Wat hebben de vader en moeder van Edwin van der Sar gedaan toen bleek dat hun zoon Edwin echt een goede keeper kon worden? Gingen ze harder schreeuwen langs de lijn, scholden ze de spits van de tegenpartij uit als hij hun ventje passeerde, gingen ze in discussie met de trainer en coach als ze het ergens niet mee eens waren? Vermoedelijk niet. Ik kan hoogstwaarschijnlijk de waarheid via Google wel boven water krijgen, maar laat mij maar lekker denken dat pa en ma van der Sar doodnormale en liefdevolle ouders waren/zijn. Gewoon je bordje aan tafel leeg eten, huiswerk maken, trainen en vroeg naar bed. En toen zoonlief het grote geld ging verdienen was hij er gewoon op de verjaardagen ome Wim en tante Alie, nippend aan een Fantaatje en naar huis rond een uur of tien. Pa en ma bleven ook gewoon wonen waar ze woonden en bleven ook normaal doen naarmate de schouderklopjes en opgestoken duimen bij de bakker en de slager toenamen. Zo Hollands en zo verstandig! Edwin werd een wereldster en raakte nimmer in de war van al die glimmer en glitter. The Sun en Daily Mirror konden in de struiken gaan liggen of bij de achteruitgang van een trendy disco, maar never schoten ze een compromitterend plaatje van the Dutchman, domweg omdat-ie er geen aanleiding voor gaf. Zijn gezin, zijn beroep, zijn club, zijn vorm en conditie, dat waren de pijlers van zijn bestaan. Het icoon van de ooit zo beroemde Hollandse nuchterheid. Afgelopen zondag keepte hij, inmiddels al een week kampioen, Blackpool uit de Premier League en zaterdag staat hij voor het laatst in de goal van Manchester United. Dan gaat het om de Champions League. Tegenstander is Barcelona. Wat een affiche! Ik heb best een zwak voor de ploeg van Guardiola, maar toch zal ik voor MU zijn, want wat gun ik Edwin zo’n afscheid. Een voorbeeldige prof die stopt op zijn veertigste. Hulde.
-----------------
Je kunt ook een karikatuur van jezelf worden, ondanks een fantastisch sportief cv. Denken en zelf intens geloven dat wanneer je Nelson Mandela een hand hebt gegeven en een broodje hebt gegeten met die Zwitserse mafia-baas Blatter, je ook een top-coach en –trainer bent. Naarmate zijn haardos korter wordt, neemt zijn zelfingenomendheid toe, ja, Ruud Gullit, quo vadis? Doorgaans achter echtgenote Esthelle Crruyff aankleppend in die troosteloze Muppet-show die formeel P.C. Hoofststraat heet, maandelijks de nodige eurietjes overmaken aan voormalige vrouwen en kindertjes en dan je laten verleiden door, opnieuw eurietjes, om coach te worden bij Terek Grozny in Rusland. Men heeft daar een videootje van de finale Nederland – Rusland in 1988 bekeken en gezien hoe Ruud daar prachtig de 1-0 binnenkopte. Wat een kracht, wat een uitstraling! Contracteren, die onechte zoon van Peter de Grote! Een zak met veel geld ligt klaar en Ruud komt naar zo’n science fiction-podium. Gucci, Versace, Armani, Vuitton; alles kun je er kopen, Esthelle hoeft zich geen moment te vervelen, maar ze blijft toch maar in Mokum. De club heeft vergeten te google’n. Ruud is geen coach. Dat weten ze bij Chelsea, Newcastle United en Feyenoord. Hij teert op zijn voetbalverleden en zijn binnenglibberende kunsten. Mandela is binnenkort voltooid verleden tijd en waar moet hij dan zijn podium vinden? Berlusconi? Seedorf was hem voor. Blijft Raymann is Laat. Maar volgens mij mag je daar alleen maar bij zijn als je postcode in de Bijlmermeer is en wie kijkt er nu naar een Surinaamse man in een jurk, die nogal raar praat. Nee, Ruud. Onderzoek of je van de P.C. Hooftstraat F.C. Hooftstraat kunt maken. Lekker vrije trappen oefenen met al die echte en plastic modepoppen als muurtje.
----------------------
Sta je bijna het hele seizoen bovenaan in een zaterdagse Hoofdklasse, verlies je de voorlaatste wedstrijd en moet je een beslissingswedstrijd spelen tegen nabije rivaal Quick Boys. Die win je in de verlenging met 1-0 voor 6.500 toeschouwers (!!) en dan is het groot feest. Kampioen en promotie naar de Topklasse. Om half vier ‘s nachts gaat de laatste clubman naar huis. De kluis met heel veel geld blijft op het complex achter en een uur later is het ding weg. Die wordt wel even verderop terug gevonden, maar is dan inmiddels leeg. Misschien niet slim om dat geld op het veld achter te laten, maar ja, het is weekend en na een paar biertjes ben je toch al gauw wat minder alert. Wat een anti-climax voor de club. En het ergste komt nog, want het is zeer wel denkbaar dat de dieven clubmensen zijn. Dat vind ik niet, maar het bestuur van Noordwijk en ook de politie. Moet je je voorstellen wat een achterdocht en gelul dat geeft. Komt Jaap binnenkort met een nieuwe Suzuki aanrijden. Zo Jaap, mooi karretje, mazzeltje gehad? Gôh Joop, op vakantie naar Amerika? Jij kwam toch nooit verder dan een camping in Vierhouten? Vreselijk voor de Noordwijkse centen, maar desastreus voor de sfeer!
---------------------------
Bij spcl. Lochem zijn ze ook niet blij. De club speelt op een prachtige accommodatie, heeft hoog spelende jeugd , maar promotie naar de derde klas gaat al jaren op het laatste moment fout. Dit seizoen miste het op een puntje het kampioenschap en nu zijn ze door de KNVB uit de nacompetitie gestoten. Een speler uit het tweede deed mee met een niet meer geldige pas en de tegenstander kaartte dat aan. En zo spatte opnieuw een droom uiteen. Da’s pas zuur. Dat vinden ze hier niet leuk en dat is een understatement.
-------------
- Wat vinden we van alle verhalen over Guus Hiddink? Iedereen “trekt” aan hem.
PSV, Ajax, Chelsea, terwijl hij toch ook coach van Turkije is ? Raar.
- Ik krijg gelijk, toch? Excelsior en VVV blijven erin. Mooi.
- Wie heeft zondag Match of the Day gezien bij de BBC? Jeetje, wat een spanning rond de degradatie. Jammer dat Birmingham City het slachtoffer werd. Is toch een deelnemer aan ons toernooi in augustus.
- Dinsdag 24 mei speelt ons eerste een oefenpot thuis tegen Eefde. Aanvang 20.00 uur.
Ik kan dat partijtje niet bijwonen, want mijn Veterinnen Hockey-team heeft haar seizoens-afsluitingsdagje. Overdag ben ik gevrijwaard van allerlei ludieke bric à brac-achtige activiteiten, die nauw gerelateerd zijn aan culinair en kunst. Ze zijn mij lief, maar een hele dag dat gekeutel zou me teveel van het goeie zijn. Vanaf zeven uur ’s avonds ben ik echter welkom bij hun diner in een Lochems établissement. Voor een van de speelsters moet ik nog een toespraakje in elkaar knutselen, want op die dag wordt zij 68 jaar. Mijn hemel, 68. Ze speelt nog steeds, ja. Een strabante tante, met een stevige loopbaan in het bedrijfsleven, zoals de meesten die ofwel een eigen bedrijf hebben of ook aardig boeren. Maar de jarige Job rookt stevig. Tijdens de wedstrijd vraagt ze af en toe om een wissel, grijpt dan in haar tasje naar een filtertje en gaat dan achter de dug-out lekker roken. Dan is het: “Coach, het kan weer, hoor!”. En dan gaat ze weer als de brandweer… Maar het is omzichtig omgaan met die meiden. Met mannenhumor hoef ik niet aan te komen; dat snappen ze niet. Ze zijn zo op hun p… getra….. Nou ja, snapt u het nu? Roep ik: “Mannen, druk zetten op links!”, kijken elf van die huppelk…(nee, kan ook niet, damn), elf van die dames me aan, stoppen met spelen en vragen dan beleefd, maar dringend of ik “dames” wil roepen.
Moet ik metro-man worden? Calvin Klein-onderbroeken gaan dragen? Abonnee worden op Opzij? Of –oh, mijn hemel- soms de Volkskrant gaan lezen? What is the world coming to?
Cees Seevinck.