De beste wensen regenen weer op me neder. Buren, passanten die elkander af en toe toeknikken, goede kennissen, vriend-achtigen, mooie meiden van de hockeyclub die mij kusjes geven, kortom als ik de kas opmaak, kan mij in 2011 weinig onheil overkomen. De beste wensen, hoe goed bedoeld wellicht ook, kletteren als een maartse bui tegen mijn denkbeeldige raam. En toch, en toch, het zit bij velen op het niveau van “Koud hè?”. Het hoort erbij om een gesprek aan de gang te houden of snel af te ronden. Het ergerde mij enorm in de tijd dat ik nog werkte dat relaties eind januari nog steeds met die platitude aankwamen. Niet zelden riposteerde ik dat met “Vrolijk Pasen”, maar dat viel niet altijd goed. Maar goed, het gedoe zit er weer op. Inmiddels hebben de supermarkten de traditionele hamsterweken en vergelijkingsadvertenties weer gelanceerd. Voor een kar vol gesnaai ben je bij A een halve euro goedkoper uit dan bij B. De voetbalplaatjes, trollenpopjes en meer van dat soort onzin gaan de arena weer in. Tsja, de feestdagen zitten er weer op. De jaarwisseling verliep als vanouds, maar in de kranten lees je dan weer tegenstrijdige berichten. Op pagina drie staat een verkorte “bloemlezing” van wat het schorremorrie allemaal weer misdaan heeft en op de volgende bladzijde wordt gesproken van een relatief rustige nacht, dankzij snelrecht enzo. Ja, een aantal dronken en gedrogeerde mafkezen weten nu al dat ze een werkstrafje van vijftig uur krijgen, omdat een poging tot doodslag (want dat is het, als je een straattegel naar een agent of ambulance-medewerker gooit) wordt verdonkeremaand als vandalisme. Het blijft zachte heelmeesters, stinkende wonden; ondanks al die grootspraak en spierballentaal.
Maar even terug naar de kop boven deze column. In een niet al te ver verleden, toen snelheid een onbekend begrip was en –bijvoorbeeld- huisartsen nog de tijd namen om ruimschoots langer dan een halve minuut naar de klacht van een patiënt te luisteren, voordat ze maar meteen een receptje voor een kilootje of twee valium voorschreven, ook al had je alleen maar een verstuikte enkel; in die tijd zonder knellende tv-programma’s en deadlines, toen zei men misschien wel het volgende: “Dag Piet, fijn dat ik je in goede gezondheid mag aantreffen en ik wens je in alle oprechtheid het allerbeste in het komende jaar”. Nou ja zeg. Dat kost veel te veel tijd. Dus is het nu inmiddels al decennia “de beste wensen”. Er zijn derhalve ook slechte, goede en.. beste wensen. Iemand zegt tegen je de beste wensen en dan? Zit er een tip bij waar je die kunt gaan halen? Komen die van de spreker? Of moet-ie ze van een ander overbrengen? Het blijft een vreemde one-liner en ik hoop zaterdag tijdens de Nieuwjaarsreceptie iemand te ontmoeten die deze fast-food-wish weet te doorbreken. Natuurlijk, iedereen bedoelt het im Grunde goed, dus het is ook geen kritiek, maar meer een oproep om in 2011 weer eens wat meer echte aandacht voor elkaar te hebben. Meer luisteren en minder praten. Elkaar niet overbieden met nog mooiere vakanties, grotere auto’s, slimmere kinderen, plattere beeldschermen, pientere I-phones en al die giftig bedoelde conversaties die mensen van elkaar doen vervreemden.
Ik hoop oprecht dat u allen een mooi jaar tegemoet gaat. Met succes in het werk. In een harmonieuze gezinssituatie en samenleving en in goede gezondheid. En voorts dat het Be Quick goed mag gaan, niet in de laatste plaats door uw inzet.
Zo bont hoeft u het zaterdagmiddag niet te maken, maar we wachten af…
----------
Nu het voetbal in Nederland op een laag, of liever gezegd uit pitje staat en Duitsland ook niet voetbalt, ben ik als junk aangewezen op Engeland. Ik heb geen Sport 1 of zoiets dergelijks, dus moet het via BBC’s Match of the Day. Geen plaag hoor, integendeel, maar wel wat laat altijd. Ja, ik zag vanmorgen in de krant waar de BVO’s de komende tijd verblijven. Spanje, Turkije voornamelijk. Beetje klooien, partijtje tegen een kluppie uit de buurt en vooral in witte sokken en dito slippers over de boulevards slenteren. En dan zeker met oordopjes in, want de gemiddelde profvoetballer zou het liefst met zijn favoriete muziek uit de oordopjes het veld in gaan. Je ziet die gasten bijna niet meer zonder. Daar moet je als trainer toch stapeldol van worden. Al die profjes van begin twintig, die de hele dag aan het pielen zijn met hun gadgets van Media Expert. Sms’en, twitteren, games, naar Ali B, de drie J’s, Jantje Smit, Nick en Simon luisteren. Als je daar dan ook geen hersenletsel aan overhoudt?
Maar goed. Als de club het aanbiedt en je kunt even weg uit het Nederlandse pokkenweer, da’s niet verkeerd. In Engeland daarentegen gaat de competitie gewoon door. Mijn hemel, ze verdienen er geld als water, maar er moet ook wel wat voor gedaan worden. Heerlijk, die Premier League. Een verademing ook, die presentatie. Rustig, bekwaam, goede studiogasten. Het is bijna niet in te denken dat ze bij de BBC een Jan de Waanzinnige en zoontje Youri zouden toelaten tot de studio’s. En zou dat per ongeluk een keer gebeuren, dan lagen die vijf minuten later onder een spanlaken in een ambulance op weg naar een obscuur voormalig klooster in Wales. Ver genoeg in ieder geval om diezelfde avond niet nogmaals terug te kunnen om al zuchtend en steunend te melden dat George Best die dag niet goed had gespeeld.
Maar in Engeland gaat het niet goed buiten de velden. Clubs worden overgenomen door sheiks uit woestijnstaatjes, die weliswaar hun eigen naam niet kunnen schrijven, maar toevallig wel met hun kont op olie zijn geboren. Braaf een paar keer per dag bidden, maar er niet van gediend zijn dat Johnnie Walker Black Label bekend maakt dat 90% van hun productie richting zandbak gaat. Of Amerikanen, die naast een baseball-club ook wel een Engels clubje willen kopen. Dat gaat niet goed op den duur. Diverse supportersclubs tonen steeds vaker hun aversie.
Nu is runner-up Tottenham Hotspur weer bezig met een stuntje. Prachtige club, maar van sobere afkomst. Wat men noemt: Een arbeidersclub. Trekken Rafael van der Vaart aan en die doet het geweldig. Sylvie is een mooie meid en dat is leuk voor de boulevard-kranten. Krikt het imago van de Spurs wat op. Maar…nu komt David Beckham wellicht ook. De jongen, die ik zelden herken van een foto, omdat-ie elke week een ander kapsel heeft en weer een paar tatoeages extra. Hij neemt zijn vrouw waarschijnlijk ook mee naar Noord-Londen. Eega Victoria, ooit beroemd en rijk geworden bij de Spice Girls. Het wicht weegt nauwelijks veertig kilo, lijkt notoir chagrijnig en loopt overdag en ’s nachts met drie verrekijkers om de nek om te kijken waar David nu weer een illegale steekpass aflevert. Maar in plaats van te scheiden en een verdienstelijk pensioentje binnen te varen, blijft ze bij David, want David is hot en zij niet meer. Ergo, wat Tottenham zich aanhaalt is geen statusverhoging, maar een wespennest. Coach Harry Redknap is een vrij nuchtere man, die een ploughman’s lunch met een pint prefereert boven een exquise maaltijd bij The Cumberland. Hij krijgt naast de buitengewoon waardevolle van der Vaart en een echtgenote, die (sorry, lezende dames) haar plaats in het wereldje kent, een voetballer die over the top is en een Eucalypta-achtig wezen, die de strijd aangaat met mevrouw van der Vaart. Was ik hoofdredacteur van News of the World, dan maakte ik dagelijks drie pagina’s vrij voor deze Battle of the Bitches, want zo gaat het natuurlijk heten. En meneer de hoofdredacteur zal met al die talloze smakelijke verhalen in zijn archief over overspelige spelers en vrouwen, al een paar pond hebben uitgegeven aan nachtclubeigenaren om terstond te bellen als er iets verdachts aan de horizon lonkt.
Ik ben op White Hart Lane geweest. Prachtig stadion, mooie club, traditie, maar dit geeft onherroepelijk gezeik.
Hopelijk pakken ze wel een plek voor de Champions Leugue Play-offs, want Rafael zien is genieten. Sylvie, trouwens ook, maar dat terzijde…
Hopelijk tot zaterdag op de Nieuwjaarsreceptie.
Cees Seevinck.