Zag onlangs op RTL 7 weer eens een aflevering van de beste voetballers aller tijden. Dit keer Péle. Hij heeft bij het geboorteregister een oneindig lange naam, waarvan, op de man afgevraagd, mij alleen het onderdeel Nascimento te binnen schiet. Maar, voordat u me bestookt met correcties; dat kan ook bij Eusebio horen. Nou ja, Portugezen en Brazilianen. Ze zijn een beetje een twee-eenheid. Ooit waren de Hollanders de baas in Brazilië. Nou ja, de kuststreken natuurlijk, de havens. In het binnenland wonen nu nog steeds stammen, die zich hebben kunnen onttrekken aan de “beschaving”. Maar goed, zoals De Republiek der Zeven Provinciën Nieuw Amsterdam (New York) met de Britten ruilde voor Suriname, zo ook ging het Brasil verlohren aan den Portugeesh, alleen kwam daar vrijwel niets voor terug. Daarom praat Brazilië tot op heden dat verschrikkelijke taaltje. Ik vind Italiaans, Frans en hoog-Engels prachtig om te horen, maar Portugees? Brrrr. Bijna niet serieus te nemen, net als Zweeds. Hoor ik een Zweedse politicus of BZW’er praten, dan denk ik meteen dat-ie een buurjongetje van Pippi Langkous probeert na te doen.
Maar ik begon over Péle. Mooie documentaire. Wel een beetje kort en met weinig diepgang, maar dat is al enige tijd verboden op de tv. Het moet allemaal vluchtig en hapklaar zijn. De Nederlandse keuken, zeg maar. Vrijwel alles is in een minuut of tien klaargestoomd, gemagnetrond of anderszins naar de Filistijnen geholpen. Het vult, maar de smaak is ondergeschikt.
Mooie zwartwit-beelden van een mannetje van 16 jaar en daarna wat ouder, totdat de beelden in kleur kwamen en het geelblauw alle andere kleuren deden verbleken. Prachtige goals, dribbels en uitingen van vreugde. De Ron Vlaar-juich van vorig seizoen. Handen omhoog en dansen van geluk. Geen baby-wieg-kunstjes, niet de schoenen van de doelpuntenmaker denkbeeldig poetsen, de wijsvinger tegen de lippen of op je knieën een sliding van een meter of tien maken. Geen salto’s of doen alsof je een pijl afschiet. Nee, die kotsmisselijkmakende onzin bestond er toen nog niet. Péle was pure chocolade. En hoewel heel Europa met de geldbuidel stond te lonken was en bleef hij bij FC Santos. In de jaren zestig jarenlang de beste ploeg van de wereld.
En dat bracht mij terug tot die tijd. De tijd van voetbalplaatjes sparen. Elke zaterdagmiddag kreeg ik een paar centen zakgeld en dan daarna was het rennen naar de snoepzaak van tante Huppeldepup (haar naam ben ik kwijt, maar het zal ongetwijfeld Betsie, Marietje of Alie zijn geweest) in de Barlheze of een soortgelijke zaak aan het Rijkenhage. Die kleverige kauwgom interesseerde me niet, nee, het ging mij om de voetbalplaatjes. Stade de Reims (Kopa!!), Honved, Dukla Praag, Monaco (met dat mooie shirt), Benfica, Real Madrid (Di Stefano, Puskas), 1.FC Köln, 1860 München (Radenkovic), Tottenham Hotspur, Anderlecht, Feyenoord (Kerkum, Kreijermaat, Moulijn, Bennaars, Veldhoen, van der Gijp).
Urenlang heb ik op mijn kamertje competities nagespeeld. De uitslagen via een dobbelsteen, waarbij de vier, vijf en zes maar af en toe mochten vallen. Soms gesjoemeld, als de dobbelsteen niet deed wat ik hoopte. En in een schriftje schreef ik “terugblikken” op de verrassende resultaten. Uren deed ik dat. Bezeten van dat internationale voetbal.
Heden ten dage kan ik me verbazen als in de Stuurgroep van het Internationale A-toernooi iemand mij vertelt dat club X, Y of Z hem niets zegt. Dat is vooral mijn fout natuurlijk, want ik volg dat circus misschien wel een beetje te veel.
En een circus is het natuurlijk. Met meer roofdieren dan je in een echt circus aantreft. Maar Julius Caesar snapte dat al wonderwel met zijn “Geef het volk brood en spelen”. En tweeduizend jaar geldt dat credo nog steeds. Een zweem van democratie is allemaal leuk en aardig voor de vorm en beeldvorming, maar met veel voetbal op tv, de Voice of Holland en Boer zoekt Vrouw zul je van de doorsnee-burger niet veel hinder ondervinden. Lekker gegeten, biertje op de bank en de rest is onbelangrijk.
Ik behoor daar deels ook toe. Na jaren van de Engelse Premier League, ga ik begin april met kleine Cees naar Real Madrid. We hebben alle er toe doende Engelse stadions nu wel gezien en het is tijd voor wat anders. Bernabeu. Mooi, lijkt me en hopelijk lekker weer.
Péle is, net als Johan Cruyff, Franz Beckenbauer, Bobby Charlton en Alfredo Di Stefano nog steeds een icoon in de voetballerij. Mannen met een verhaal en charisma. Persoonlijkheden.
De tijden veranderen, wat u zegt. Ze hoeven allemaal niet in een kartonnen doos onder de brug te slapen en hebben derhalve goed geboerd, maar het waren stuk voor stuk geen golddiggers. Een enkeling ging “voor de grap”nog wel eens een avontuurtje aan in, bijvoorbeeld, Amerika, maar stuk voor stuk zit hun geboorteclub onder hun huid. Dat zie je eigenlijk niet meer. Jammer en nog treuriger al die leuterpraat over “mijn droomclub”, waar je tegenwoordig mee wordt doodgegooid.
--------
Het is misschien niet altijd makkelijk, maar toch moeten we bij Be Quick er alles aan doen om onze –met name- jeugdige spelertjes en hun ouders ervan te overtuigen dat spelen en vertoeven bij ons hartstikke leuk en aangenaam is. De pas ingestelde Ouderraad is druk doende om die voorwaarden daar waar nodig en gewenst te scheppen.
Gelukkig kunnen we weer een paar leuke evenementen noemen.
Op maandag 21 februari (voorjaarsvakantie) komt sc Heerenveen naar ons complex om tussen 12 en 16 uur een clinic te geven. Dat wordt een groot feest en via de leiders wordt dat verder gecommuniceerd. Vrijhouden die dag!
De vrijdag daarvoor (18 februari) heeft Univé Stad en Land 50 voetbalkaarten beschikbaar gesteld voor de Be Quick-pupillen om de wedstrijd Go Ahead Eagles – FC Den Bosch bij te wonen. Nadere informatie volgt ook via de leiders.
Be Quick is de oudste club van Zutphen en omstreken. En misschien ook wel de leukste. Verklap dat goedbewaarde geheimpje nu maar eens aan je klasgenootjes.
Cees Seevinck.