Tranen, van geluk en verdriet, bier en hoofdpijn.
“Kleine” Cees had ik dit seizoen nog niet zo vaak aan het werk gezien in zijn team bij Pinoké. Een grote hockeyclub in Amstelveen. Ruim tweeduizend leden en als je daar lid wil worden dan moet je toch wel een paar emailtjes overleggen van bekenden, die voor je pleiten. U zegt het: Ballotage. Maar ja, wat is daar eigenlijk mis mee? Hij moest uit spelen bij Amsterdam, maar dat ligt naast Pinoké. Amsterdam Heren 1 speelt in het Wagener Stadion, eigenlijk een van de weinige hockey-plekken die gelijkenis vertoont met een stadion uit de Jupiler League. Amsterdam en Pinoké zijn qua club en leden hetzelfde. Fantastische accommodaties. Rond de velden comfortabele banken en grote tafels. Kraampjes waar je bier, koffie, patat en hamburgers kunt kopen en in de clubhuizen een nog groter aanbod. Vanwege het grote aantal studenten en singles kun je ook take away-maaltijden bestellen. Mega allemaal. Twee opvallende zaken, althans voor mij. De vaste klant valt het vast niet op, maar over die velden gaat elke minuut een stijgend vliegtuig. Met een geraas van jewelste en als Lochems boertje ruik je de kerosine die vilein op je overhemd neerzijgt. Je blijft kijken naar die machines die ogenschijnlijk met vijftig kilometer per uur over je heen suffen, terwijl je wel beter weet, want op de startbaan gaat het op een gegeven moment supersnel en als je uit het raampje kijkt worden de autootjes wel heel erg snel heel erg klein. Maar als zo’n kist dan boven die velden hangt, terwijl je ongeveer weet hoe aerodynamica werkt, dan nog verwacht je elk moment dat zo’n KLM’er nosedown in de frituurpan duikt. Het deert de dames en heren-hockeyers niet. Er wordt over het algemeen zeer goed gespeeld, hoewel ik dat niet weet van het twintigste dames-elftal van Pinoké en Heren 25 van Amsterdam. Hier vind je het klassieke vooroordeel wat de rest van Nederland over hockey heeft. Merkkleding, blonde paardestaarten, Nieuw- en Oud Geld, spuuglokken, mooie mannetjes en lekkere wijven en de humor van Jiskefet, u weet wel: Hé lullo, heb je nog geneukt met Babette?”. Gek genoeg vind ik dat eigenlijk wel leuk voor een uurtje of twee. Je komt in gesprek, dat gaat vanzelf, en dan mag ik graag mijn halfzware van Nelle draaien wanneer mij een Davidoff-sigaar wordt aangeboden en geniet dan van de gecamoufleerde afkeer van dat sjekkie. Ja, dat zijn de netwerkplaatsen bij uitstek en mijn zoon zit daar tussen. Maar…hij is een nuchtere jongen en geniet vooral van zijn vrienden daar en kan lekker ballen. Zondag zag ik dus zijn partijtje en verdomd nog aan toe, het was klasse. Twee prachtige goals droegen bij aan een 3-5 zege op Amsterdam en het manneke straalde. Dat vindt elke vader natuurlijk prachtig. Kort daarna begon Ajax – FC Twente en de eerste helft hebben we meegemaakt in het Pinoké-clubhuis. Daar was het druk en ja, iedereen was voor Ajax en ja, dat was beter. Daar stond ik dan met (met recht) als een boer met kiespijn. In de pauze huiswaarts gegaan en me verbaasd over de ongelooflijke rotzooi die overal lag. Blikjes, koffiebekers, plastic bekers, verpakkingen, servetten, peuken. Niet te geloven! Hoofdschuddend naar de auto en ineens kwam die jaren vijftig spreuk boven: Al draagt een aap een gouden ring, het is en blijft een lelijk ding. Mijn hemel, die (on)beschaving…
-----------------------
Ajax Kampioen. Twente was te bedeesd. Toch afgebluft door de Arena? Teveel zwakke spelers bij de Tukkers. Douglas geen schim van zichzelf, Luuk de Jong idem. Nee, het was te zwak om Ajax te pakken. Daarom werden de Amsterdammers terecht kampioen. Gelukkig een redelijk incident-vrij feest daarna. Hoewel er toch weer een paar mafkezen waren die elkaar te lijf gingen. Een paar kilometer noordwaarts liep het wat meer uit de hand bij zo’n jofel vechtsport-gala in Hoorn. Generaliseren is gevaarlijk, maar zo af en toe zie je weleens wat daar op af komt en dan verbaast het je eigenlijk niet, want het gemiddelde IQ zit op dat van de Popeye the Sailorman.
PSV is de grote verliezer en Fred Rutten vogelvrij. De man kijkt in de camera als een konijn in de koplampen van een Hummer op een winteravond tussen Eefde en Almen. Spring ik rechts het Twentekanaal in of links de struiken. Of blijf ik maar gewoon zitten en dan is het voorbij…Natuurlijk, het zijn slecht observaties van een kijker, maar die ploeg was toch niet meer aan de praat te krijgen. Het leek wel alsof ze met opzet de zaak saboteerden. Net zoals het dit weekend gedegradeerde West Ham United. Daar is (was) Avram Grant de coach. Begrijp me goed, ik heb liever een wat ingetogener coach dan zo’n krankzinnige Mourinho, maar die Grant is nog niet tot een stemmingswisseling te krijgen als een paard in zijn binnenzak staat te piesen. Altijd maar dat ingestudeerde stoïcijnse. Twee tegengoals binnen een minuut en net maar doen alsof dat was ingecalculeerd. Dan denk je als speler ook dat je net zo goed een cavia in een draaimolentje in de dugout kunt zetten. Het is als coach zaak om de juiste balans te vinden en vooral authentiek te blijven. De afgelopen weken hebben we weer kennis genomen van diverse idioten die klapwiekend probeerden het zwerk binnen te vliegen. Twee minuten voor tijd achterstaan met 4-1 en dan nog Napoleon imiteren. Als speler zou je zo’n gek toch aanvliegen. Hem bij de strot grijpen, tegen het hek aanduwen en schuimbekkend toeschreeuwen: “Als je nu nog één keer doordekken, diep gaan of knijpen roept, dan, ik zweer je bij god, dat ik je….etc.”
Ja, je hebt sullen en waanzinnigen. Je hebt Mario Been die vindt dat-ie het toch goed heeft gedaan en Art Langeler van FC Zwolle, die “terug kijkt op een geslaagd seizoen”. En Andries Jonker, die door de hele voetbalpers al jaren met de grond gelijk wordt gemaakt als slaafje van Louis van Gaal. Maar Andries is zo gek nog niet. Onder zijn bewind vier gewonnen en eentje gelijk. Derde. Wie is er gek?
PSV gaat een moeilijke tijd tegemoet. Ajax kan een doorstart maken na de grote schoonmaak. Feyenoord heeft kansen op een betere toekomst. Nederland Onder 17 werd Europees kampioen (5-2 tegen Duitsland in de finale) met een groot aantal Feyenoorders, Twente blijft stabiel en heeft zoveel goodwill verdiend dat zij de komende tijd gewoon het predikaat Nederlandse topclub blijven behouden. Daaronder zit potentie. Niet internationaal natuurlijk, maar op landelijke niveau zal de Eredivisie gewoon heel aantrekkelijk blijven.
Afgelopen weekend, wat een emoties! Mijn zwager is een volbloed-Tukker en zo praat hij ook. Ik heb eigenlijk geen idee of hij ook gewoon kan praten. Hardwerkende jongen, gek op een Grolschje en maf van Twente. Soms SMS ik hem als zijn kluppie iets goed heeft gedaan, maar afgelopen zondag heb ik hem maar met rust gelaten. Wat moest ik sms’en? Hij zat waarschijnlijk helemaal stuk. Wel twee berichtjes gestuurd aan een paar ras-Ajacieden om ze te feliciteren. Het antwoord van de ene was: Bed*f7. Waf soper. Zuyn de coomende siven jare wer te baste van n54derland”. Die had er al een paar op, dacht ik zo. De andere: “Ben aangeschoten en emotioneel op weg naar het Museumplein. Thanks”.
En zo toonde ik me van mijn goede kant: Ik kan Ajax niet uitstaan, maar ach, ere wie ere toekomt. Waarvan akte, Lieve Heer??
Cees Seevinck