Het is lente; Helden worden vereerd of sneuvelen.
Graafschapper Meijer liet noteren dat-ie in de 89ste minuut omhoog sprong, zijn ogen sloot en knikte. Daarmee was hij eerlijk en luidde misschien wel de titel voor PSV of Ajax in. Alle Superboeren blij met die niet meer verwachte 1-1. Maar als door die actie het kampioenschap gaat naar Brabant of Mokum, dan zal Doetinchem e.o. daar wellicht nog even anders over denken. Natuurlijk is een gestolen gelijkspel tegen de Tukkers reden voor een extra knalpot Grolsch, maar liever zien ze toch de schaal naar hun regio-genoten gaan. Ajax en PSV, voormalige grootheden, worden al heel lang geteisterd door interne en financiële rampen. “Mannetjes” en mannekes in de periferie worden gelokt naar baantjes als motten naar het licht. Zij hebben wel gehoord dat te dicht bij de lamp hun vleugels vlam kunnen vatten, maar de algemene mening is dat dit vooral en met name voor anderen geldt. Met groot misbaar wordt dan ook de oneerlijke duikvlucht recht gepraat. Vijfde colonnes. Ja, dat is het. Dolksteken in de rug. “We deden alles in het belang van X, Y en Z”. Ja, lezers, we houden allemaal van het spelletje, maar het moge duidelijk zijn dat aan de (semi)top er niet echt meer gelet wordt op het zuivere voetbal. Ze konkelen elkaar de deur uit om maar vooral speler te mogen blijven op feestjes, ontvangsten en partijtjes. De affaire Cruyff, Coronel, van der Boog heeft geleid tot een media-treffen tussen De Telegraaf en het AD. “Wakker Nederland” kiest al decennia onvoorwaardelijk voor JC en het AD daarentegen opteert voor de Ajax-bobo’s. Grappig geneuzel en nogal Nederlands. Grof wordt het eigenlijk nergens. Het blijft een beetje Sesam Straat. Ienieminie wordt boos, maar iedereen lacht erom. Anders is het in Duitsland, Engeland, Italië en Spanje. Daar is de pers de beul. De guillotine is de pc. Pagina’s vol gif en verdelgingsmiddelen worden ingezet om speler, bestuurslid of sponsor naar een vrijwillige dood aan te sporen. Maar hoe het ook gespeeld of aangepakt wordt, een niet-presterend team of trainer gaat vroeger of later door de wringer. Sommigen laten dat gelaten en diplomatiek over zich heen gaan; anderen kiezen de tegenaanval, maar die laatste keuze is vaak de slechtste want dat is olie op het vuur. Voetbaljournalistiek gaat eigenlijk niet meer zo over het spelletje voetbal. Het gaat over de voetballers privé, hun inkomen, huizen, de extravagante feestjes en over die lekkere wijven met hun giftige jaloezie jegens andere voetbalvrouwen. Nou ben je met dat onderwerp in onze regio gauw klaar. Ik zie De Stentor-verslaggever niet zo gauw een dag besteden aan het feit of trainer Jan die Skoda nou van de club heeft of privé rijdt en of zijn vrouw die kunstnagels en dat kekke korte rokje heeft aangebracht voor haar eigen vent of die lekkere rechtshalf van het eerste. Maar…hier past een bescheiden kanttekening bij, want De Stentor schrijft al een paar jaar niet echt meer over wedstrijden. Op last van de hogere macht zijn de verslaggevers voornamelijk op zoek naar relletjes en schandaaltjes. Beetje proberen, beetje uitlokken en dan een one-liner flink uitvergroten. Uit betrouwbare bron weet ik dat zij daar niet zo gelukkig mee zijn. Per slot van rekening hebben zij bewust niet gekozen voor een carrière bij Privé of Weekend. Wat ik mijn omgeving hoor- en dat zijn de klanten- is een terugkeer naar sportverslaggeving de beste optie. Dat gelul erom heen doet men maar in de kantine met een bal gehakt en een biertje. Kom op zeg, we zijn amateurs. Jullie hoeven dat niet te zijn.
Al een tijdje nam ik me voor het item Studio Voetbal maar eens even te laten rusten. Overdaad schaadt, nietwaar? Maar zondag zat ik toch weer met het zweet in de handen. En dan met name weer veroorzaakt door Jan en Youri. Ik zou willen schreeuwen naar Jan, laat die jongen toch eens met rust! Laat hem eindelijk eens volwassen worden! Als Youri (die naam alleen al…) eens luidkeels een dialoog wilde verzieken, dan zat vader Jan voorovergebogen naar hem te koekeloeren alsof hij ter plekke E=MC2 zat uit te leggen. Hij snapte er geen bal van, maar vond het fascinerend. Verstikkend zo’n vader. Verstikkend zo’n clown met zijn gezucht en gezochte tegenwerpingen. Verstikkend zo’n gecultiveerde Kuifje in Afrika-look. Weerzinwekkend dat immer tegendraadse gezwam. Tom van ’t Hek –van een andere orde en opleiding- zag ik af en toe twijfelen of-ie Jan met zijn meegebrachte hockeystick hem in zijn scrotum zou slaan of vol op zijn bek. Het jammere is dat ik zo langzamerhand meer let op die twee mafkezen dan op de inhoud van de gesprekken. Hoewel. Het is nog immer zo, dat elk panellid al na twee, drie woorden wordt geïnterumpeerd door een ander. Verder dan “Als je het mij vraagt…”, komt niemand. Een hanengevecht van volwassenen, meer is het niet. Maar verdomd, ik zet het steeds weer op. Hoe noemen we dat? Oh ja, sado-masochisme. Slecht voor je bloeddruk, trouwens.
Ik heb dit keer niet zoveel tijd. Moet zo een kleine koffer pakken. Morgen al vroeg op pad met mijn hockey-meiden, daarna meteen door naar Rotterdam, waar woensdag een dochter van vrienden op Erasmus promoveert tot doctor in de plastische chirurgie. Dat gebeurt om half tien en daarom moet je wel in een hotel gaan zitten, want anders kun je op die dag om half drie in de auto gaan zitten om op tijd te zijn. Beter van A naar B, noemen ze dat.
Rotterdam. Gaat Feyenoord de play-offs nog halen? Zou ik persoonlijk wel leuk vinden na al die jaren van ellende. Rare competitie dit keer. Heracles leuk, Excelsior ook. Heb een zwak voor die club. Kleine begroting, maar goede spelers. Alex Pastoor ook goed. Nette vent. Een verademing tussen al die rare mannen. Ron Jans, zo’n voorbeeld. Vond ik altijd wel een sympathieke kerel, maar de laatste tijd is mijn mening veranderd. Het lijkt nu een beetje een glijer. Gek zo’n verandering, maar misschien ook niet. Je leeft in een volstrekte plastic wereld, waar alleen kameleons kunnen gedijen. Je moet het maar willen en…kunnen.
U heeft ‘m al of krijgt ‘m binnenkort, het Paasnummer van Het Be Quick Nieuws. John Immink heeft er weer een plaatje van gemaakt. Heel informatief en mooi te zien. “We” krijgen daar regelmatig complimenten over, want waar in den lande dan ook, ik laat het blad regelmatig en trots zien. Het mooiste compliment kreeg ik onlangs van iemand die verbonden is aan een BOVO: “Wat? Van een amateurclub? Ons blad is minder…”. Wel John, steek dat in je zak.
Prettige Paasdagen.
Cees Seevinck.