Toen een speler van Carvium na afloop mismoedig van het veld stapte en daarbij ook nog getrakteerd werd op een sarcastische opmerking van een toeschouwer, werd er moordzucht zichtbaar in de ogen van de verliezer. Zijn teamgenoten daarentegen zakten lamgeslagen tegen de muur van de kleedkamer. Duizelig gespeeld door een “tweede helft-Be Quick”.
Hoezo tweede helft-Be Quick? zal degene zich afvragen die de wedstrijd niet heeft gezien. Dat ga ik u uitleggen. De thuisclub begon fel en zat de blauwwitte spelers kort op de huid. Wellicht had men gehoord dat je de tegenstander niet de ruimte moest geven om te combineren. Felheid ja, overleg niet veel. Be Quick zag dat nogal laconiek aan en dat laconieke was tegelijkertijd het etiket dat op het hele eerste bedrijf kon worden geplakt. Het ietwat nonchalante manifesteerde zich nog duidelijker na de 0-1 in de achtste minuut. Mehmet Uludag schoot op de lat, Kay Heesen kopte de bal uit de rebound vervolgens weer naar Uludag die beheerste scoorde. Wedstrijd in de tas! Althans dat voelde je ze welhaast denken. Twee minuten later ging Mark ter Horst nogal opzichtig in de fout en was het door Colin Weezendonk weer gelijk, 1-1. Hierna bleef Be Quick wel (gewoon?) de betere ploeg, maar er ging nogal wat fout, zeg. Of het door het wat te lange gras kwam, het warme weer of toch (ik vind van wel) lichtzinnigheid. Zo van, ach, de goals maken we toch wel. Voorin was het een foute passes-festival, waardoor onderling hier en daar wat irritatie ontstond. Een knullige en te korte terugspeelbal van William Wubben (wat deed-ie op die positie?) leidde vervolgens tot een 2-1 achterstand in de 19de minuut (doelpunt Renaldo Masen). Volstrekt onnodig, maar wel in het kader van eigen schuld, dikke bult. Carvium daarentegen putte moed uit dat geschenkje uit heldere hemel. De Be Quick-supporters wisten, na het niveau van de afgelopen weken, ook niet wat ze bij tijd en wijle kregen voorgeschoteld. Deze tegenstander was qua techniek en inzicht zóveel minder, maar wij bleven ze maar in leven houden met onze onnauwkeurigheid. Het was illustratief dat we desondanks voldoende kansen schiepen. In de 27ste minuut benutte Heesen er eentje, 2-2. Tien minuten later kreeg Said Yesiloz ook een open mogelijkheid, maar hij miste opzichtig. Voor de pauze kwamen we toch weer op voorsprong en wel op een fraaie wijze. Mark ter Horst bekroonde een lange solo met een bekeken lobje over de keeper, 2-3. Mohamed El Bouchiatti (wat een schot heeft die man in zijn benen…) had hierna het duel al in het schot kunnen gooien, maar doelman Peter Coobs redde bekwaam. De twee tegengoals kwamen door persoonlijke fouten, want echt gevaarlijk werd Carvium nooit, wat mede te danken was aan het solide verdedigen van Said Ezafzafi en Sezer Koycu.
Ezafzafi werd na rust vervangen door Paul de Bruin, wat derhalve niets te maken had met tegenvallend spel van eerstgenoemde. De eerste kans was meteen voor El Bouchiatti die net zijn hoofd niet tegen een voorzet kon krijgen. Ondanks de vermanende woorden van trainer Ron Wassink in de pauze lukte het Be Quick aanvankelijk niet om de bakens te verzetten. Natuurlijk, er was een groot veldoverwicht en sommige spelers van Carvium begonnen de eerste tekenen van duizeligheid te krijgen. Wie dekt wie? Waar is mijn tegenstander nu weer?, maar de verlossende vierde treffer bleef vooralsnog uit door…ja, weer slordige passing. En zo bleef het oppassen voor een mogelijke counter van de thuisclub. Rond de zestigste minuut was het bijna zover. Eerst ging een vrije trap maar net naast en vervolgens was een uitloop-actie van Lars Rotman enigszins verkeerd getaxeerd en dreigde de bal over hem heen in de goal te belanden. Gelukkig herstelde hij de fout bekwaam. Toen vond Be Quick het kennelijk welletjes en werd het ineens een gala-voorstelling. De aanvankelijk wat ongelukkig spelende Edwin Beumer passeerde in de 68ste minuut op weergaloze wijze drie verdedigers en gaf op maat voor. Yesiloz kopte via de binnenkant paal onhoudbaar 2-4 binnen. Twee minuten later werd een vlammend schot van Uludag door de keeper gekeerd. De beer was nu echt los, want Carvium raakte het spoor helemaal bijster. In de 71ste minuut was het Beumer, die alleen voor de keeper beheerst bleef, 2-5. Hierna kwam Remon van de Brom voor Uludag en later mocht Amine El Kanauni nog invallen voor Koycu. De 2-6 kwam voort uit een solo van Yesiloz, die een matige eerste helft inwisselde voor een uitstekende tweede. Yesiloz stuitte op de keeper, maar Beumer was alert en maakte nummer zes. De eindstand 2-7 kwam op naam van El Bouchiatti. Eerst krulde hij een bal net naast, maar een minuut later haalde hij zijn gram door met een fantastisch schot te scoren.
Ja en dan rijd je weer naar huis met een gelukzalig gevoel. Mijn hemel. Twaalf uit vier en 21 voor en vier tegen. Koploper. Da’s even geleden, zeg! En het opvallende feit dat er in de wedstrijd echt matige periodes waren, maar dat je dan potverdorie toch weer zeven goals maakt. Maar deze middag was eveneens een leermoment dat van enorme waarde voor de rest van het seizoen kan zijn. Deze ploeg kan echt heel goed voetballen. Er zit een enorm combinatie- en scorend vermogen in. De valkuil kan echter lichtzinnigheid en onderschatting van de tegenstander zijn, zoals in de eerste helft soms duidelijk werd.
Ron en Dick weten dat als geen ander en zullen daar op blijven hameren. Blijft die bewustzijnsspijker goed in de koppies zitten, dan is er ook dat terrein genoeg reden voor optimisme.
Zondag thuis tegen SDZZ. Ik nodig u van harte uit!
Cees Seevinck.