Laat ik beginnen met een excuus voor het crashen van mijn pc.
Hierdoor kon ik maandag j.l. geen verslag schrijven. Gelukkig heeft Harm Rhebergen wel de nodige foto’s gemaakt en bleef u niet helemaal in de kou achter. Alsnog een korte terugblik, want hoe langer geleden hoe troebeler de visie.
Ja, die 1-2. Was in mijn ogen alweer niet terecht. Zoals ik al meerdere malen dit seizoen heb aangegeven, is de onervarenheid het struikelblok. Bij MvR liepen ook een paar jonge gastjes rond, maar waren op cruciale posities een paar ervaren knapen inzetbaar.
Desondanks heb ik genoten van de felheid van Be Quick. Knokken tot de laatste adem. Des te treuriger te constateren dat die inzet andermaal niet leidde tot resultaat. Maar ik zou zo’n team best willen als coach. Er zit toekomst in, ook voetballend vermogen en aan werklust ontbreekt het evenmin.
Dat komt wel goed.
Wat mij afgelopen zondag het meest ergerde, waren de commentaren van enkele bezoekers van de thuiswedstrijd van Zutphania. Zij stonden achter het hek weinig collegiale dingen te roepen en één snaak was zelfs zo de kluts kwijt dat hij na het laatste fluitsignaal luidkeels “Hiep hiep hoera voor MvR” meende te moeten roepen.
Zijn dialect was overduidelijk Zutphens, derhalve geen verdwaalde supporter uit ’s Heerenberg. Zo triest!
Nou ja, we richten ons natuurlijk op onze eigen en veelbelovende toekomst.
Cees Seevinck