Veel lachende gezichten afgelopen zondag rond half vijf. Niet alleen vanwege het feit dat we nu wel veilig zijn, maar meer om de getoonde inzet en de vreugde-explosie rond de dug-out na die late winnende treffer. Hier stond een selectie te bewijzen dat ze naar elkaar zijn gegroeid en er veel plezier aan beleven. Fantastisch om te zien.
Vooraf had menigeen voor een puntje getekend. GVA, derde plaats, scoorde er al 55 en de boomlange goalie Bart Witjes had nog maar zestien keer moeten vissen. Langs de lijn was het redelijk druk, want de gasten hadden nogal wat supporters meegenomen. Een lekker sfeertje derhalve, wat natuurlijk ook kwam door het prachtige weer. Het terras zat dus ook bomvol.
GVA bracht nogal wat fysiek en routine op het veld, maar keek –net als Be Quick- eerst maar eens de kat uit de boom. Daardoor leek het begin ook meer op een spelletje schaak, maar na een minuut of zeven moest de deze middag uitstekend op dreef zijnde Kevin Beekman gestrekt naar de bovenhoek om een goal te voorkomen. In die fase had GVA een veldoverwicht en moest de thuisclub het hebben van incidentele uitvallen, zoals de net over zeilende kopbal van Sjimme Scholten in de 14de minuut. Zo’n tien minuten later had Jasper Emmers na een corner een vrije schietkans, maar hij raakte de bal totaal verkeerd. Hierna nam Be Quick meer het heft in handen. GVA was weliswaar wat sterker geweest tot die tijd, maar werd nooit echt gevaarlijk en dat lag voornamelijk aan hun eigen spelstijl. Men hanteerde veelvuldig de lange bal en daar wist de defensie onder leiding van de prima Frank Weenink doorgaans wel raad mee. Zoals gezegd kantelde het duel in de laatste fase van de eerste helft in Zutphens voordeel en dat leidde in de 41ste minuut tot de verdiende openingstreffer. Bij een hoge voorzet ontstond een scrimmage waarbij de GVA-doelman Yavuz Kirmiziyuz probeerde levend te begraven. De solide fluitende scheidsrechter Wagtelenberg besloot Be Quick daarvoor een penalty te geven. Tsja, je kon ‘m geven, maar ook niet. De uitblinkende Edwin Beumer belastte zich met die taak en hij schoot loepzuiver in, wat ook nodig was, want Witjes zat er nog met zijn vingers aan.
De tweede helft begon met een vlammend afstandschot van Frank Weenink, maar meteen daarna kon Beekman weer vol aan de bak. Na de hervatting kwam de wedstrijd maar moeizaam op gang, wat werd veroorzaakt door de vele blessure-behandelingen van GVA-spelers. Je zou verwachten dat GVA de laatste strohalm om nog mee te doen aan de titelstrijd zou grijpen, maar het was juist Be Quick dat als een orkaan over het veld raasde. Voor elke bal en meter grond werd passioneel gestreden en dat was prachtig om te zien. In de 67ste minuut was Kirmiziyuz dicht bij een treffer, maar hij werd op het laatste moment gestuit. Vijf minuten later ontsnapte Be Quick aan de gelijkmaker. Een afgemeten voorzet werd door de GVA-aanval op onbegrijpelijke wijze gemist. Maar ook Be Quick bleef kansen houden; zo volleerde Beumer een bal kiezelhard net over de lat. Met het verstrijken van de tijd werd de spanning vooelbaar. Zou Be Quick de drie punten binnen slepen of hadden de bezoekers nog een konijn in de hoge hoed zitten? Dat laatste bleek het geval, want drie minuten voor tijd werd de 1-1 binnengekopt. Een enorme domper, maar tsja daarmee was dan wel het vooraf voor getekende puntje tenminste behaald. Maar de thuisclub kwam ook nog met een blauwwit konijn. In de extra tijd brak Dirk-Jan Smits uit en bediende de meelopende Beumer op maat, 2-1. Het had zelfs nog 3-1 kunnen worden, maar Kay Heesen aarzelde alleen voor de keeper iets te lang.
Be Quick won –achteraf gezien- verdiend en zoveel lachende gezichten hebben we lange tijd niet meer gezien. Nou het seizoen in alle rust afmaken en nog een puntje of negen pakken, nietwaar?
Gefeliciteerd spelers en staf. Op deze wijze kan ik me nu al weer verheugen op het volgend seizoen.
Cees Seevinck.