’t Was lekker lenteweer in Baak afgelopen zondag. Sommige Be Quick-supporters waren zelfs met de fiets gekomen. Baak-aanhangers waren schaars. Wellicht hadden de meesten de moed al opgegeven. Waren ze wél gekomen, dan hadden ze een vervelende middag gehad. Be Quick won ruim, maar dat ging niet altijd zonder slag of stoot.
Conditioneel en qua fysiek is er op Baakse Boys niet veel aan te merken. De jongens knokken er voor en schromen niet om zo nu en dan meer mee te nemen dan de bal. Ja, dat is vijfde klas-voetbal in zijn zuiverste vorm. Rennen, vliegen, de bal naar voren rammen. Wil je dat doorstaan dan is combinatiespel, aannemen en meteen spelen de enige remedie. Daarvoor heb je echter wel een goed en egaal speelveld nodig en tsja, dat was er even niet. Toch werd meteen voor de aanval gekozen en na een minuut of vier moest de Baak-keeper al flink aan de bak om een schot van Kay Heesen onschadelijk te maken. Dat die aanvalsdrift ook gevaar inhield bleek kort daarna toen Kevin Beekman zich moest strekken. Desondanks leverde de pressie in de achtste minuut de 0-1 op. Een prachtige lange voorzet van William Wubben bereikte Heesen die beheerste afrondde. Hierna behield Be Quick het betere van het spel en dat leidde tot verscheidene kansen. Met name Edwin Beumer was een plaag voor zijn directe tegenstander(s). Als een wervelwind waaierde hij over het veld en was ongrijpbaar. Zijn snelheid en korte draaicirkel zijn indrukwekkend. Nadat Frank Weenink twee keer verwoestend op de keeper en over had gepegeld, viel als een duveltje uit een doosje in de 26ste de gelijkmaker. In een rechtstreeks loopduel werd Mark ter Horst, naar mijn mening, wat te makkelijk afgeschud door opponent Haggeman en dat betekende de 1-1. Dat was schrikken, temeer omdat meteen na de aftrap Baakse Boys de lat trof. Be Quick hernam zich echter en er volgden schoten van Beumer, Mustafa Araz en Heesen die net doel misten. Toch gingen we met een voorsprong de rust in. Beumer mocht vanaf de zijkant een vrije trap nemen. Na zo’n 30 meter in een boog onderweg te zijn geweest plofte de bal achter de vertwijfeld graaiende Baak-goalie, 1-2.
De tweede helft leverde wisselende beelden op. De eerste twintig minuten waren slaapverwekkend. Er gebeurde echt niks. Be Quick speelde met de handrem erop. Was dat de instructie of sloop het er gewoon in? Feit is wel dat Baak daarop hoop hield op het door hen zo vurig gewenst puntje, maar zij konden er niet zo veel mee. De thuisclub bleef het zoeken in kick and rush en werd daarmee zelden echt gevaarlijk. Zij knakten definitief in de 74ste minuut toen Weenink een solo succesvol afrondde, 1-3. In het laatste kwartier leefde Be Quick weer wat op en er volgden kansen voor Heesen en Beumer. In die fase hadden er nog wel een paar goals bij gemogen, maar er waren af en toe bijna hilarische misverstanden die mede werden veroorzaakt door de enorme ruimte die de gedesillusioneerde tegenstander nu weggaf. Het slotaccoord kwam kort voor tijd toen Heesen een solo onreglementair in de zestien onderbroken zag worden. Beumer benutte beheerst, 1-4.
Résumerend: Beetje rare wedstrijd. Dik verdiend gewonnen, dat wel. Maar (te) veel momenten ongeïnspireerd. Als excuus mag en kan worden aangevoerd dat er maar gering gevaar uitging van de tegenstander en dan kan zoiets gebeuren. Toch valt het aan te raden onder alle omstandigheden te streven naar 100%. Met nog twee partijen voor de boeg zou dat het motto moeten zijn; ook om zo met een lekker gevoel de competitie af te ronden. De laatste wedstrijden negen uit drie; tien voor, twee tegen. Doelstelling? Vijftien uit vijf! Afgesproken?
Cees Seevinck.