Geachte lezer, althans vaste lezer, u kent mijn bedenkingen rondom deze maand. Ondanks de diverse crises worden we via radio en tv aangespoord om via peper-roomsaus op de biefstuk het dreigende bloedbad in de familie te voorkomen. Wii-spelletjes helpen daar ook aan mee. Wanneer de stilte en broeiierigheid onverdraaglijk wordt gaat het Ikea-meubilair aan de kant en mogen tante Sidonia en opa Hardenberg het tegen elkaar opnemen met een potje tennis, totdat opa Hardenberg katjelam van de ouwe jenever en het gestaar naar het tv-beeld ruggelings tegen het wandmeubel dondert en daarmee een vroegtijdig eind brengt aan de wapenstilstand. Terwijl het hahaha door de huiskamer schalt, wordt stiekem een blik geworpen op de klok. Oh god, nog zeker een uur of drie vier. Dan nog maar eens ingeschonken. Maar ja, uiteindelijk hebben alle wekenlang durende onderhandelingen geleid tot een enigszins acceptabele tussenoplossing. Eerste kerstdag daar en tweede hier of elders. En dan die stress bij AH, Jumbo, Aldi en weet ik veel wat nog meer. Je moet de familie wat status bieden, maar oh here, wat kost dat een hoop geld en dan nog die cadeautjes voor iedereen. Iedereen die altijd zegt: “Ik hoef niks. Ik heb alles al”. Maar dat wil je ook niet en dan laat je je vervolgens toch weer naaien door Douglas of Paris XXL, waar ze je een miniscuul flesje rozenwater verkopen voor € 50, maar de pijn verzachten door een half uur bezig te zijn met het fraai inpakken van de illusie. Doorgaans door een meisje/dame die eigenlijk wel de moeite waard is. Je kijkt naar watervlugge vingers en roodgelakte nagels en dan ja, ongewild, denk je aan Paris XXL, maar dan niet in de Beukerstraat maar in het Quartier Latin op een avond in mei. Ben je er toch weer ingetuind, sukkel.
Eerste kerstdag komt mijn dochter, met vriend en haar zoon in Lochem. Moeten we bij mensen in de buurt een kinderbedje en zo lenen. Ik zie mijn kleinzoon schoksgewijs opgroeien, want het blijft bij zo’n drie keer per jaar, aangezien hij in Rome woont en opgroeit. Dochterlief en vriend wilden onlangs trouwen in Italië, maar dat gaf de nodige problemen bij de autoriteiten. Er moesten zoveel paperassen worden ingeleverd, dat ze nu maar hebben besloten dat op 27 december in Aalsmeer te doen, de geboorteplaats van haar aanstaande echtgenoot. Zij leerden elkaar kennen in Nairobi (Kenya) waar beide een paar jaar hebben gewerkt. En ja, als Italianen documenten willen hebben van Kenianen dan mag je blij zijn als dat nog net voor je crematie voor elkaar is. Vandaar deze stap. Dat doet me denken aan het behalen van Julia’s rijbewijs in dat, overigens prachtige, land. Theorie-examen: In Nairobi is een reusachtige rotonde, met veel uitgangen. Haar examinator, een gepensioneerde legerofficier, posteerde haar achter een groot bord met een nabootsing van de rotonde. Hij gaf haar een jaren vijftig-speelgoedautootje en de opdracht om de rotonde te voltooien. Dat deed ze in zijn ogen goed en daarmee was ze geslaagd voor de theorie. Daarna de praktijk. Buiten de stad. Een lange roodkleurige zandweg. Een oude Toyota Starlett. Het is warm en ze vraagt de bromsnor of het raampje open mag. Dat mag. Ze draait het raampje open en dat ding dondert met geraas in het portier. Zij denkt: Nu al gezakt, maar het valt mee. Ze moet tweehonderd meter die zandweg afrijden, keren en terug. En ja, geslaagd. Haar beloning? Een vaagbruin papiertje met een onleesbare stempel en tweehonderd Keniaanse shillings lichter. In Nederland uiteraard ongeldig, maar haar werkgever, de UN, vindt het prima zo. Hahahaha, opnieuw.
Hahaha, ten derde male wanneer ik vandaag op het nieuws hoor, dat in Drente de familie Prit (één t) hun pasgeboren zoon Brad hebben genoemd, want geboren op de dag dat de Amerikaanse filmster ook zijn verjaardag viert. Hoe wreed kun je als pappie en mammie zijn? Het zwaar geaccenteerde ouderpaar lacht zich een kriek en de familie en vrienden ook. Prachtvondst. Hahaha. Maar dan moet dat jong later naar de middelbare school. Peenhaar, beugel misschien, wellicht te grote oren en een vlassnorretje. Is met veertien jaar gek op Mientje Visser en ziet haar opeens in de zuipkeet achter de boerderij. Inmiddels vier halve liters verder durft-ie het aan. “Hallo Mientje. Wol-ie effen dans’n?” En Mientje: “Joah, maor wiebinje eign’lijk?” “Ik bin Brad Pit”. “Woehahah, sodemieter op, man, mafkees”. Dank u wel, lieve ouders. Radio 538 zocht ooit naar de gekste naam van Nederland en daar kwamen de raarste zaken naar boven. Ooit won een Friese dame de eerste prijs: Fokje Modder. Dat was een ongelukje en niet zo bedoeld. Brad Pit wel. Och, arme jongen…
Afgelopen zondag was ik even in Zutphen. Geen voetbal, dus het is weer improviseren natuurlijk. Beetje slecht weer en daarom relatief weinig bezoekers. Jammer, want het centrum was met kraampjes en muziek heel aantrekkelijk. Nam even een loempiaatje bij de Wijnhuistoren toen mijn trommelvliezen ineens geteisterd werden door een wel heel vals gezongen ABBA-nummer. Nader onderzoek leidde naar een podium waar een weliswaar heel enthousiast dames-duo de menigte boeide, maar mij allerminst. Natuurlijk, respect dat je het doet en er aardigheid in hebt en veel mensen kennelijk ook plezier verschaft, maar oh wee, het was niet best. Tegelijkertijd kan Schiphol er profijt van hebben. Daar kampen ze met een ganzenprobleem en wat ze ook proberen, die beesten krijgen ze niet weg. Sinds zondagmiddag ken ik de oplossing. Geheid dat die beesten er vandoor gaan!
Ook gelezen vandaag. Alle vakantiehuisjes van Landall Greenparks, Roompot enz. enz. zitten met de feestdagen bomvol. Zelfs in Oostenrijk en Zwitserland is er bijna niets meer te krijgen. Crisis. Blijkbaar niet of de dreiging van een bovengenoemd horrorscenario is dusdanig dat die derde hypotheek er dan toch maar moest komen. Maar ja, dan zit je daar in zo’n huisje met die gasvlammen om die namaak-houtblokken. Met dat zwemparadijs en na afloop met rode ogen van de chloor om dat ongebreidelde gepies in het bad te neutraliseren. Met die dvd van “Home Alone deel 3”, als die inbrekers alweer tevergeefs proberen het spul te jatten van dat arme alleenzijnde jongetje. Met die fondue in het huisje of het verrassingsmenu in het aanpalende restaurant waar de serveersters rondlopen met roodwitte mutsen waarop knipperende lichtjes en je liefdeloze schnitzels en slappe frietjes voor je neus neerzetten.
Potverdorie. Nog niet over voetbal gehad. Nee, Jan Mulder maar niet dit keer, hoewel het afgelopen zondag weer vreselijk was. Jan van Halst heb ik nu ook wel gezien. Narcisten van de bovenste plank. Zielepieten. Maar genoeg daarover. Heel even over FC Twente. Feyenoord won en daar was ik blij mee, maar FC Twente is zichzelf niet (meer). Het aarzelt. En hoe komt dat? Ik denk door Co Adriaanse. Co vindt zichzelf beter dan-ie is. Co is een poseur, een toneelspeler. Hij acteert warmte, hij is het niet. Bij Co gaat het om Co. Om zijn status en zijn banksaldo. Co past niet bij Twente, net zo min als Preud’homme. Co is de typische trainer van “Wij hebben gewonnen (ik) en zij (het team) hebben verloren”. Hij zal het seizoen wel afmaken, want tussentijds ontslag kost de Tukkers vermoedelijk een godsvermogen (want zo is Co echt rijk geworden), maar als het contractueel enigszins kan zetten ze hem op de trein. Wat Twente nodig heeft is een eerlijke trainer. Met de poten in de klei, want hoewel ook Twente een Vreemdelingenlegioen is, zijn hun wortels nog puur.
Tenslotte, in afwachting van uitnodigingen en site-aankondigingen, nu alvast uw aandacht voor de Nieuwjaarsreceptie op zaterdag 7 januari. Voor de jongste jeugd vanaf twee Konijnknallen (niet echt natuurlijk) en oliebollen na afloop. Van twee tot drie: Oud tegen Jong en daarna een gezellige receptie met de toespraak van Bart van Osch (wonderbaarlijk snel weer op de been na zijn heup-operatie / well done), diverse contract-ondertekeningen en de boerenkool-maaltijd. We hebben genoeg te bespreken. De goede eerste seizoenshelft van ons eerste en tweede. De nieuwe geluidsinstallatie (dank aan de Vrienden van Be Quick), het spelcircuit, het steeds vollere clubhuis, diverse fantastische toernooien in 2012, de verlichting van het mini-KG (dank aan Oosterberg). Kortom, we kunnen praten over een club die er weer toe doet!
Op zaterdag 28 januari opnieuw boerenkool, maar nu bij de Club Be Quickers 35 tot 100. Op zaterdag dit keer, aangezien ’s middags wordt gevoetbald in mixverband tussen spelers van Be Quick 1 en 2 en 35 tot 100-spelers. Aanvang drie uur. Na afloop kraampjes buiten en dan de maaltijd. Partners zijn dit keer ook welkom.
Ik wens u een heel prettige afsluiting van het jaar.
Cees Seevinck.