Net als vorige week in Emst leek het er in Twello op dat we –ondanks matig spel- met drie punten huiswaarts zouden keren.
Maar ook dit keer stak de tegenstander daar in de slotminuten een stokje voor.
Op het moderne multi-functionele sportpark van Twello ziet het er allemaal strak en gelikt uit.
Alles blinkt en glimt als het ware, maar “men” is kennelijk vergeten dat er ook nog zoiets als sfeer bestaat of, beter gezegd, ontbreekt.
Op een kale vlakte had afgelopen zondag de kille noorderwind vrij spel en alleen de schapen op een naburig terrein zullen er weinig last van hebben gehad.
In de bestuurskamer, met uitzicht op het veld, werd een delegatie van Be Quick hartelijk ontvangen en misschien hadden we daar gedurende het duel lekker moeten blijven, maar een echte supporter trotseert nu eenmaal alle weersomstandigheden en daarom stonden we om tien voor vier kleumend te luisteren naar het laatste fluitsignaal met één punt in de tas.
In de 57ste minuut bracht Jasper Velten ons na een fraaie trap van Guido van der Gauw al koppend op 0-1.
Het was een beetje in strijd met het spelbeeld, maar het zou ons een zorg zijn als we met een driepunter naar Zutphen konden afreizen.
Maar net als Emst scoorde ook Twello de gelijkmaker in de slotminuten.
Er waren meer gelijkenissen met die voorlaatste wedstrijd.
Onze selectie telt voornamelijk jonge en nog wat onervaren jongens, die echter allemaal zeer gretig zijn om er wat moois te laten ontstaan. Dat gaat ook lukken, daar ben ik vrij zeker van. Ik zie diverse spelers per week beter worden en dat is hoopvol.
Maar…op het gebied van zelfbeheersing en speldiscipline kunnen er nog wel wat stappen gemaakt worden.
Natuurlijk krijg je de pest in als jij of een medespeler frequent onderuit wordt geschoffeld of te maken krijgt met een forse belediging.
Niet zelden doet een tegenstander dat om de boel te ontregelen en als wij dan wat naïef in die val trappen dan kost dat punten.
Het relletje dat ontstond rond de met rood weggestuurde Mustafa Araz in de 84ste minuut leidde misschien niet direct tot de 1-1 vier minuten later, maar opmerkelijk is wel dat de 1-1 van een week eerder onder soortgelijke omstandigheden viel.
Let wel: Dit is geen kritiek, maar een constatering. Fellheid is een bewijs dat we geen schoothondjes zijn en van je af bijten mag van een selectiespeler verwacht en geëist worden. Echter zelfbeheersing en rationaliteit zijn evengoed zaken die in het standaardpakket moeten zitten.
Voetbal is een teamsport en een individuele onbezonnenheid komt tot op het hoogste niveau wekelijks voor, maar zaak is wel ervan te leren.
Over de wedstrijd valt niet zoveel te melden. Twello had meer balbezit en kon daardoor ook wat vaker gevaarlijk voor onze goal komen, maar echt bloedstollend was dat allemaal ook niet.
En was er gevaar dan greep Kevin Beekman goed in; hij is een van de spelers die flink progressie boekt.
De harde wind kwam de kwaliteit van het spel ook niet ten goede en niet zelden bevond de bal zich zo’n meter of tien boven het gras.
Na de 0-1 gaf Twello nog wel wat meer gas, maar het ontbrak hen aan kwaliteit om onze defensie ernstig te ontregelen.
Het wanhoopsschot van afstand dat de 1-1 opleverde was teleurstellend en we zullen nooit weten of dat door die rode kaart kwam.
Volgende week Warnsveldse Boys thuis. Hebben we dan nog iets recht te zetten?
Ik meen van wel.
Cees Seevinck.