Het warme weer voorbij; "welkom" winter. brrrrr.
Het is bijzonder, maar ik heb vrienden – althans dat warme gevoel koester ik misschien onterecht- in allerlei kringen. Misschien vinden ze bij Be Quick mij een balletje, omdat ik redelijk hechte banden heb met de Lochemse Hockey Club. En bij de hockeyclub, daar weten ze dat ik getrouwd ben met Be Quick en zij zich daardoor een buitenechtelijke minnares voelen, kijken ze misschien met dédain neer op dat volkse vermaak dat voetbal heet. Zo heb ik ook, volgens diezelfde illusie, makkers die op politiek gebied anders denken dan ik. Dat is soms heel interessant. Ik luister niet zelden met belangstelling naar hun ongelijk. In die vriendenkring, mag ik het zo noemen?, zit ook een GroensLinkser. Hij zit weliswaar aardig hoog in het bedrijfsleven, maar schurkt in zijn oversized Volvo toch graag tegen het groene aan. Zijn woonboerderij renoveren met FSC-hout en zo. God weet wat een FSC-keurmerk is, maar de plankjes komen – weliswaar met een stinkende dieseltruck- aan, maar zijn opgegroeid in een door Jivaro-indianen beheerde plantage in Brazilië. Daar zijn er langzamerhand niet veel meer van, maar ach, groen, duurzaam en milieu zijn de toverwoorden en als je dan je huis op die principe-fundering hebt laten verbouwen, dan is het toch peanuts wanneer je vrouw ’s morgens de kids met een X5 naar school brengt. Lopen kan ook, vijf minuten, maar ja FSC. Dus wisselgeld zat. Zegt de heer des huizes laatst tegen mij: “Man, wat een lekker warm weertje nog steeds”. Ik riposteer heel rebels, maar met tongue in cheek: “Ja, Pieter Jan, die opwarming van de aarde is een van de fijnste dingen die me de laatste jaren is overkomen”. Grapje, meneer Sonneberg, maar oh wee, daar ging het loos. Daar kwam me een lawine van CO2-varianten over me heen! Geen behoefte hebbend aan een Al Gore-doem-lezing, verweerde ik me met “joh, grapje, grapje” in de hoop zodoende van weer zo’n hel- en verdoemenis-rede verlost te raken. Gelukkig blijft hij mijn vriend. Vrienden. Het is zo’n kostbaar bezit en gelukkig zijn ze allemaal anders. Dat houdt het fris en houd je scherp.
De Grote Kindervriend is gelukkig weer heelhuids in Nederland aangekomen. Dordrecht was het dit jaar, maar het legioen Uitzend-Klazen was redelijk actief afgelopen weekend. En zoals ik in eerdere column al aanstipte, mochten veel kindertjes en hun pappa en mamma ook dit keer weer kennis nemen van onze enthousiaste actievoerders. Geinige T-shirts met “Zwarte Piet is discriminatie” en de bijbehorende ludieke leuzen waren weliswaar een kleine smet op het feest, maar die mafkezen blijven toch hinderlijk. En wat helemaal storend is, dat deze dwazen niet gehinderd worden door een tikkie algemene ontwikkeling. Zwarte Piet heette ruim een eeuw geleden nog Jan de Knecht en was blank. Grappige goochemerds. Google eens wat anders dan “Hoe kraak en verloeder ik een pand” en probeer eens De Geschiedenis van Sinterklaas en Zwarte Piet. En oh ja, voordat ik het vergeet: Ga eens aan het werk. Echt werk.
Nou ik me toch aan opwinden ben, mag het ook wel weer eens over de FIFA gaan. Wie naar de BBC of andere Engelse zenders kijkt, ziet de laatste weken vrijwel iedereen met een poppy (klaproos) op zijn kleding. Dit is een symbool ter ere aan alle Britse oorlogsslachtoffers. Een geste die heel Britain omarmt. Een prachtig gebaar. Dus toen de Engelse voetbalbond FA, zij dachten pro forma, een verzoek bij de FIFA indiende om tijdens het duel tegen Spanje met een geborduurde poppy op hun shirt te mogen spelen, werd dat tot ieders verbijstering afgewezen. Reden? Nationale bonden mogen geen uiting geven aan discriminatie, politieke of andere statements. Bloody hell!! De FIFA heeft morele normen!! Blatter en zijn mafioze vrienden hebben een geweten!! Die corrupte beerput verbiedt Engeland een poppy te dragen!! Premier Cameron schijnt laaiend te zijn geworden en gedreigd te hebben met een bombardement op Zurich. De FIFA zwichtte een beetje. Engeland speelde met een armband met een poppy erop. Wat een weerzinwekkend instituut die FIFA. Brrrrr.
Het Opperwezen schonk Engeland de zege tegen Spanje (1-0). Het was tegen alle statistieken in, maar God kon het niet laten een gebaar naar Blatter te maken.
Omdat-ie zo druk was in London, kon hij Oranje geen steun geven. Het werd een bloedeloze 0-0 tegen Zwitserland. Voor Duitsland kon er nog wat tijd vanaf (3-3, na een 3-1 achterstand), maar om Guus Hiddink te helpen was het te laat (0-3 tegen Kroatië). Het door-en-door katholieke Ierland mocht zich echter wel verheugen in Hem (0-4 winst in Estland).
Dinsdag Duitsland-Nederland. Velen van u zullen dit lezen als de uitslag bekend is. Ik vermoed dat het een zwaar avondje wordt. Met een gelijkspelletje ben ik tevreden.
Afgelopen zondag beleefden we toch een maf slot van Be Quick-Steenderen. Op een steeds mistiger wordend veld zagen we onze jongens terugkomen uit een vrijwel kansloze achterstand. De uiteindelijke 4-2 winst op Steenderen werd uitbundig gevierd en na het horen van de 0-0 van GVA tegen Sprinkhanen, en daarmee het terugkeren naar de eerste plaats, was het feestje helemaal compleet. Aankomende zondag kan bij Dierensche Boys het periodekampioenschap worden behaald. Ik roep alle Be Quickers op onze jongens daar bij te ondersteunen.
Beroerder nieuws kwam van hoofdtrainer Ron Wassink. Hij verlaat ons aan het eind van het seizoen. Zijn uitgebreide werkzaamheden bij Be Quick (hij doet echt meer dan alleen “maar” trainen en coachen!) zijn niet meer te rijmen met zijn dagelijkse job. Het spijt Ron en ons enorm, maar het is niet anders. Hopelijk kan hij afscheid nemen met een prijs.
Wel wil ik nog iets kwijt, dat overigens los staat van bovenvermelde mededeling. Het valt mij af en toe op dat sommige leden zich wel eens tot de technische staf willen richten met vragen over de opstelling en aanverwante zaken. Dat kan duiden op betrokkenheid en vaak is dat ook zo. Maar…het is de toon die de muziek maakt. Vragen staat vrij, maar stelt u ze bij voorkeur voor het consumeren van een biertje en niet daarna. Dat maakt het allemaal wat genuanceerder. Begrijpen we elkaar? Ja toch?
Ik kreeg een jaar of tien geleden toen ik 50 werd een Mont Blanc-balpen van mijn oudste schoolvriend Dick ten Bosch. Hij was toendertijd directeur van de ING Bank in Moskou en even over. Nadat de vulling leeg was, ben ik desparaat op zoek gegaan naar een nieuwe. Maar dat was een hele klus. Vorige week lukte dat via een Apeldoornse juwelier. Laatst moest mijn eega een agenda-vulling hebben en kwamen we bij Geert Diseraad (Van Dongeren) terecht. Ik vertelde Geert van mijn zoektocht en wat bleek? Hij had er gewoon een paar in een laatje liggen…Naar Geert zou ik zeggen. Hij heeft meer dan u denkt.
Met enige regelmaat ben ik op zaterdagmiddag in Zutphen te vinden. Gezellig even door de stad slenteren. Het Rondje, koffie, de markt en dan zie ik hem weer. Die lange grijze man op zijn sandalen (plastic ’s zomers; leer nu). Hij danst als een Rudolf Nurejev door het centrum op de klanken van het draaiorgel of de straatmuzikanten. Mensen verrekken hun nek. Wat een rare man! Maar hoezo raar? Het geluk straalt van hem af. Hij ziet niemand, hij hoort de muziek en geniet. Hij vlindert. Hij vlindert. Heerlijk.
Aan het eind van de middag terug naar Lochem. Kaas, druiven, een makreel. Het is er allemaal. Soms over de Lage Lochemseweg. Mooi tussen weilanden en bossen. Opletten voor die overstekende ree. Maar de komende tijd over de grote weg. Net als afgelopen zaterdag. En ja hoor, daar rijden ze weer. Die drollen zonder licht. Mijn hemel. En dan geef je een signaal en dan…zwaaien ze. Ze zwaaien. Grrrrr. Brrrrr. De warmte voorbij.
Cees Seevinck.