Be Quick is een eerbiedwaardige club. Bijna 110 jaar en in 2002 vereerd met de Koninklijke Erepenning. Noblesse oblige en daarom doen we altijd ons best om bij thuiswedstrijden bezoekende officials waardig in onze bestuurskamer te ontvangen. Een hand, een kop koffie en belangstellend informeren naar het wel en wee van hun club. Soms vergt dat enige improvisatie, want niet iedereen is even spraaklustig, terwijl je doorgaans toch een uurtje op elkaar aangewezen bent. Afgelopen zondag in de pauze besloot ik het kussen een beetje op te schudden. Het was druk toen ik binnenkwam en was derhalve aangewezen op een stoel op de hoek van de tafel. Dat die gammel was had ik moeten weten, want ik had er al eens eerder op gezeten. Maar goed, ik zat nog geen tien seconden toen dat ding in elkaar stortte en ik ruggelings en met een luide knal van het toneel verdween. Ik kon geen kant meer op en lag met mijn benen in de lucht, in afwachting van de verloskundige. Gelukkig kwam ik er zonder kleerscheuren af en werd door, jazeker, twee man weer op het podium geholpen. Toen de eerste consternatie was verdwenen heb ik de afgevaardigden van Rijnland laten weten dat we bij thuiswedstrijden wel vaker iets opvoeren waarmee ze ’s avonds aan tafel de zaak kunnen opvrolijken. U weet wel, moeder de vrouw chagrijnig omdat manlief alweer bij de voetbal was en zij tante Tine moest vermaken bij een kopje slappe thee en een Mariakaakje. Ik weet niet of ze het geloofden. Overigens kan het plafond in de bestuurskamer wel een likje witte verf gebruiken…
ADHD. Vraagt u me niet wat de afkorting betekent, maar het gaat over, voornamelijk, drukke kinderen. Veel kinderen hebben tegenwoordig ADHD, zo lezen, horen en zien we. Dat komt onder andere door de voeding, zeggen ze. Slechte toevoegsels in het kant-en-klaar-menu en zo. Daar gaan ze van schreeuwen en worden soms onhandelbaar. Net zoals dyslexie. Wil je op school een beetje meetellen dan moet je toch op z’n minst een tikkie dyslektisch angehaucht zijn. Was vroeger vrijwel onbekend. Slecht voedsel en zo, tsja. Hebben Ome Jo Witteveen, Jo Witkamp of Willem Meerdink ooit last gehad van hun hamstring? Nee, natuurlijk niet, want ze wisten niet eens dat ze zo’n ding hadden, dus dan kun je er ook geen last van krijgen. Met andere woorden: hoe meer we weten hoe meer we ermee kampen en als het effe kan gebruiken we het dan maar als excuus voor eigen falen. Als ik zaterdagmorgen mijn wekelijkse rondje “hardloop” door de bossen en weilanden achter mijn huis, dan gebruik ik de hockeyvelden als rustpunt. Even uitpuffen en wat gebabbel hier en daar. Op dat tijdstip krioelt het op de velden van klein grut en bijbehorende vaders, moeders, opa’s en oma’s. En dan heb ik het echt over klein grut. Jongens en meisjes van een jaar of zeven, acht of misschien nog jonger. Met de tong uit de mond en maar rennen en vliegen met dat kleine stokkie. Wat hebben ze een plezier! Maar rarara, wie probeert dat plezier te verpesten? Niet de Grote Boze Wolf of de Witte Wieven van Zwiep, nee nee, het zijn pa, ma, opa en oma. Zij, vermoedelijk ooit gemankeerde amateursporters zelf, schreeuwen de kleine Annemarieke en Roderick naar een toppunt van wanhoop. Aangelijnde labradors worden daar nerveus van en blaffen naar hartelust mee met hun baasjes of liggen, inmiddels bekend met het zaterdagmorgense gedoe, apathisch tegen het hek (“Hoe lang duurt dit nog?”). Krankzinnig van het aangemoedig langs de lijn, stappen de kinderen na afloop van het veld en krijsen dan om ijsjes, limonade, tosti’s. Horendol van opa’s “Toe maar, zet ‘m op, kijk achter je, kijk links, kijk rechts, kijk, kijk, kijk….”. En dan na afloop zegt opeens de vader van Annemarieke tegen de moeder van Roderick: “Tsja, het is nu officieel, ze heeft ADHD” en zij riposteert: “Da’s toevallig Roderick heeft het ook en oh ja, hij is ook dyslektisch” en dat op een toon van lekker pûh, met 2-1 gewonnen. Vanmiddag moest ik even in het centrum van Lochem zijn. Maar bij het in- en uitstappen van de auto viel het me op dat er zo weinig kraaien, roeken en duiven te zien waren, terwijl die toch altijd prominent aanwezig zijn in het Lochemse zwerk. De reden? Op de Kleine Markt staat een kunst-ijsbaan en daar waren ongeveer tien kinderen aan het schaatsen. Tien. Maar die liepen zo hard te schreeuwen en te gillen dat je het de vogels kon navoelen. Gauw wegwezen. ADHD, hoorde ik ze denken: Al Die Herrie Doei!
Naast die ordinaire café-ruzie bij Ajax ligt de club nu ook uit de Champions League. U weet, ik ben niet zo’n fan van die grote bekken-vereniging, maar de manier waarop ze uit de CL zijn gevlogen laat op zijn minst ruimte voor een opgetrokken wenkbrauw. Die 1-7 is raar. Maar misschien ook niet. De UEFA, niet zo’n zootje als de FIFA denk ik, laat het rusten en nu lijken alle partijen zich erbij neer te leggen. De storm is gauw gaan liggen. Maar de Chinese gokmaffia was nog niet klaar in de dagen erna. Wat te denken van Be Quick-Rijnland 7-1 en Edesche Boys-Baakse Boys 6-9? Baak stond na twintig minuten achter met 4-0 en dan met 6-9 winnen? Dat deugt niet. Ik heb het aangekaart bij de UEFA. Michel Platini komt er morgen met een officieel standpunt op terug. Ik vrees het ergste voor de groenwitten.
Complimenten voor diverse mensen binnen de club. Het clubhuis is sfeervol versierd, het vierde is druk doende met het toernooi voor de Zustergemeenten (zie site Glans Toernooi), er is 28 december a.s. een midwinterjeugdtoernooi en op zaterdag 28 januari is er de traditionele Boerenkoolavond van de Club Be Quickers 35 tot 100. Dit keer niet op vrijdag, zoals u ziet. ’s Middags zijn er een paar mix-wedstrijdjes met spelers van Be Quick 1, Be Quick 2 en leden van 35 tot 100. Daarna staan er buiten wat kraampjes met lekkere dingen en dan het boerenkoolbuffet in het clubhuis. Na een zenuwslopende en uren durende bestuursvergadering is besloten dat ook de dames mogen deelnemen. Wat gaat het naartoe in deze wereld? Maar goed: de uitnodiging komt eraan.
Voorzitter Bart van Osch heeft sinds vandaag (12 december) een nieuwe heup. De operatie is geslaagd en we wensen hem een voorspoedig herstel toe. Ik sprak hem kort, maar hij was nog wat doezelig van de morfine. Hopelijk heeft hij niet teveel gekregen en dat we hem over een paar weken wonend in een kartonnen doos onder de IJsselbrug moeten bezoeken.
Nu ik, for the time being misschien, ben gestopt met voetballen bij het zesde, valt het me toch een beetje op dat het erop lijkt dat de derde helft daar aan enige erosie onderhevig is. Was dat niet altijd een drijfveer om door te blijven gaan? Het voetballen was al jaren pijnlijk om aan te zien, maar de lol na afloop vergoedde niet alles maar wel veel. Moet ik dan daarom weer terugkomen, druiloren? Om het weer gezellig te maken? Kom op, zeg. Maak er wat van!
In mijn laatste column schreef ik o.a. over de kennelijke afwezigheid van agenten in het Lochemse. Dat kan toeval zijn, toeval dat ik ze nooit tegenkom, maar een parkeerwachter is er wel. Nu een nieuwe, een jonge, maar een paar jaar geleden een wat oudere, kleine meneer. Ik kwam van mijn werk (in pak, ja) moest even een boodschapje doen, misschien twee minuten en aangezien ik al jaren geen geld in de meter deed, want er werd toch nooit gecontroleerd, deed ik het nou weer niet. Enfin, ik kom terug en daar staat die man een bon uit te schrijven. “Is dat uw auto?”. Ja. “U heeft geen parkeerkaartje?” Nee. “Dan moet ik u een bekeuring geven”. Uiteraard, ik heb gegokt en verloren. “Maar meneer dat is toch zonde van het geld, hoe lang heeft u hier gestaan?” Een minuut of twee, maar dat doet er niet toe. Ik ben fout en u heeft gelijk, dus geen discussie. Hij aarzelt, krijgt gelijk en geen grote mond of flauw excuus. “Ik laat het bij een waarschuwing, maar betaalt u nou toch gewoon de volgende keer. Zo’n boete is toch zonde van het geld?”. Ik beloof het (en heb het sindsdien ook gedaan) en wil wegrijden, maar hij: “Hoe lang was het precies dat u hier stond?” Hij is erg aardig en ik zeg vijf minuten. “Wilt u dan nu nog even tien cent in de automaat gooien en mij het kaartje laten zien?” Kijk, zo kan het ook en ik zou me kapot schamen als hij mij nadien opnieuw zou betrappen. Dus nou ben ik een trouw parkeerbetaler. Nou is bijvoorbeeld drie kwartier voor twintig cent heel schappelijk, dat kan er in tijden van crisis ook nog wel vanaf.
En nu winterstop. Goeie god, wat ga ik doen op de komende zondagen? Wandelen in zo’n kaal grijs-bruin bos en dat zonder hond? Me werpen op de verzameling sigarenbandjes en suikerzakjes? Me bekeren tot de islam of een andere godsdienst waar je niet steeds een hernia riskeert? Schilderen? Een piratenzender beginnen? Maar dan moet je misschien Jan Smit draaien en lig ik elke zondagavond met een mondvol valium onder een spanlaken. Dan maar een cursus Bruine Beer. Gewoon onder de wol en in maart weer de neus buiten de deur steken. Ik hou me echter aanbevolen voor tips.
Cees Seevinck.