Het leven brengt ons van alles; leuk of niet.
Op 3 juni j.l. is Toon Samuels overleden. 74 jaar oud. Na zijn eerdere lichamelijke tegenslagen, waren de laatste klappen definitief. De menselijk maat was inmiddels overschreden en dat vonden zijn naasten ook. Toon bleef tot het laatst mogelijke moment Be Quick-fan. Op zondagmiddagen bij de thuiswedstrijden van ons eerste werd er voor hem een stoel achter de reclameborden gezet, zodat hij comfortabel het potje kon bekijken. Op donderdagmiddag 9 juni wordt vanaf 15.15 uur afscheid van Toon genomen in de Veluwezaal in Dieren. We wensen zijn familie, vrienden en bekenden alle sterkte toe.
------------
Na dit soort tijdingen wilt u mij misschien wel vergeven dat ik door moet met de berichten van alledag. Niet al te chique, maar het kan niet anders.
In De Stentor verschijnt met enige regelmaat een column van een meneer die de détailhandel kritisch beschouwt. Soms is hij tevreden over het personeel, vaak ook niet. Nou afgelopen zaterdag had-ie zijn slag kunnen slaan in Lochem. In deze maanden raak in regelmatig in gesprek met toeristen uit de Randstad. Zij loven de natuur, de schone lucht en de vriendelijkheid van de inheemse bevolking. Bij de bakker, de slager en op de terrassen worden zij met warme woorden en behandeling begroet. Zij kennen dat niet meer, zeggen ze. Maar afgelopen zaterdag, ik was half-om-half op zoek naar een nieuwe zwembroek, aangezien ik komend weekend bij mijn dochter, haar vriend en kleinzoon in Rome op bezoek ga en daar hoort een uitstapje naar een meer bij. In een winkel die ik nog nooit had bezocht zag ik een exemplaar dat mij wel zinde. Het was rond half vier en achter de kassa stond een vrouw van middelbare leeftijd te beppen met een vriendin zonder mij een blik waardig te gunnen. Dan ben ik al snel rond het kookpunt en na enig “ahum” keek madam me aan of ik van een andere planeet kwam. Al doorkwebbelend werd de zwembroek in ontvangst genomen en mij verder geen blik waardig gegund. Toe ze tegen haar vriendin zuchtend zei dat ze geen zin meer had, was de maat vol. “Ik wens u nog een prettige dag, dames”, kon ik sarcastisch stomend nog uitbrengen, voordat ik me omdraaide en weg liep. Over mijn schouder kon ik nog zien, dat ze tegen elkaar iets zeiden over een rare man…
Raar, misschien, was ik vanmorgen, maar voelde me ook wel een beetje een held. Tegen tienen word ik op mijn vaste telefoon gebeld. Vervelend, want je bent natuurlijk met Be Quick bezig. Nou goed, ik neem op. “Goedemorgen, u spreekt met Esther van Beter Horen”. Gadverdamme, weer zo’n lultelefoontje. Maar ik krijg een ingeving! Ik antwoord met: “Hallo, met wie spreek ik?”. Zij: “Meneer Seevinck? U spreekt met Esther van Beter Horen”. Ik: “Mevrouw, ik versta u heel slecht. Met wie spreek ik?”. Zij: “Met Esther van Beter Horen”. Ik: “Kunt u iets harder praten. Waar gaat het over?”. Zij (met stemverheffing): “U spreekt met Esther van Beter Horen!!!!”. Ik weer: “Hallo, hallo, wie is daar?”. En daarna werd de verbinding verbroken. Wat een overwinning! En Esther dacht natuurlijk, heb ik eindelijk een dove kwartel aan de lijn en is-ie te doof…. Balen, zeg.
Afgelopen week waren de Keidagen in Lochem. Dat is van woensdag tot en met zondag een aardig feestje. En eens in de zoveel jaar spreekt mijn zoon met andere vrienden uit zijn hockey-tijd hier af. En dan moet ik er natuurlijk ook bij zijn. Eerst een barbecue ergens met al die knapen en hun vaak bloedmooie vriendinnen en dan redelijk opgewarmd het stadje in. Hier kent iedereen iedereen en de drank vloeit rijkelijk. Vrienden van mijn leeftijd presteren het echt om tot een uur of zes door te gaan, maar om een uur of drie ben ik er meestal wel klaar mee, angstig als ik ben voor de volgende morgen. Natuurlijk, ook hier word je door de plaatselijke horeca genaaid. Je koopt tien munten voor € 20 en dan krijg je een miezerig plastic bekertje bier dat er meer uitziet als een sorbet. Veel wit, weinig geel, maar ja, de hoeveelheden die je uiteindelijk van jan en alleman krijgt aangereikt zijn ruim voldoende voor dat duizelige gevoel dat ik gelukkig maar eens per jaar hoef te ondergaan. En het alleraardigste? Er gebeurt nooit iets vervelends. Door de drukte is het de hele avond tegen elkaar aan staan drukken en dan gaat er wel eens iets mis, maar opnieuw geen onvertogen woord gehoord. Da’s toch wel lekker van zo’n dorpje, dat stad mag heten…
-------------
Brazilië-Nederland gezien? Best een aardig potje. Alleen me een beetje geërgerd aan het commentaar (alweer). In de voorhoede bij Brazilië liep zo’n mannetje, ik ben zijn naam kwijt, met zo’n krankzinnig kapsel à la De Laatste Der Mohikanen en die werd zó opgehemeld. Jeetje. Best aardige voetballer, maar een veel te grote pingeldoos. Te weinig rendement, net zoals Elia die er ook uitziet als een indiaan die op zijn hielen wordt gezeten door de Seventh Cavalry en die in zijn speeltijd geen lantaarnpaal voorbij kwam. Het komt niet goed met die jongens! Elia gaat het zeker niet redden. Die krijgt te weinig op zijn kloten. Heeft geen zelfkritiek en zijn interviews zijn een gotspe. Zo in de trant van “ik ben voor niemand bang etc. etc.”. Geld, auto’s, vrouwtje hier vrouwtje daar, kindje hier kindje daar, snuifje hier snuifje daar. Niet meer opstellen voorlopig. Dan zal het Respect wel weer aan de orde komen, maar ja, nogmaals, dat verdien je, dat krijg je niet.
Ja en dan Arjen Robben. Wat moet je nou met zo’n jongen? Geniale voetballer, maar ook mentaal zo wiebelig. Al die armbeweginkjes na een vermeende overtreding, die gebaartjes, die pruillip, dat jammerlijke schot over terwijl van Persie vogelvrij naast hem stond. Ook hij lijdt aan zelfoverschatting. Nu nog steeds, na al die jaren. Jezus, blijf toch gewoon. Al die onzin eromheen, pfffff.
----------------------------------
Moeten we het nog een keer hebben over de FIFA? Moet dat hoofdkantoor niet naar Entebbe of Islamabad worden verhuisd? Wat moet dat kantoor nog in Zürich? Niet dat de Zwitsers geen menselijk onhebbelijke trekjes hebben. Tenslotte hebben we ons nog niet al te lang geleden afgescheiden van de chimpansees en nemen we niet langer genoegen met een banaan en een buurman die onze rug krabt, terwijl wij de zijne onder handen nemen. Maar mijn hemel, dat ze zo’n Blatter opnieuw kiezen, dat wil er bij mij niet in. Tenzij, tenzij zo’n hele zaal vol klaplopers en declaratie-kampioenen allemaal boter op hun hoofd hebben. Plûche-plakkers, party-tijgers, lellebel-jagers, statusmannetjes, Businessclass-vliegers, Johnny Walker Blue Label-adepten? En de KNVB. Grote woorden en ze gaan gewoon accoord met de herverkiezing. Michael van Praag, man man, wat een gemiste kans! Hoorde laatst op de tv iemand roepen dat als Qatar de komende jaren ook de Olympische Winterspelen krijgt, dat er dan misschien iemand opstaat en zegt dat dat misschien wel stinkt. Hoe zou zo’n Blatter in de spiegel kijken? Schaamte? Welnee, dat heeft hij nooit gekend. Hij lacht: “Unglaublich, wie dumm die sind. Ich lach mich tot”. Deed-ie het maar. Brrrr.
---------------------
Dit weekend is er op onze velden de bijeenkomst van de landelijke Barça-fanclub. Dat belooft heel leuk te worden. Zoals gezegd, ik zit in Rome, maar zelfs als de IKEA bereikbaar is, dan zou u zeker even moeten gaan kijken.
Cees Seevinck.