In de jaren vijftig met name, toen Nederland worstelend en ploeterend probeerde de jaren twintig crisis en de Tweede Wereldoorlog van zich af te schudden met hard werken, in die periode was de zondagavond het moment om alle geld- en andere zorgen van je af te schudden. Be Quick had natuurlijk die middag weer gewonnen en na de gehaktbal, met aardappels en andijvie hesen de heer en dame des huizes zich in het nette pak(je) om naar –bijvoorbeeld- de Negro op de Markt te gaan om te dansen. Een biertje of twee drie en een advocaatje met slagroom. Een pakje Chief Whip-sigaretten in de jaszak en de scheiding in het haar strak getrokken. Swingen op de muziek van Glenn Miller of walsen met Strauss. En vaak was er dan die man, die halverwege de avond riep om een onderwerp te noemen zodat hij daar –quasi spontaan- een gezongen limerick aan kon wijden. Natuurlijk, doorgestoken kaart, maar niet minder succesvol. Iedereen vermoedde dat wel, maar het was leuk, dus niet gezeurd, want het verzette de zinnen van de alledaagse hardheid van het bestaan. Als ze op stap gingen vond ik mijn vader en moeder een chique paar. Vader in pak met een pochet (doe ik nu ook; gek, hè) en de hoed ietwat scheef op zijn hoofd; mijn moeder in een rose mantelpakje en soms met een vouloir (niet zeuren, ik ga dat niet uitleggen; google het maar). Een charmant echtpaar. Helaas overleed mijn moeder op mijn elfde jaar. Dat deed wel zeer.
Maar waar ik op doel is die man die halverwege de avond zo’n zaal meekreeg in zijn weliswaar goedbedoelde manipulaties. Onschuldig, natuurlijk, maar wel een teken aan de wand. Want, ziedaar, de ontwikkelingen in Noord-Afrika en het Midden-Oosten. Na de zozeer “gewenste” onafhankelijkheid van westerse mogendheden laten die volken zich decennia lang uitwringen door getikte despoten, die miljarden van hun voormalige kolonisators in eigen zak steken en ineens roept iemand dat de keizer geen kleren aan heeft en dan vliegt de zaak in de hens. X roept: weg met Mubarak en een miljoen mensen in Caïro doen hem dat na. Mubarak geeft Y’s volgelingen een zak rijst en zij roepen: Mubarak moet blijven. En dan gaan ze gezellig met elkaar op de vuist.
Ik ben vanaf mijn jongste jaren qua politiek nogal cynisch geweest. Deels was dat te wijten aan de uitgebreide boekenverzameling van mijn vader. Op de middelbare school was ik dan weliswaar doorgaans klassevertegenwoordiger en hoofdredacteur van het schoolblad, maar zaken als het Rode Boekje van Mao, de blinde steun aan de Vietcong en Cambodja’s Pol Pot of Fidel Castro keurde ik in woord en geschrift af. De discussies die mij werden opgedrongen door mede-leerlingen en leraren waren mij lief, want feiten winnen uiteindelijk van emoties. Althans in discussies, maar nu lijkt het er toch op dat in de huidige brandhaarden beide onderdelen niet meer te onderscheiden zijn. Het geknechte volk is het nu zo’n beetje zat. De rede is weg; de rauwe emotie ligt bloot.
Het Westen bibbert. Wat gaat er gebeuren? Wat gaat er gebeuren in landen, die wij weliswaar bezoeken voor zon, zee en all-inclusive buffetten? Zolang ze de arme sloebers uit het gezichtsveld van de toerist houden, is het allemaal prima. Beetje lastig als je uit het complex komt, want dan zeuren ze aan je kop met kettinkjes en horloges, maar dan is het ook wel weer lollig als je zo’n Taiwan-Rolex-klokje naar twintig procent van de oorspronkelijke vraagprijs hebt kunnen terugbrengen. Weer genoeg gespreksstof voor de avond. “Die sukkels…”.
Wij, Nederlanders (waaronder ikzelf) met hun gejank over het slechte weer, het gebrek aan zout op de wegen, de benzineprijs, het pensioen, de prijs van de gezondheidszorg en het brood, de televisieprogramma’s, de NS, de files en weet ik veel wat nog meer, wij zouden daar toch eens mee op moeten houden.
Je staat ’s morgens op. Draait ergens aan, drukt ergens op. En wat heb je? Warmte, licht, koffie, brood en beleg. Onderweg zie je weinig AK 47’s. Het fietspad of de weg is berijdbaar. Weliswaar vol, maar berijdbaar. Je werkplek is ARBO-gekeurd. Tussen de middag heb je voldoende te eten en ’s avonds ga je na een goede maaltijd en een leuke avond onder zeil in een warm bed. Dat kunnen honderden miljoenen wereldburgers niet zeggen.
PvdA, VVD, Groen Links of PVV? Pick your choice. Dat heet vrijheid en welvaart. Wij hebben het zo slecht nog niet en dat besef lijkt weg te sijpelen.
Mijn dochter werkt voor de Verenigde Naties en heeft Afrika als werkgebied. Alle vooroordelen die ik al jaren heb, worden door haar steevast bevestigd. September 2010. Uganda. Haar groepje heeft € 40 miljoen te besteden aan een waterproject. Tijdens een diner met wat regeringsmensen, waar de “verboden” alcohol rijkelijk vloeit, zegt een onder-minister dat hij graag zijn hulp aanbiedt bij het vervoer, maar dat hij daarvoor wel een huis met een zwembad wil.. Of hij daarbij bloost is natuurlijk moeilijk te zien, maar dat lijkt niet het geval. Het hoort erbij. En het gebeurt.
Verbeter de wereld en begin bij jezelf. Ja, nobel, maar de weg lijkt nog wel erg lang en zonder einde.
------------------
Dit is een column op een voetbalsite. Bovenstaande hoort er dus eigenlijk niet thuis, maar soms wil je toch wel even uit dat wereldje treden, want het voetbalwereldje lijkt wel heel erg op de Grote Mensen-wereld. Het was de laatste weken ook wel weer prijs. Suarez, Bas Dost, Torres, van Bommel. Om er maar eens een paar te noemen. Wel weg, niet weg. Koortsachtig overleg tussen besturen en schimmige makelaars. Mario Been en Feyenoord. Vitesse. Van Gaal en Robben. Gekonkel, eigenbelang, Het Grote Geld, de plotseling verdampte liefde van van Nistelrooij voor HSV en zijn opgeleefde hunkering naar Señora Real. Ruud Gullit naar Tsjetjenië. Och, och wat een liefde en uitdagingen allemaal. Kletskoek, driemaal kletskoek. Het zijn en blijven de pecunia die de drijfveer zijn. Geen punt, de gelegenheid maakt de dief, maar in godsnaam bespaar ons al die liefdesbetuigingen over clubs, steden of landen. Dat kleffe poseren met het shirtje van de nieuw verworven geldbron. Gadverdamme. Ruud Gullit. Een wereldvoetballer. Daar is iedereen het over eens, maar buiten het veld? Zoekend naar en vindend van erkenning. Mandela-adept en zo. Prima, man. Lekker doen, maar ik ga je pas waarderen als je binnenkort zegt: “Wat kunnen mij die mafkezen in die Russische deelrepubliek schelen. Ik hark een wagonlading corruptie-dollars binnen. Tussen nu en een half jaar weten ze dat ik vijf dagen in de week achter Estelle in de P.C. Hooftstraat aansjok om haar aankopen te dragen. En na een halfjaar en een degradatieplaats flikkeren ze me eruit met een charmante afkoopsom. Missie geslaagd”.
Torres van Liverpool naar Chelsea. € 60 miljoen. Dat zijn zo’n 2.400 Britse modale jaarsalarissen. Hoe gek kan het zijn?
--------
Even nog het volgende: De Heerenveen-clinic is verplaatst naar maandag 21 februari (voorjaarsvakantie). De E- en F-spelers mogen komen van 12 tot 14 uur. Vanaf 14 uur zijn de C’s en wellicht de B’s welkom. Locatie: Be Quick-veld. Nadere détails volgen.
-----------
Tenslotte een hart onder de riem voor Ed Penterman. Tijdens de Boerenkoolavond van 35 tot 100 kreeg hij een vol glas wijn over zich heen en de daaropvolgende zondag blesseerde hij zich ernstig bij de training. Zoveel pech in één weekend. Beterschap, man.
Cees Seevinck.