin Beumer. Dorland ontpopte zich deze middag als een ware plaag voor de blauwwitte voorwaartsen door de nodige goals te voorkomen. Aanval na aanval rolde op het Dierense doel en Mehmet Uludag had na een kwartier zelfs binnen tien seconden twee prima kansen. De eerste twintig minuten stond doelman Rotman bij wijze van spreken met zijn handen in de zak in de steeds dichter wordende mist te turen, maar een roodwitte speler kon hij maar niet ontdekken. Of de speler het wisten weet ik niet, maar vanuit Steenderen kwam rond dat tijdstip de melding dat GVA al op een 3-0 voorsprong stond. Het leek erop –ik zeg met nadruk: leek- dat het tot ze doordrong, want de urgentie om te scoren leidde tot te gehaast voetbal. De drang naar voren leidde veelvuldig tot “trechteren”. Oftewel, die bal maar in de zestien pompen en hopen op een goal. Daar stond echter een legioen potige mannetjes klaar om dat te voorkomen. Be Quick kon die pressie natuurlijk niet blijven volhouden en zo kon Dieren zich gaandeweg wat nadrukkelijker met het spel bemoeien en zelfs een aantal malen knap gevaarlijk worden. Desondanks bleef Be Quick de betere ploeg en kansen en kansjes scheppen, maar tot aan de pauze bleef het gelijk.
De missie bleef hetzelfde: winnen en zoveel mogelijk scoren en daarom stormde de ploeg meteen weer naar voren en werd Dieren direct vastgezet. Een tegenvaller was het vroegtijdige uitvallen van Paul de Bruin. Het leek bij een schot alsof hij half in de grond trapte en blesseerde zich daarmee opnieuw aan zijn lies. Jillert van Berkel verving hem.
De thuisploeg kwam in het tweede bedrijf vrijwel niet meer over de middenlijn en verdedigde nog massaler hun goal. Het werd een permanente belegering met riante mogelijkheden en ballen op lat en paal. Maar Be Quick leek te de race tegen de klok te verliezen, aangezien GVA inmiddels op 0-4 stond. In de 67ste minuut maakte de Dierense doelman een kapitale fout, waar Uludag slim van profiteerde en Heesen voor een leeg doel bediende, 0-1. Be Quick geloofde er nog in en ging als bezeten op jacht naar meer goals. Kort daarna verving Lauran Ypinga Ezafzafi.
Uiteindelijk mocht het niet zo zijn. Alleen Uludag scoorde twee minuten voor tijd nog fraai de 0-2, maar daar bleef het bij.
De teleurstelling was na afloop van de gezichten van spelers en staf af te lezen. De winst voelde als een nederlaag. Daar kon ik me wel iets bij voorstellen, maar laten we niet vergeten dat we nog steeds gedeeld eerste staan. Dat is knap en goed. Dat moet de “les” van afgelopen zondag zijn.
Maar…(ik kan het niet laten), er waren ook twee zaken die mij stoorden. Het viel mij op dat een aantal spelers elkaar verbaal te lijf gingen na een foute pass of slordigheid. Dat kan in de hitte van de strijd een keer gebeuren, echter ik vond het af en toe te veel van het goede. Voorts blijf ik het ongehoord vinden dat we zoveel kaarten krijgen door kritiek op de scheidsrechter. Toegegeven, deze arbiter Slotboom maakt geen schijn van kans om de EK-finale van 2012 te fluiten, maar realiseer je verdorie eindelijk eens dat je met ge-oh uiteindelijk jezelf en…het team benadeelt. Hoe vaak moet ik dat nu nog opschrijven. Grow up!
Cees Seevinck.