Hoewel het in Nederland doorgaans zondagavond bord-op-schoot-avond is, gaat dat voor mij niet op.
Bij mij is dat ’s zaterdags het geval; ik ben namelijk een fervent Bundesliga-kijker en omdat het daar vrijwel elk jaar aan het eind van het seizoen ongemeen spannend is, veroorloofde ik mij de vrijheid om het programma uit te zien voordat ik naar Zutphen vertrok voor de Vrijwilligersavond.
Iets na achten binnen en het is al lekker druk. De één aan de koffie, de ander al aan het bier. Allengs gaan de koffiekannen weer de kast in en de tapkranen vol open.
Hoewel Be Quick-feesten af en toe wat aarzelend op gang komen, is het nu al meteen heel sfeervol.
Er is een goede mix van oud(eren) en jong(eren) en dat is prima.
Het valt me toch op dat er de laatste tijd steeds meer vers bloed in en om ons clubhuis te zien is. Dat is goed voor de ambiance, de doorstroming in diverse functies en sluit prima aan op ons credo voor de toekomst: We richten ons zeer nadrukkelijk op de jeugd.
Als iedereen zijn draai en plaatsje heeft gevonden opent voorzitter Bart van Osch.
Hij licht de bedoeling van deze avond nog eens toe en refereert tevens aan 2008 toen de eerste editie het licht zag en John Lieon “Vrijwillger van het jaar” werd.
In zijn toespraak belicht hij de vele facetten van het vrijwilligersschap en dat een vereniging zonder hen ondenkbaar is.
Ook het maken van een keuze is een zware klus, want waarom kies je nu juist die ene voor de eervolle vermelding?
Voor 2009 was die keuze voor één persoon blijkbaar onmogelijk en daarom komen er drie uit de hoge hoed:
- Erik ter Burg voor zijn tomeloze inzet op vele gebieden
- Herbert Haasloop Werner vanwege de vele werkzaamheden op en rond het veld, zijn inzet rond de kaartverkoop en vele andere klussen
- Alfred Brockötter voor zijn goede werk voor de vernieuwde website
Bart meldt dat alledrie uitverkozenen niet op de voorgrond treden en hun werk doorgaans achter de coulissen doen. Hard werkend, maar bescheiden.
Daar neemt Erik dan even “geen genoegen mee” en gaat geheel spontaan een hilarische dialoog met zijn voorzitter aan.
Bij ontvangst van zijn geldprijs kondigt hij aan dat dat geld meteen weer terug in de club wordt geïnvesteerd, want je doet het toch allemaal voor Be Quick, nietwaar?
Kijk dat zijn de ware Blauwwitters!
Inmiddels heeft COR TEN BARGE van DE RUIF het buffet gereed en vallen de aanwezigen massaal aan.
En het moet wederom gezegd en geschreven worden, deze hofleverancier heeft het weer uitstekend voor elkaar.
Tegen tienen maakt Jos Sleijster zich op om de aanvang van het karaoke aan te kondigen.
En, verdomd je kunt niet om hem heen, het spits wordt afgebeten door Erik en Willem Jansen, de onvolprezen kantine-coryfee.
Op meer dan vakkundige wijze fileren zij My way van Frank Sinatra.
Het gaat je door merg en been en ik krijg af en toe de indruk dat ze niet eens weten wat ze zingen, want bepaalde woorden worden op zijn alles uitgesproken, maar niet in het Engels…
Wat volgt is een liedje over kabouters door twee superenthousiaste dames.
“Spring maar in het rond, 1 2 3 4, lalalala”. Waar gaat dit over, denk ik, intussen driftig doorwerkend aan een Spa rood-vergiftiging?
En dat weet ik het ineens. Het is de Spa (ik moet nog rijden tenslotte).
Met een biertje achter de knopen van je hemd zal dit allemaal klinken als het Weihnachts Oratorium van Bach, nuchter lijkt het alsof er iemand met te lange nagels over een schoolbord krabt.
Maar…beste lezers en lezeressen laat u niet op een dwaalspoor brengen. Het is een feestje, een echt feestje.
Het is hartstikke gezellig en wat hier rond loopt dat zijn de echte kanjers, dat zijn de mensen die Be Quick op de been hielden en houden.
Die de jeugdafdeling doen groeien, die de kantine draaien, die zorgen voor goede velden en dito accommodatie, die acties en toernooien organiseren, die kaartjes verkopen, geld binnen halen bij sponsoren, besturen en begeleiden. Noem maar op.
Zij hebben een fantastische avond; eten en drinken op kosten van de club en krijgen op die manier de waardering die ze allemaal dik verdienen.
Als ik al lang in bed lig, besluit Bart om half een het licht uit te doen. Velen willen nog wel even door, zo hoorde ik de volgende dag van hem (een goed teken), maar het was mooi geweest en ook de mensen van de kantine moesten toen nog weer gewoon doen, wat ze altijd doen: Opruimen na lange uren van hard werken en topservice.
Met zulke mensen aan boord krijg je ons niet kapot. Hulde en dank voor de organisatie! En vooral dank aan de vrijwilligers van tennisvereniging De Stoven en medewerkers van Hotel Inntel, dankzij hen konden alle vrijwilligers van Be Quick van deze avond genieten.
Cees Seevinck.