Nomen est omen. We spreken de laatste jaren vaak over kerst, terwijl het –pakweg- twintig jaar geleden nog kerstmis was. Dochterlief van 16 sms’t pa en ma dat ze zaterdagnacht in plaats van drie uur ’s morgens pas tegen acht uur op zondagmorgen thuis zal komen: “Bn ff tl bn lk gzr tgkm; wl mt mnb. Doedoei. Anita”. Toegegeven, zou een puzzeltje voor het uit te komen BQN kunnen zijn, dus bijt er even op, maar zo moeilijk kan het niet zijn. Het moet allemaal tamelijk snel tegenwoordig. Snellere pc’s, snellere afwasmachines, snellere ontbijten, sneller avondeten. Waarom in godsnaam, wat doe je dan met de tijd die je ermee wint? Weer sms’en, gamen, tv kijken? Of je kinderen van de een of andere crêche of kinderopvang halen? Om ze morgen in alle vroegte daar weer af te leveren? Mijn dochter is nu ook moeder, maar weet nu al dat die kruimel vanaf april 2011 om 7.30 uur ingeleverd kan worden en om 15.30 weer opgehaald. En een halfjaartje daarna is ze weer op pad in Afrika en haar vriend in China. Ja, de nieuwe tijd, u zegt het, maar waar leidt dat toe?
Nederlandse kiosken liggen barstensvol met de meest eigenaardige magazines. De gebruikelijke opiniebladen, maar ook “eeuwenoude”over auto’s, motoren, breien en vissen. Sinds enige tijd ook met narcistisch getinte: Linda, Matthijs, Paul en nog meer van die usp’s. Zelfs Maarten van Rossem, de laatste en immer tegen rechts agiterende Mohikaan, die zelfs een novemberse zonsondergang tegen rood en gele bladeren in New Hampshire niet kan of mag waarderen, had zo’n onanerend tijdschrift. Niets is meer wat het lijkt. En dat geldt ook voor kerst(mis).
In bejaarde Be Quicknieuwzen beschreef ik weleens het gevoel dat ik had als ik met mijn vader en moeder op kerstavond door een besneeuwde Zutphense binnenstad naar de Walburgkerk liep. Veel te laat voor een manneke van zes jaar, maar mijn vader zong in het Mannenkoor en ik keek afwisselend naar die grote kerstboom en naar hem. Trots als een pauw en geroerd door mijn moeder, die –zo begreep ik later- nogal gelovig was. Terug in de Beukerstraat –heel laat- kregen we biefstuk met brood en dan doodop onder de warme dekens, maar intens gelukkig, want de kerstboom was niet in de brand gevlogen, omdat er altijd een emmer water en zand naast stond, die de echte kaarsjes-frivoliteiten moesten indammen.
Later, in de jaren zestig, waren die kerstdagen een lastiger verhaal. Het was een grensconflict. Een strijd tussen het oude kerstfeest en het losraken ervan. Als jonge jongen had ik veel vrijheden, maar de ouders van het meisje waar je op dat moment gek op was, waren dan juist weer van de oude stempel en dan restte je weinig anders dan op je handen zitten.
Maar die jaren zestig hebben een grote en –zo wordt nu steeds duidelijker- behoorlijk verwoestende invloed gehad op fundamenten van zaken als onderwijs, gezag en discipline. De zachte heelmeesters van die tijd kregen nogal wat troonopvolgers en de huidige stinkende wonden zijn het gevolg. Maar goed, het onderwerp was kerst(mis). Ja jeetje (vroeger: (J/j)ezus), wat valt daar nog voor zinnigs over te zeggen? Nederland, om me daar toe te beperken, ontkerkelijkt. Goed, de EO-Jongerendagen zijn kaskrakers en hier en daar schijnt een kerk door een WK-pastor volle bak te trekken, maar de aloude religie is op zijn retour en dat gefriemel met kleine kinderen van die nep-sinterklazen doet het métier ook niet echt goed. Daarom zijn die christelijke feestdagen dan ook overgenomen door Intratuin, Albert Heijn, Blokker en Etos. Pro forma vind je op kerstmarkten in een nis nog wel een stalletje met een Jozef, Maria en een al dan niet levend kerstkindeke, bijgestaan door een verveelde ezel, maar ook dat is geen zekerheidje meer, want afgelopen weekend is Maria uit de kapel van Bronkhorst ontvreemd. Of dat vrijwillig of gedwongen is gebeurd wordt niet vermeld. Of ze zit nu op de bank in Steenderen te kijken naar Man bijt hond of ligt inmiddels op het strand bij Tel Aviv. Maar, hoe dan ook, ze is weg.
Kerst(mis) is eten en drinken. En…familie en vrienden. Oeps! Dat gaat vermoedelijk bijna overal zonder excessen, op een te luidruchtige oom of tante na. Maar de afgelopen weken las ik in een tijdschrift en krant wat je kunt doen om te voorkomen dat tijdens het kerstdiner de hele bende elkaar de tent uit vecht. Haal foto-albums erbij en ga praten over vroeger toen het allemaal nog zo leuk was…Luister goed en praat minder. Verdiep je in de zieleroerselen van je tafelgenoot. Enzovoort en zoverder. Alsof je als Zuid-Koreaan met je buurman uit het noorden bij de Chinees zit en elkaar bedreigt met je chop-sticks.
Wordt het sneeuw of dooi en de bijbehorende kliederboel? Laten we hopen op het eerste. Dan is er de kans om lekker even een frisse neus te halen in de bossen bij Almen of Gorssel. Dan kunnen de kinderen even hun energie kwijt en is de lonkende borrel om vijf uur een baken in de mist.
En als het strooizout in de eigen of naburige gemeente op is, dan biedt dat ongekende kansen. Welke schoonmoeder zal, ofschoon met een kalkoen van drie kilo in de oven, ongevoelig zijn voor het argument dat de schoonzoon het leven van de geliefde kleinkinderen niet in de waagschaal wil leggen? Alleen wel zorgen voor de bezorgde toon en niet de opgeluchte.
Gelukkig kerstfeest dus. Ook in Ivoorkust, Soedan, Iran en Wit Rusland, om er maar eens een paar te noemen.
---------------
Een column voor een voetbal-site? Nog niet veel van gemerkt, zult u –terecht- opmerken. U heeft gelijk, maar de kerstgedachte moest ook even aan bod komen en trouwens met dat winterweer is Koning Voetbal toch een beetje verslagen door Koning Winter. Maar afgelopen vrijdag waren de Vrienden van Be Quick en de Be Quick Business Club toch bij beide vorsten te gast. We bezochten Borussia Mönchengladbach – Hamburger SV. Prachtig stadion, efficiëntie ten top, lekkere hapjes en drankjes tegen schappelijke prijzen, maar auh weh, so kalt. Nou werd je van het vertoonde spel al niet echt warm, maar toen om kwart over tien de zaak gedaan was (1-2) lagen mijn tenen los in mijn laarzen. Strompelend terug naar de bus, waar na een kwartiertje de bloedsomloop weer enigszins op gang kwam. Mijn oprechte bewondering gaat uit naar de supporters op de tribune die daar met blote bast stonden te schreeuwen, naar de wel aangeklede Duitsers die gewoon van die koude glazen bier zaten te drinken en mijn fellow-Be Quickers die op de terugweg blikje na blikje wegtikten. Hoe verging het mijzelve? Ik was om kwart voor twee thuis en zakte naast de kerstboom in een stoel met (ik geef het toe) een te groot glas whisky. Terugkijkend op een weliswaar koud, maar heerlijk avondje. Lekker geslapen daarna.
------------------------
Laatste nieuws. Internazionale heeft de World Cup voor clubs gewonnen. Ja, van een club uit Congo. Ben de naam even kwijt, kan naar beneden lopen om die op te zoeken, maar wat doet het er toe? Wat is dat voor waanzin, die competitie? Een voorronde met clubs uit de woestijn en dan Inter tegen een ploeg uit de Congo? Nou kunnen die Afrikanen de laatste jaren best aardig ballen, maar hoe blij kun je zijn met zo’n titel? Ook hier zit weer zo’n verdacht FIFA-verdeel-en heersluchtje aan. Al die grappenmakers maar te vriend houden en onderwijl de kassa wijd openhouden en zelf even niet op de winkel letten.
Nou komt die kwast van Blatter met een voorzichtig voorstel om de WK in 2022 in Qatar maar in de winter te houden. Hoe komt die gek erop? Het geld is binnen en nu ineens “oplossingen” gaan zoeken. Hoe denkt-ie dat daar op gereageerd gaat worden in de echte voetballanden? Als Robert Mugabe van Zimbabwe binnenkort doodgaat, kan Seppl deze zo opvolgen. Potje zwarte Erdal erop en geen mens die het gaat merken in dat treurige land.
Dan nog twee dingen. Jan van Dijk is ontslagen bij VVV Venlo. De voorzitter wilde hem al langer kwijt, maar besefte dat Jan door zijn toedoen in een onmogelijke positie was gekomen. O.a. door de verkoop van Honda. Nog even doorbijten dus, maar dan toch nu het ontslag. Ik geef toe dat van Dijk, voorzover ik dat via tv-beelden kan beoordelen, geen geweldige inspirator is/was. Vroeger als voetballer het klassieke bijtertje, maar als trainer geen echte persoonlijkheid. In zijn vrije tijd lekker in het riet op brasem vissen, boterhammetje met kaas erbij, heupflesje, dat soort dingen. Maar geen slechte kerel. Oprecht, betrouwbaar en opgezadeld met een selectie die niet veel meer kon dan plaats zeventien. En dan gooien ze zo’n vent op straat. Godgeklaagd.
Tot slot Carlos Tèvez. Van Manchester United naar Manchester City gegaan, voor tweeduizend pond per week. Nou zal clubliefde die gasten een rotzorg zijn. Had Olympiakos Spitsbergen een halve ton meer geboden dan was hij daar gewoon heen gegaan. Gewoon ’s morgens om half tien het ijsberenvel aangetrokken en vertrokken met een luxueuze Leopard II-tank vanaf je vier étages tellende iglo met vloerverwarming en op naar het veld van Inuit Seagulls FC. Maar meneer Carlos heeft problemen met trainer Roberto Mancini en daarom wil hij terug naar United. Nou heeft hij voor City al elf goals gemaakt en is ook verder van waarde, maar ik kan me haast niet voorstelen dat Ferguson ‘m terug wil. Een overstap in Manchester van rood naar lichtblauw en vice versa is voor de supporters al een absolute doodzonde, maar deze querulant is en blijft een kruitvat. Uiterlijk zegt niet alles, maar met deze snuiter zal elke trainer wekelijks veel energie kwijt zijn om hem binnen de perken te houden. Terug maar naar Argentinië, zou ik zeggen.
Mag ik u ondanks de kerst-scepsis een paar fijne kerstdagen toewensen? In zo’n column dik je het weleens een beetje aan, maar laten we hopen dat u en de uwen er een lekker feestje van maken. Ik gun u dat echt.
Tot volgende keer.
Cees Seevinck.