Bij het begin van de meteorologische herfst, donderdag 1 september, geschiedde een weerkundig wonder. Na een bijna mythologische periode van neerslag, waarbij je verwachtte dat er binnenkort vliesjes tussen je tenen zouden gaan groeien, was daar ineens de zon. En dat nog wel op de dag van het uitstapje van de Club Be Quickers 35 tot 100. Zoals gebruikelijk de laatste jaren, kiezen we niet meer voor verre reizen. Gingen we in het verleden nog naar het Feyenoord- en PSV-stadion, tegenwoordig is dat bijna niet meer te doen. Urenlang file-rijden doe je niet voor je plezier en, laten we wel wezen, velen van ons worden ook een dagje ouder en hen doe je dat niet aan.
Tegen half één verzamelden zich 55 leden en partners aan de IJsselkade, waaronder Joop Melissie en Wim ten Damme. Ik noem hen, omdat ze van ver moeten komen en vrijwel nooit een bijeenkomst of uitstapje missen. Ze doen dat gelukkig niet uit “plichtsbesef”. Ze genieten altijd met volle teugen. Ik noem ook Sander Jongsma en Erik ter Burg. Zij zijn de getrouwen uit de jongere garde. We vertrokken op het schip “Organza” richting Deventer in een stralend zonnetje, dat ter hoogte van Voorst verdween, maar bij Gorssel weer terugkeerde. Hierdoor kon iedereen gewoon aan dek blijven en volop genieten van verhalen uit de oude doos, anekdotes over ooit behaalde kampioenschappen en van de wonderschone oevers van de IJssel. Er was koffie en krentenbrood om de tijd tot het avondbuffet te overbruggen. In Deventer was er een half uurtje vrije tijd voordat de stadswandeling zou beginnen. De ene rende gezwind naar een terras op de Brink voor een eerste biertje, anderen doken V&D in of gingen naar Talamini.
Om drie uur werd het gezelschap verdeeld in drie groepen om met stadsgidsen het Bergkwartier te bezoeken. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat wie vroeger geschiedenis al niet leuk vond, misschien liever op een terrasje was gebleven, maar de club streeft naar permanente educatie. Vijf kwartier later was iedereen weer terug op de Brink, dat inmiddels vol zat met zonaanbidders. Het resterende uurtje voor de terugvaart werd opnieuw besteed aan de eerder genoemde mogelijkheden. Joop Kraan koos voor iets anders. Hij bracht die tijd grotendeels door met het zoeken naar zijn verloren gemeende autosleutels. Hij vond ze echter niet meer terug, aangezien deze gewoon in een tasje op de boot waren achtergebleven…
De tocht naar Zutphen was heerlijk. Een stralende zon, biertje, wijntje, frisje en benedendeks gelegenheid om door André Diseraad gemaakte video’s van het Jo Witteveen-toernooi en de aanleg van de kunstgrasvelden te bekijken. In een groep overvliegende ganzen was er eentje zo attent een groene klodder precies in de kraag van mijn overhemd te mikken, hetgeen uiteraard voor de nodige hilariteit zorgde. Niemand vermoedde echter dat ik mij hiervoor beschikbaar had gesteld om genoemd effect te bereiken. Ik zal u niet vermoeien met de détails over de chirurgisch precieze voorbereiding die zoiets vergt. Tegen half acht legden we weer aan om naar het buffet in de Stadsbrouwerij te gaan. Daar hebben we nog een paar aangename uurtjes doorgebracht en zo kwam er een eind aan buitengewoon gezellige trip. Het bleef onduidelijk of al die rode hoofden van de zon kwamen of van iets anders.
Verslag: Cees Seevinck.
Foto's : Sjaak Woltman