Televisie is leuk, hoor. Alleen houden al die rechtstreekse uitzendingen nogal wat toeschouwers weg bij het amateurvoetbal als het een beetje slecht weer is.
Men zit of hangt thuis op de bank of blijft plakken in de kantine.
Natuurlijk was het qua weer zondagmiddag geen pretje; het kwam met bakken uit de lucht en die achterstand van 2-0 na een klein kwartiertje was ook al geen hartverwarmertje. Als een ervaringsdeskundige kon je die twee lobjes over doelman Kevin een déja vu noemen van een jaar eerder, maar verder deed Be Quick niet zoveel onder voor de Warnsveldse buurman.
Ja, er zat iets meer gogme in het spel van de groenwitten, maar Be Quick gaf goed partij.
Je kunt best kritiek hebben op de gang van zaken, maar evengoed is van belang de realiteit in het oog te behouden.
Het eerste elftal herbergt goeddeels zeer jonge voetballers, die werken aan ervaring en met dit soort duels worden geconfronteerd met hun manco’s.
Dat is geen kritiek, maar een vaststelling. Met een goede begeleiding zullen zij zo met het klimmen der jaren kunnen uitgroeien tot een team dat de weg omhoog weer zal weten te vinden.
Wij, als toeschouwer, mogen dan best eens een zucht slaken, maar van belang is we de technische staf en de jongens hun steun geven. Een goede Bourgogne kan ook niet in de eerste jaren na de oogst worden genuttigd zonder de Rennies binnen handbereik.
Die 4-0 eindstand? Ach, who cares? Er komen dit seizoen dompers, maar ook voldoende punten om een fundament te leggen voor de toekomst.
In onze topjaren was de gemiddelde leeftijd dik in de twintig; nu zijn de mannetjes vaak nog niet eens twintig. Dus wat verlangen we dan? En wat geven we dus?
Krediet en rust. ’t Komt wel weer; geen paniek.
Cees Seevinck.