De eerlijkheid gebiedt te melden dat de amusementswaarde van de tweede helft het niet haalde bij die van de eerste; in het tweede bedrijf gebeurde er niet zo veel meer, maar na afloop heerste er desondanks tevredenheid over het vertoonde spel. De handdruk van de spelers aan de trouwe supporters aan het einde van het seizoen was PR optima forma.
Ik had niet graag willen ruilen met de spelers op deze hete meimiddag. Er zit weliswaar veertig of meer jaren leeftijdsverschil in, maar het was afzien op dat zinderende kunstgras. Terecht dat de scheidsrechter af en toen maar eens een drinkpauze inlaste. Degenen die in het clubhuis niet snel genoeg afscheid namen van hun drinkpauze, misten daarmee de 1-0, want de bal lag al binnen een minuut of twee op de stip. Edwin Beumer werd in de zestien gevloerd en Kay Heesen knalde de bal snoeihard in het net. Of dat een terechte strafschop was? Mwah. Maar hoe dan ook, nummer twee op de ranglijst Sprinkhanen stond al snel op achterstand. Voor de ploeg uit Nieuw-Dijk viel er deze middag niets meer te halen. RKPSC was al kampioen en de gasten wilden vooral ongeschonden uit de strijd komen, aangezien hen nog de nacompetitie wacht. Toch waren ze niet gekomen om er maar een hupla klaar-potje van te maken. Ze lieten zien goed te kunnen voetballen. Na een minuut of negen echter lag nummer twee al achter hun doelman. Heesen draaide na een snelle counter goed weg van zijn tegenstander en scoorde uitstekend 2-0. Hierna golfde het spel wat op en neer, maar het was open en boeiend. In de 17de minuut ging de bal bij ons op de stip. Daro Barzinji legde een Sprinkhaan over zijn knie (ja, dat klinkt raar, ik weet het). Tsja, tsja, een goedmakertje? Ook hier gold: je kunt ‘m geven, je kunt het ook laten gaan, maar hoe dan ook het betekende 2-1. De gasten wilden nu wel wat meer en Kevin Beekman moest een paar keer flink handelend optreden.
In de 36ste minuut stoomde Jasper Emmers op rechts goed door en gaf een voorzet die bij de tweede paal terecht kwam. Te ver voor Edwin Beumer, zo leek het, maar hij wist de bal uit een haast onmogelijke hoek nog binnen te werken, 3-1. Een beauty. De ruststand werd 3-2, omdat de gasten vijf minuten later een vrije trap binnen schoten. Vriend en vijand waren het erover eens dat we een leuk eerste bedrijf hadden gezien.
Na de pauze ging Sprinkhanen op jacht naar de gelijkmaker en zij domineerden grote delen van het spel, maar echt gevaarlijk werd het nooit. De warmte pleegde wel een aanslag op alle acteurs en dat zal de reden zijn geweest dat er in de tweede helft niet meer zoveel te genieten viel. Het heilige moeten ontbrak natuurlijk aan beide kanten. Kort voor tijd zagen we nog wel wat moois. Mark van der Horst gaf een ragfijne steekpass op Edwin Beumer, die met een fraaie lob de keeper verschalkte, 4-2. Wederom een wonderschone treffer. Kort daarna was het gebeurd en boekte Be Quick een verdiende zege.
De al eerder gemelde handenschud-sessie tussen spelers en supporters was een klasse-afscheid van dit seizoen en daar deed de emmer water van Pietje Bell-Beekman over een aantal van ons niets aan af.
Na aflloop mocht ik even in de kleedkamer zijn en daar was trainer Ron Wassink zeer lovend over zijn spelers. Hij complimenteerde ze met de progressie die is gemaakt na de winterstop.
Ron naar mij: “Deze wedstrijd vond ik symbolisch voor de tweede helft van de competitie. Er worden minder individuele fouten gemaakt en we raken na een tegengoal niet meer de kluts kwijt, zoals we in het begin wel deden. Voorts scoren we meer goals dan in het begin en laten we vooral niet vergeten hoe jong deze groep is. Maar ze zijn zeer gedreven en willen er voor gaan. Eigenlijk is het jammer dat het seizoen is afgelopen, maar we hebben in ieder geval goede reden om uit te zien naar september”.
En daar heb ik niet veel aan toe te voegen. Na afloop kroop het stel bij elkaar om onder het genot van een biertje naar de Bekerfinale te kijken.
Hopelijk blijft iedereen aan boord. Maar dat zal toch wel? Zo’n vriendengroep?
Cees Seevinck.