De kop boven deze column zal veel jongeren niet veel zeggen. Het is een liedje uit mijn jongste jaren.: “Schuitje varen, theetje drinken, varen we naar de overkant etc.” In die tijd werd op de (kleuter)scholen nog gezongen. Meestal begreep je geen snars van die Oud-Hollandse teksten. Je zong ze braaf mee en dat was het. Net als sommige Sinterklass-liedjes. Vol verwachting klopt mijn hart, wie de koek krijgt wie de gard. Ja, koek, dat kreeg je weleens, maar een gard? Geen idee. Of liedjes die repten over de blanke top der duinen. Moet je tegenwoordig eens zingen? Krijg je meteen een of ander anti-discriminatiebureau aan de deur of ik in het vervolg zwarte top der duinen wil zingen. Dat er geen zwarte toppen der duinen doet dan niet ter zake, als je het woord blank maar vermijdt. Maar goed, er werd gezongen. Ik vermoed dat zingen nog wel voorkomt op de basisschool, tenminste als de kinderen zich even los kunnen rukken van hun I-phone of mobieltje, want ik kijk er tegenwoordig zelfs niet meer van op als een zuigeling in de kinderwagen al met zo’n ding zit te pielen. Schuitje varen, dus. Als fervent Engeland-bezoeker heb ik ervaring met die grote ferries. Het is, naast de Kanaaltunnel, de enige manier om met je eigen auto op dat prachtige eiland te komen. Maar ik ben altijd weer blij als ik eraf kan, want ik vind het verschrikkelijk. Nou spuug ik ook niet in een drankje, maar aan boord van die schepen wordt zo goddeloos veel gezopen, echt niet normaal. Voorts zijn er allerlei winkeltjes met rommel, dure rommel vooral en dan is er het “vermaak”. Allerlei theatertjes waar goochelaars en andere grappenmakers volle zalen trekken, maar ook nabootsingen van het Euro-songfestival; u begrijpt, dat houd je zonder vette watten in je oren nog geen kwartier vol. Ook kun je overal eten. Burger King, Mac Donalds en zo. Een niveautje hoger kan ook, maar dan zit je weer opgescheept de buffet-vorm en dat is niet mijn favoriete manier van uit-eten. Mensen bij buffetten ontmenselijken vaak, krijgen iets dierlijks. Grijp, grijp, schrok, schrok, snel, snel. Mensen duwen tegen je aan, maken zich breed en scheppen allerlei niet bij elkaar horende gerechten op een (dan) veel te klein bord. Ik houd daar niet van. Opvallend ook dat veel Engelsen zich daar misdragen. Dat zie je met Nederlanders ook. Zo gauw ze buiten hun landsgrenzen zijn, worden ze anders. Dan moet ineens alles kunnen; van kledij tot gedrag. Er is een verschil echter. Engelsen in Engeland zijn doorgaans voorkomend, beleefd en behulpzaam. Eigenlijk net Duitsers. Bij Nederlanders is dat verschil zo goed als weg. Thuis of uit? Hufterigheid is de norm. Helaas. Een paar uur op zo’n boot gaat nog net, maar er zijn ook mensen die er soms dagen of zelfs weken op willen zitten. Dat noemen ze een cruise en is (was??) heel populair. Ik ken iemand die dat een paar keer per jaar doet. Wat is daar nou zo leuk aan, vroeg ik laatst. Op een voorzichtige manier, natuurlijk, want je moet wel de juiste intonatie gebruiken, anders lijkt het meteen weer zo venijnig. En wat doe je dan de hele dag? Nou, was het antwoord, een beetje luieren, lezen, buffetje hier, buffetje daar (ja, je komt wel een paar kilo aan, hahaha), soms zwemmen of een wandeling langs het dek. En dan natuurlijk af en toe een uurtje of wat aan de wal voor een excursie. Ik knikte belangstellend, maar dit was de bevestiging dat ik nooit uit vrije wil een cruise zou boeken. Verveling tot de dood erop volgt. Maar naast verveling kun je ook doodgaan als een mallotige Italiaanse kapitein Iglo de boot op een rots parkeert. Zo zie je maar, je hebt het allemaal niet in eigen hand. Dus varen? Alleen als het niet anders kan. De Waddeneilanden, Engeland? Zwemmen of roeien is geen optie, dus dan moet het maar. Anderszins? Nee.
----------------------------------
Doorgaans erger ik me het meest aan…..? Juist, Jan Mulder (u leest mijn column wel eens, goed zo). Nou was dat afgelopen zondagavond niet anders. Maar…op deze avond stal iemand anders de show en niet zo’n klein beetje ook. Dat was Mart Smeets bij Studio Sport. Mart is een vakman, schrijft populaire boeken over diverse takken van sport en wordt geprezen door zijn collega’s. Voor alle duidelijkheid dient gezegd te worden dat die collega’s dat ook uit zelfbehoud doen, want oh wee als je Mart in de wielen rijdt. Dat kost je geheid de kop. Vergelijk het maar met al die huilende Noord-Koreanen na de dood van Kim Jung Il. Wie toen niet hard genoeg huilde, stampvoette en schokkend van verdriet op straat lag te rollen is inmiddels verhuisd naar een onherbergzaam werkkamp. Mart oogt vriendelijk maar is een despoot. Vroeger een verdienstelijk basketballer en als er wedstrijd op tv is dan mag hij commentaar geven. Afgelopen zondagvond was dat de derby tussen de Los Angeles Lakers en underdog LA Clippers. Het leek wel of Smeets om zes uur bij zijn bal gehakt een fles jajem en een handvol xtc had genuttigd. De man was totaal de controle kwijt, strooide met krankzinnige overdrijvingen en vergelijkingen. Schreeuwde, gilde alsof de redactie hem onder een spanlaken aan het stoppen was, hetgeen niet het geval was maar stevig aan te raden op dat moment. De Clippers wonnen met 102-94. Smeets was door het dolle heen, extatisch. Het was pijnlijk, hij was tijdelijk gek geworden. Ik heb vanmorgen een mailtje gestuurd aan John de Mol. Hallo John, ik heb nog een leuk tv-format voor je. Je hebt al een programma dat “Wie is de mol?” heet. Deze heet “Wie is d(i)e gek?”. Stel je voor. Een kleine kamer, zonder ramen. Deur op slot. Lengte twee uur of korter als er dan geen overlevenden meer zijn. Deelnemers? Drie vaste. Jan Mulder, Mart Smeets en Paul de Leeuw. En dan per aflevering een ander. Bijvoorbeeld Steven ten Have, Louis van Gaal, Job Cohen, Martijn Krabbé of Mauro. Geen draaiboek nodig. Flikker ze de kamer in en genieten maar. Nou John, gouden tip, nietwaar? Ik hoef er geen geld voor, hoor. Succes!
----------------------------
Jammer van al die trainingskampen. Menig BVO-penningmeester zal straks de rekening krijgen van de postbode, die om de pijn te verzachten maar een bosje narcissen uit de tuin erbij heeft gedaan. Natuurlijk kon je in september bij het reserveren niet vermoeden dat de winter januari zou overslaan en dan zit je daar als voetballer in of ander Turks resort met je teenslippers aan een zwembad je te pletter te vervelen. Want sex, drugs en rock & roll wil de trainer niet toestaan. En straks voor de derde keer vandaag trainen, nog een oefenpotje tegen Sportsfreunde Uhlenbach en dan om tien uur in bed. En met de handen boven de dekens, want dat heeft de fysiotherapeut voorgeschreven. Geen ruk aan. Het lijkt allemaal mooi zo’n trainingskamp. Lekker zonnetje en zo, maar had mij maar thuis gelaten. Lekker met het meisje op de bank, de kleine op schoot, beetje zappen en dan straks toppie in het eigen mandje. Ja, alle trainers kijken weer terug op een heel geslaagd trainingskamp. Ja, alle Nederlandse ploegen hebben natuurlijk vrijwel alles weer verloren, maar de uitslag deed er opnieuw even niet toe. We hebben allemaal weer nuttige dingen gezien en zijn klaar voor de tweede helft van de competitie. Je zou toch eens willen dat zo’n coach bij terugkomst iets anders zei: “Zwaar teleurstellend allemaal. In het vliegtuig konden de raampjes niet open. We hadden een tussenstop in Kaboel. Moesten we een dag wachten. Hebben we de tijd gebruikt om te oefenen tegen FC Taliban. Was niet veel aan; die gasten schoten alleen maar en als we een corner tegen kregen gingen we gewoon aan die baarden hangen zodat ze niet van de grond konden komen, maar daar werd steeds voor gefloten en continue maar die time-outs. Weer die matjes, weer knielen. Alleen maar om ons uit het ritme te brengen. Doen we nooit meer. Gewonnen? Nee man, dat lukt daar nooit. Hartstikke partijdige scheids. Komen we eindelijk in Tetsjoekikskan. Met de paard en wagen naar het hotel. Komen we tegen de avond bij het hotel aan. Wat blijkt? Petroleum op. Hebben we bij het licht van de mobieltjes rijst met paardelul zitten eten en met een kruik naar bed. Nee, nee goochemerd. Geen ouwe jenever, heet water! Volgende dag regen met bakken uit de lucht. Rivier buiten zijn oevers, veld helemaal onder gelopen. Hebben we wat netten geleend en zijn toen maar gaan vissen in een paar bootjes. Was wel leuk. Drie meervallen en gelukkig vier sidderalen. Die hebben we meegenomen en aangesloten op de meterkast van het hotel. Hadden we ’s avonds tenminste licht in de eetzaal. Toen zagen we ook dat we die avond ervoor geen paardelul hadden gegeten, maar frikadellen van een dode herdershond. De rijst? Muizenkeutels? De dag erop was het droog en hebben we op een paar opoe-fietsen de omgeving bekeken. Was niet veel aan. Van voetballen is eigenlijk niet veel terecht gekomen, maar we zijn wel tot de basis gekomen. Incasseren. Er staan als het moet. Groepsgevoel. We doen een gooi naar de titel. Ja, graag gedaan. Doedoei!
-------------------------------------------------
Toch nog maar even wat aandacht voor de Boerenkooldag op zaterdag 28 januari. Dag in plaats van avond. We maken het jaarlijkse evenement dit keer wat groter en op zaterdag. Na de koffie om half vier wordt er gevoetbald tussen nog voetballende 35 tot 100’ers en selectiespelers, gemixt uiteraard. Ook de dames zijn weer eens welkom. De aanmeldingen zijn best goed, maar een aantal voetballers-35 tot 100 leden kunnen we nog wel gebruiken. Bel of mail maar naar mij. M. 06 39 55 31 57 of c.seevinck@tele2.nl
Cees Seevinck.