Één punt voor de moeite.
Op weg naar mijn auto meteen na afloop was het geschreeuw en gerumoer op het veld nog steeds gaande.
De oorzaak was het ietwat warrige gedrag van de scheidsrechter in de laatste vijfentwintig minuten en de –wellicht- daaruit voortvloeiende fikse overtredingen over en weer.
Maar het had ons meer gesierd wat rustiger en beter te voetballen.
Verbale erupties en sprintjes van zestig meter om de spelleider even deelgenoot van je ongenoegen te maken zijn zaken waar we verre van moeten blijven.
Op het landelijk gelegen sportpark van Emst viel er op Tweede Paasdag niet veel te genieten.
Misschien dat de gedachten (al) meer bij de derde periode waren? Wie zal het zeggen?
In Emst troffen we de zoveelste tegenstander dit seizoen die het niet van het betere voetbal moet hebben.
Zij brachten nogal wat kilo’s en lengte binnen de lijnen en behoudens hun rechtsbuiten was het niet zo indrukwekkend.
Daar had Be Quick minder moeite mee moeten hebben dan dat de werkelijkheid liet zien.
Goed, het veld was wat aan de hobbelige kant, maar dan nog.
Mijn “minuut tot minuut”-aantekeningen nakijkend lees ik ook voornamelijk woorden als slordig, onsamenhangend, onrustig.
Beide ploegen kregen wel wat kansjes, waarbij ik wel een pluim kan geven aan doelman Kevin Beekman.
Hij maakte een paar schoten knap onschadelijk; zijn Emst-collega had het aanmerkelijk rustiger.
Toch ging Be Quick rusten met een 0-1 voorsprong.
Murat kopte de bal fraai terug op Taibe die onhoudbaar inschoot.
De tweede helft liet een aandringend Emst zien, maar ondanks de gevaarlijke voorzetten van hun reeds genoemde rechtsbuiten, leek niets een zege in de weg te staan.
Dat was echter niet onze verdienste.
We liepen veel te veel achteruit en deden met de counters te weinig, omdat de voorhoede daarbij onvoldoende werd ondersteund door te laat of niet aansluitende middenvelders.
Murat was met een schot(je) nog het gevaarlijkst, maar dat was het dan wel zo’n beetje.
Daar waar ik de scheidsrechter een groot deel van het duel zeer acceptabel vond fluiten (hij liet af en toe wel wat teveel toe, dat is waar), raakte hij gaandeweg de tweede helft de regie een beetje kwijt.
Daar paste af en toe een frons of een opgetrokken wenkbrauw bij, maar meer ook niet.
Dat een enkeling dan toch weer buiten proporties reclameert bij een beslissing is zeer afkeurenswaardig.
Dat is olie op het vuur en tast de concentratie aan, waar in de 88ste het bewijs voor geleverd werd met de 1-1.
Een puntje derhalve en meer hadden we gezien het spelbeeld ook niet verdiend.
Wel een pluim voor Mark ter Horst en Dirk Jan Smit; zij speelden goed.
Volgende week bij Twello is de derde periode weer de focus. Dan gaat het vast weer beter, daar ben ik van overtuigd.
Cees Seevinck.