Onze offensieve kwaliteiten zijn onmiskenbaar. Niet alleen komen daar veel goals uit voort, ze halen ook de druk op de verdediging weg. Gaat die vlieger een keer niet op, zoals afgelopen zondag, dan blijkt Be Quick uitermate kwetsbaar.
Met een beetje fantasie leek met name de eerste helft op een kopie van het duel tegen Sprinkhanen. GVA nam meteen het initiatief, zette druk en was fel in de, vaak gewonnen, duels. Na een minuut of tien ontsnapte Be Quick al aan een achterstand. Kevin Beekman, die de geblesseerde Lars Rotman verving, trapte een terugspeelbal in de voet van een aanvaller en diens schot ging maar rakelings langs het doel. Het was meteen in het begin al duidelijk dat we een heet middagje tegemoet gingen en het duurde ruim een kwartier voordat Be Quick aan een fatsoenlijke aanval toe kwam. Mohamed El Bouchehati speelde Kay Heesen goed aan en deze schoot net naast. We maakten het ons, zoals wel vaker de laatste weken, buitengewoon moeilijk door de grote hoeveelheid foute passes. Het werd pijnlijk duidelijk dat de ruimte die we in de eerste duels kregen (en daardoor de vrijheid om zuiver te passen) er niet was tegen Loo, Sprinkhanen en GVA. De druk op de bal leidt dan kennelijk tot overhaaste acties en bij gevolg balverlies en dat van de weeromstuit verhindert dan weer de broodnodige rust en balbezit.
Nadat Beekman eerst nog op een grandioze wijze een vrij trap uit zijn doel ranselde, ging het in de 21ste toch mis. Een aanval over links kon ongehinderd doorgaan, aangezien William Wubben niet op zijn plaats stond. Het was daarna voor de goede spits Joost van Alst een koud kunstje de 1-0 aan te tekenen. Be Quick werkte wel hard, maar kreeg in het eerste bedrijf nauwelijks vat op de wedstrijd. Het was allemaal te gehaast en onnauwkeurig. Vier minuten later was het eigenlijk ook al over en sluiten. Said Ezafzafi ging pijnlijk in de fout en Jorg Vermaas kon simpel nummer twee aantekenen (2-0). Een terechte penalty in de 37ste minuut betekende de 3-0 (Ad Drost) en er leek zich een klein drama af te tekenen. De ongelukkig acterende Ezafzafi werd kort daarna vervangen door Mehmet Uludag. Opvallend was dat na die derde tegengoal het leek of de druk van de ploeg afviel. Het duel was beslist en het klinkt gek, ik geef het toe, maar er kon meer vrijuit gevoetbald worden. Was het dan toch een kwestie van spanning? Of vond GVA het eigenlijk wel best zo?
Na de pauze kwam Jillert van Berkel voor Sezer Koycu. De eerste kans was voor Be Quick, maar de boomlange GVA-keeper Witjes tikte een vrije trap van El Bouchehati naast. Laatstgenoemde haalde, in tegenstelling tot een handjevol collega’s, wel zijn normale niveau en ging frequent voorop in de strijd. Het moet gezegd worden, de tweede helft was van onze kant duidelijk beter. Zo miste Heesen op een haar na een fraaie voorzet van Uludag, maar veel meer kansen kwamen er echter ook niet. Het werd nu meer een wedstrijd, waarin GVA echter ook nog wel een paar goede mogelijkheden had om de score verder op te voeren. Vincent Suitela kwam kort voor tijd nog in de plaats van Said Yesiloz, die dit keer ook zijn dag niet had.
En zo kabbelde het duel naar het einde. Na een uitermate beroerde eerste helft, herstelde Be Quick zich enigszins na de pauze, maar op die nederlaag was niets af te dingen en zo raakten we de eerste plaats aan GVA kwijt.
Een keer slecht spelen is geen probleem en daar zal ik het dan ook verder niet over hebben. GVA was beter en verdiende de overwinning. Wat me wel stoorde waren die paar opstootjes waar een aantal van ons dan zo ongecontroleerd denken aan mee te moeten doen. Je zit al niet lekker in de wedstrijd en dan ook nog eens het risico van een gele of rode kaart gaan lopen. Of praten tegen de scheidsrechter? Oh mijn hemel! Houd daar eens mee op! Het is zó onvolwassen en heeft het sinds 1902 ooit wat opgeleverd? Nou dan…
Volgende week dan maar revanche thuis tegen Steenderen. Half drie. Zorg dat u er bij bent.
Cees Seevinck.