Zit je uit te kijken naar het aanstaande bezoek van je dochter en kleinzoon op vrijdag. Ben je benieuwd hoe zoonlief zijn nieuwe baan bij een Amerikaanse multinational per 1 september gaat vinden. Kijk je uit naar de herfst, want dan zal het toch eindelijk weer eens goed weer worden? Verheug je je op het einde van die schier eindeloze reeks van zondagen waarop je eigenlijk geen donder anders doet dan deze achter je te laten. Een festivalletje hier, een kunstmarktje daar. Vooral dat laatste is een gruwel. Mannen en vrouwen die zich ineens kunstenaar menen te voelen. Ze kopen penselen, verf, boetseerklei en gaan in hun nadagen kunst maken. Hun naaste familie, kennissen en buren worden als eerste geteisterd met hun geklungel, maar omdat niemand het enthousiasme van de boosdoener wil verwoesten en zo gauw mogelijk af wil van de uitleg van “de diepere betekenis”, wordt het hoofd ietwat schuin gehouden en een duim peinzend wrijvend onder de kin geplaatst. “Ja, ja, interessant”, wordt er gemurmeld, in de hoop dat dan zo snel mogelijk de fles Prosecco wordt ontkurkt. (Vaak) vrouwlief verkeert daarna in de veronderstelling dat zij een ware opvolgster van Allechinsky is. Abstract is altijd goed. Ook al kun je niet eens een kleutertijd-Kopf Füssler tekenen, veel geklodder is altijd prima
Een kilo of twee kletspraat erbij en klaar ben je. Het lukte Karel Appel, Herman Brood, Jan Cremer en tientallen andere BN’ers. Dus wat let je. En dan is er –zoals in Lochem elk jaar- een Open Huis-kunstroute. Ja, op voetballoze en verregende zondagmiddagen ben ik daar een keer het slachtoffer van geworden. Mijn hemel, echt de kleren van de keizer. Vrouwen in India-aardappelzakken die moreel gesteund door al dan niet ingehuurde steunberen een partij onzin staan uit te kramen waar je u tegen zegt. Broddelwerk, zogenaamde beeldjes die mijn hond zaliger na een flinke portie Bonzo klakkeloos in het bos wierp, zonder daar een bijzondere uitleg bij te geven. Strepen, blokjes, rare koppen en maar leuteren over de kosmos en bijzondere ingevingen. Geen wonder, dat ik daarna Studio Sport met één hand over een oog diende te volgen.
Maar goed, je verheugt je op voornoemde aanstaande gebeurtenissen en dan ineens gaat je hoogbejaarde buurvrouw dood. Een ietwat gehandicapte dochter van in de vijftig achter latend. Even verderop sterft ook een meneer aan een hartaanval; een maand na zijn pensionering. Gopy, de buurvrouw, was een sterke vrouw met een scherp verstand en zij verheugde zich mijn dochter en haar zoon nog eens te zien, maar het mocht niet zo zijn. Triest. Ik zal de komende tijd het nodige moeten regelen, want verdere familie is er niet. Dat doe ik graag, maar het toont maar weer eens aan dat de tombola van het leven niet te regisseren is.
Zonder enige regie is ook het UEFA-beleid dat de transfermarkt tot 1 september open laat. Een volstrekt krankzinnig beleid. Competities zijn begonnen en de onrust en geruchten over aan- en verkopen blijven maar over elkaar heen tuimelen. Terecht dat coaches daar flink van balen. Spelers die het betreft kunnen niet anders melden dan dat ze for the time being zich 100% zullen inzetten voor hun huidige club, maar dat is kul. Je maakt mij niet wijs, dat je ’s avonds voor het slapen gaan niet indringend denkt aan die andere club die je wellicht voor de rest je leven financieel onafhankelijk maakt. En dat je de volgende dag op de training die tackle toch maar even niet maakt en in de wedstrijd daarop al helemaal op eieren loopt, want die medische keuring bij je mogelijk nieuwe club wil je toch graag ongeschonden doorkomen. Het is voor de clubs zelf ook waardeloos. Leroy Fer van Feyenoord is zo’n dilemma. Wat je als club ook besluit het zal nooit goed zijn. Behoud je hem en de club wordt zesde, dan zegt de Vijfde Colonne: Had hem maar verkocht, dan beurde je tenminste nog vijf miljoen. Verkoop je hem alsnog en Feyenoord wordt tiende, dan zeggen de criticasters dat je dat met hem erbij nooit was overkomen. Hoe dan ook: Elke beslissing is verkeerd.
Bij Arsenal zal de verkoop van Nasri en Fabregas na de 8-2 nederlaag tegen Manchester United wel weer op de agenda komen. Ik zag het zondag op Match of the Day. Wat een slachting, maar ook, wat een fantastische goals van MU. Rooney was formidabel. Hij heeft het uiterlijk van een slager en zal over een jaar of twintig vermoedelijk minstens 115 kilo wegen, maar het is een fenomeen. Arsenal is onthoofd en Arsène Wenger moet echt weg. Hij heeft het team door de jaren heen prachtig voetbal laten spelen, maar won zelden een aansprekende prijs. Het effect is weg en Wenger is moe. Moe van dat wereldje, moe van de villeine pers, het elastiekje is geknapt. En op knappen staat het bij Felix Magath. Ooit een magistrale voetballer bij voornamelijk HSV. Hij was het die de beslissende 1-0 in een EC 1-finale tegen Juventus maakte. Had succes als trainer bij Bayern, maar het is de laatste jaren alleen nog maar gegrom en gemonkel. Twee voorbeelden van trainer/coaches wiens houdbaarheid is verstreken. Zij doen er überhaupt niet zoveel toe. Dat rare gedrag van die wapperende handen langs de lijn, dat gekooide tijger-gedrag, dat ADHD-gedoe. Kom op, zeg. Allemaal theater. Leuk voor de tv-kijker hoor je ze denken, maar je zult maar rechtsbuiten of linksback zijn en negentig minuten lang zo’n mafkees in je ooghoeken zien. Je zou hem op een gegeven moment toch even meenemen in een onbesuisde sliding.
Zondagmiddag nog Duitsland-Nederland gezien? Hockey-finale EK. Fijne dekkingsfout na 33 seconden en meteen met 1-0 achter. Toen verloren ze de pot al. Goed gekeken naar de lichaamstaal en de koppies van de Duitsers en Hollanders? Kansloos. Toch weer te veel gedacht “dat doen we wel even?”. Holland technisch wel wat beter, maar qua het echte willen winnen veel minder. Duitsers hebben das gewisse Etwas en dat is meteen het grootste gevaar voor het EK voetbal volgend jaar. Sommigen speculeren op het uiteenvallen van het Spaanse nationale team met dat gelazer tussen Real en Barcelona en zien Nederland daarmee kampioen worden. Het zou kunnen en ik hoop het, maar dan zal Oranje vooraf nog eens die hockey-finale moeten gaan zien. En constateren dat mooi het vaak niet wint van verbetenheid.
Soms is de tombola van het leven onvoorspelbaar, maar niet altijd.
Cees Seevinck.