Ja, ja dit is een column van een voetbalclub en moet dus over voetbal gaan en dat komt zo ook weer, maar als je het op de keper beschouwt dan is er maar een flinterdun of geen verschil met de maatschappij waarin wij dagelijks vertoeven. De kop “Heroes and Villains” is gejat van een liedje van de Beach Boys. Wie het Engels niet zo machtig is; de vertaling is Helden en Schurken. Toen ik die titel boven dit stukje zette, dwaalden mijn gedachten meteen af naar –pak ‘m beet- 1970. Ik was in dienst bij 101 Tankbataljon, gelegerd te Soesterberg, maar met onze Centurions zaten we voornamelijk op de Noord-Duitse laagvlakte. De Lüneburger Heide. Strak tegen het IJzeren Gordijn aan. We oefenden met Duitsers, Britten en Amerikanen, terwijl de Russische tanks bij tijd en wijle binnen handbereik stonden. In mijn zomervakantie was er niemand beschikbaar om mee weg te gaan. Daarom pakte ik mijn Lelijke Eend in met de militaire slaapzak en nog wat bruikbare zaken. Gewoon op de bonnefooi naar Zwitserland. Daar aangekomen pikte ik twee Amerikaanse studentes op die stonden te liften tijdens hun Rondje Europa. Het klikte nogal, temeer omdat ik vroeg of de airco aan moest en toen gewoon aan een knopje draaide waardoor er onder de voorruit een luikje open ging en de frisse lucht in hun snufferds blies. Die enorme indruk leidde tot een gezellige ménage à trois in een nachtelijk park in Luzern. In de dagen erna zochten meer Amerikanen ons gezelschap, waaronder een stel Harley Davidson-rijders. Ik herinner me dag dat we Interlaken inreden rond het middaguur. Stel u voor: Een brede boulevard in het centrum; volle terrassen. Daar ronken vier Harley’s met Amerikaanse vlaggen voorop; erachter ook een paar dezelfde exemplaren. En daar tussen in een Lelijke Eend uit Nederland. Een Staatsbezoek!
Superaardige lui, slim, maar een beetje teveel aan de marihuana. Steeds maar moeten kijken hoe het sap door geranium-bladeren vloeit gaat uiteindelijk vervelen en dat ene jointje wat ik ooit hebt gerookt was ook geen openbaring. Mijn verkering voor een poosje was een studente uit New York, die later buitenland-correspondente wilde worden. Andrea Koeppel haar naam. Mooie meid, absoluut. Ik kijk nog weleens naar CNN en een jaar of tien geleden –na een vergadering- zet ik die zender op en verdomd: Andrea Koeppel reporting from Saudi Arabia. En ja, ze was het. Ik heb haar gegoogled: Mijn hemel! Doctor in Arabistische Wetenschappen, vloeiend in diverse Oosterse Talen, anchor-woman CNN. En haar heb ik nog eens midden in de nacht uit een Zwitsers meer getrokken, omdat ze met de goudvissen wilde zwemmen…Gepoogd via CNN contact te krijgen, maar met zo’n boer’npummel wil je natuurlijk niets meer te maken hebben. Waarom al deze ontboezemingen? Nou ja, vanwege de kop van dit verhaal. Die Amerikanen waren gek van The Beach Boys. Eindeloos heb ik mee zitten zingen met “Barbara Ann, ba, ba,ba, Barbara Ann”. Door de hasj hadden ze net zo goed het Smurfenlied kunnen zingen: Wie, wie, wie kan er door een waterkra, kra, kra, kraan, maar ja, Andrea was begerenswaardig en er waren kapers op de kust en daarom trok ik maar driftig aan mijn zware Van Nelle en deed net alsof. Het werkte. Maar nu eindelijk ter zake. Zij zongen ook vaak Heroes and Villains en dan is het bruggetje naar de voetballerij gauw overgestoken. En daar gaan we het dan nu over hebben.
Over die villain hebben we vorige week al gehad. José Mourinho, die gluiperd en intrigant. Zelfs de UEFA, ook geen blanke ziel, gaat onderzoeken wat de man mankeert. De directeur UEFA/RIAGG zal hem onderwerpen aan een onderzoek. Daar komt natuurlijk niets uit, want wie zonder zonden is werp de eerste steen en daarom zal er niet gegooid worden. Maar een feit is dat de man een notoire gek is of zo verschrikkelijk geniaal of manipulatief, dat Wolfgang Aamadeus Mozart bij hem verbleekt. Ik heb dat ook bij Felix Magath, de man die ooit bij HSV de beslissende 1-0 scoorde tegen Juventus en daarmee de Europa Cup 1 voor zijn club behaalde. Slim, sluw, kil. Zeker met kwaliteiten als manager/coach, maar naar mijn gevoel geen interesse in de persoonlijkheid van zijn spelers. Als er na de voorbespreking vier gorilla’s, drie giraffes,twee nijlpaarden, een struisvogel en een krokodil op het veld zouden staan in een groen shirt zou hem dat wellicht niet eens opvallen. Michel Preud’homme ook zoiets. Fantastische keeper ooit en succesvol als trainer en misschien wel binnenkort met de double. Maar de man heeft iets maniakaals. Die ogen, dat taaltje, die gebaren. Bij een remake van Silence of the Lambs zou hij zo de rol kunnen overnemen van Anthony Hopkins als Hannibal Lector. Het is en blijft een raar wereldje. Nog een voorbeeld. Fred Rutten behoort tot de genomineerden als Trainer van het Jaar. Hoezo? Waarom? Wat is er van PSV overgebleven? Waarom verliest Feyenoord met 3-2 van VVV Venlo, na een week daarvoor PSV over de knie gelegd te hebben. Hoe kan FC Utrecht ineens zo de kluts kwijt raken en kan Heracles het zo goed doen onder Peter Bosz. Mysteries alom.
Vragen, vragen, vragen, maar…dat blijft het leuke van voetbal. Nog een vraag. Waarom weet de doorsnee voetballiefhebber grosso modo wel het een en ander van de competities in Duitsland, Engeland, Italië en Spanje? Maar niets van die in Frankrijk en België? Wie weet dat Lille en Olympique Marseille in la douce France om de titel strijden? En wie in België/La Belgique? Raar eigenlijk. Heeft u een idee? Mail het me maar door.
Trainers. Trainer. Bijzonder vak, bijzondere mensen, maar maak ze alsjeblieft niet groter dan nodig. Als je de laatste weken sommige mannetjes in hun zondagse pak weer langs de lijn ziet sprinten en hun act opvoeren. Zout op, druktemakers en doe-als-offers. Nee, dan zie ik toch liever een Frank de Boer. Rustig en beheerst. Diplomatiek. Of een Jürgen Klopp van Borussia Dortmund. Ook druk, maar functioneel en tenminste echt.
Hugo Borst is voorlopig klaar met “het wereldje”. Geestelijk niet de meest stabiele, maar kritisch en eerlijk. Op een gegeven moment is het elastiekje bij hem geknapt. Hij is (was) buitengewoon goed ingevoerd in de profvoetballerij en beschikt(e) over een geweldig netwerk. Misschien heeft dat hem dat (voorlopig) genekt. Uiteindelijk werd hij zo onpasselijk van het gekonkelefoes en nepgoud, dat hij zich kokhalzend afkeerde.
Laten wij ons dan als betrekkelijke outsiders maar troosten met de gedachte dat het af en toe leuk is om naar te kijken en ons afzijdig te houden van dat werkelijke wereldje. Wie wil er tenslotte weten wat er echt gebeurt in de wereldpolitiek, bij de Verenigde Naties, Het Rode Kruis, de Hartstichting, in Iran, Zimbabwe, Pakistan of Yemen? Het klink wat flauw, maar voor ons stervelingen geldt nog steeds “wat niet weet wat niet deert”. Die ene struisvogel bij Vfl Wolfsburg dacht dat ook afgelopen weekend, stak zijn kop in het zand en scoorde de 0-1. Hij blij en de tribune ook. Magath zei na afloop, dat hij had gezien dat het laatste tikje door een nijlpaard was gegeven. Dat rekende ik ook goed. Welterusten, man.
Zaterdag 7 mei vanaf half tien even komen kijken bij spannende wedstrijden van de F-Jeugd. Altijd leuk, hoor.
En woensdag 11 mei is de Algemene Ledenvergadering (aanvang 20.00 uur). Echt komen.
Cees Seevinck.