Herinneringen aan Breur…….
Na een tiental actieve jaren binen Be Quick, geniet ik nu van een jaartje (om maar een goed ‘hollands’ woord te gebruiken) sabbatical. Zo heb ik meer tijd voor andere zaken, zoals het volgen van je sportende kinderen. 2 kinderen met ook nog eens 2 verschillende sporten, volgens mij heeft onze vaste colomnist Cees daar ook mee te maken. Hoe dan ook, een dochter op volleybal en een zoon op voetbal, mooier kun je als ouder niet wensen. Beide sporten mag ik graag zien, temeer ook ik het volleybal, zij het op recreatief niveau, nog kan beoefenen, maar dit geheel terzijde.
Met het volleybal van mijn dochter gaat het in stijgende lijn, en aan mij de schone taak om volgend seizoen als coach (ja hoor, ik ben weer gestrikt…) deze stijgende lijn door te zetten.
Met het voetbal van mijn zoon gaat het ook goed, en volgens anderen binnen onze club, ook in stijgende lijn.
Toen ik vorig seizoen er mee stopte gaf ik aan dat ik met Be Quick nog wel gebonden zal blijven, zoals het kijken naar de wedstrijden van mijn zoon, het af en toe droppen van dozen oud papier en voor het jaarlijkse schoolvoetbaltoernooi. En bij die eerste 2 punten moest ik laatst denken aan Broer van Dodewaard, oftewel Breur voor vele Be Quickers.
Het zal zo’n 8-9 jaar geleden zijn geweest dat ik met mijn zoon op een warme augustus avond op het Be Quick trainingsveld stond. Mijn zoon Marvin wilde keeper worden. Hoewel zijn meeste vriendjes in de straat bij WHCZ speelden, koos hij voor Be Quick. Immers zijn grootste vriend, Marc Roessink, speelde er ook. Zo was er dus die warme woensdagavond in augustus en we kwamen op het trainingsveld nog weinig mensen tegen, het was nog vakantie. Er waren wel een paar andere jongens die wilden voetballen. Er liep ook een wat oudere, enigszins norse man rond. Ik kende hem verder niet maar in onvervalst Zutphens dialect (ik als import Zutphenaar waag me niet aan een goede uitspaak) vroeg hij of we wilden komen voetballen. Marvin knikte en volgens mij vertelde hij dat hij wilde keepen.
Nou dat heeft hij geweten, de maanden en jaren daarna heeft deze oudere man (Broer dus) op zijn geheel eigen wijze Marvin de beginselen van het keepersvak bijgebracht. In de hoek van het veld en in een veel te groot doel, immers als jochie van 8 is zo’n seniorendoel wel erg groot.
Maar ik durf te stellen dat door het enthousiasme van Broer er bij Marvin het e.e.a. is gegroeid en dat hij heel graag een goede keeper wilde worden. Later toen Broer er mee was gestopt, Be Quick had besloten om ook de keepers goed te begeleiden, is Marvin via andere trainers (o.a. René Spiek, Karel van Ommen en nu dus Leo Verhaaf) hogerop gekomen.
Broer kwam ik nog wel vaak tegen, vooral bij het oud papier en toen zei hij altijd op zijn bekende wijze : Mogge chef, hoe is’t ? Hoe is het met oe zunne ? We maakten een praatje en ik ging er daarna weer vandoor.
Dat papier breng ik dus nog steeds, helaas is Broer er niet meer……
Hoe dan ook, ik kan dit seizoen meer kijken en dus ook het debuut van Marvin bij het 1e team. Trots was ik zeker en ook een klein beetje jaloers, immers ik was als ex-keeper niet verder gekomen dan het 4e van Robur et Velocitas. Net als Be Quick ooit een roemruchte 1e klasser. Het debuut had misschien wel een betere ambiance verdiend en leukere uitslag. Een 4-0 verlies op een winderig knollenveld ingesloten tussen de A12 en een industrieterrein.
Tot zover deze gast-column. Beste Cees, ik ben geen gamer of chatter, en zeker geen twitteraar maar ik wilde jouw wekelijkse column voor deze ene keer op jouw verzoek wel vullen.
Vincent Benschop