Kudde gedrag, stiekem gedrag, raar gedrag en nog wat.
Mijn diensttijd begon op 15 september 1970 (70/5). Juist op mijn twintigste verjaardag. De stokoude Koning Willem III-kazerne in Amersfoort. Zo’n tachtig man op een “kamer” met drie-hoge stapelbedden, een kolenkachel gestookt met tank-olie en nog veel meer privileges. ’s Avonds tegen elf uur werd de deur open gegooid en werden alle broekkies en masse met de brandspuit uit hun nest gespoten. Een alleraardigst verjaardagscadeau, dat uiteraard later werd gecompenseerd, maar dan met “ons” aan de kraan. Het was de tijd van de Koude Oorlog en met de Centurion-tanks van 101-Tankbataljon verbleven we met de nodige ups en downs voornamelijk aan de Oost-Duitse grens om te oefenen en de Russen te begluren, zoals zij dat vice versa deden. Ja, eigenlijk wel een beetje kuddegedrag.
Na mijn afzwaaien in januari ’72 had ik een half jaar over voor een studie begon. Ik werd reisleider in Duitsland en Oostenrijk. Voornamelijk in het Alpenland waar ik me ontfermde over jongerenreizen. Standplaats Hotel Kitzsteinhorn in Thumersbach; aan de overkant van het meer lag Zell am See. Als je de groepen van luchthaven Salzburg ophaalde, dan zag je in één oogopslag dat van de vijftig deelnemers 80% jonge meiden van mijn leeftijd waren. In die tijd kon je eruit zien als Quasimodo de klokkenluider van de Notre Dâme, maar een reisleider was een icoon. Die sprak de taal, wist alles van de streek, kende de leuke kroegen, hielp bij ziekte of verlies van een portemonnee. Kortom, een vleesgeworden god. Het zal u niet verbazen dat bij terugkomst de boerenwijsheid “een goede haan is niet vet” voor mij geen vraagtekens meer opriep. Maar wat viel me toen ook op? Al die leeftijdsgenoten die vakantie kwamen vieren werkten al. Op kantoor, in de fabriek. En massaal lieten ze weten eindelijk even verlost te zijn van die baas of chef, die elke dag maar weer riep wat ze moesten doen en laten. Eindelijk even vrij om te doen en laten wat ze zelf wilden. Ja, ze konden mee op excursies naar de Grossglockner, Salzburg, leuke avondjes in een berghut, midget-golf. Noem maar op. Er waren dagen dat ze zich zelf konden vermaken. Dan hing je de avond daarvoor in de lounge allerlei brochures op van leuke dingen. Of ze konden gewoon bij het hotel blijven. Zwemmen in het meer, zeilen, roeien, lekker zonnen. Dan had ik een dag voor de administratie, financiën bijhouden en wellicht wat tijd voor mezelf en misschien even een uurtje langer slapen, want het werd elke avond erg laat. Maar…op zo’n dag werd er steevast rond negenen op mijn deur geklopt. “Cees, wat gaan we vandaag doen?”. Ze dachten een week of wat vrij te zijn, maar uiteindelijk misten ze de teugels. Kuddegedrag.
Afgelopen zondag geen voetbal. Beetje gejogd in de Lochemse bossen. “s Middags met zo’n stralende zon toch nog maar even de wandelschoenen aangetrokken en op weg richting Ruurlo. Daar kun je ook prima rondstappen. Maar oh wee. Er is in de buurt van die pannenkoekenboerderij Heisterkamp een Midwinterhoorn-wandeling. De auto’s staan bij honderden in de berm, verkeersgeleiders in oranje hesjes overal. Waar ik mijn auto ook wendt of keer, mensenmassa’s. Ze lopen zes, tien of twintig kilometer langs een gemarkeerde route en kunnen hier en daar naar een midwinterhoornblazer luisteren. Voor het entrée-geld is er na afloop Glühwein en een plak (ongetwijfeld) krentenwegge. Het kruipt als een schier eindeloze stoet bosmieren achter elkaar aan. Er is vermoedelijk geen moment dat je even alleen met de natuur bent, want het barst eveneens van de Golden Retrievers, Labradors en andere leuke, maar opgewonden honden. Na een half uurtje rondrijden bleek er geen ontkomen aan dit gezellige zondagmiddaguitje. Ja, we liepen ergens een halfuurtje, maar toen was er alweer zo’n groep voor ons van opa (2x), oma (2x),ouders (4x) oom Henk, tante Annie, drie honden, kinderen, kleinkinderen en ja, ze joelden, praatten en blaften allemaal erg hard. Toen leek het mij het beste naar de auto te gaan en naar de Groene jager in Barchem te rijden voor een bord superieure erwtensoep. De Groene Jager is zo’n établissement waar de tijd stil staat. Van die Perzische tapijtjes op tafel, waar de afdrukken in staan van duizenden kopjes koffie, glazen bier en voorheen de asbakken. Er hangen twee vitrines met de vaandels van “Crescendo”en “De Barchjagers”. Ook staat er op een stuk hout boven de ingang: “Als Adam van het bier had geweten, had hij niet in de appel gebeten”. Aan het tafeltje naast ons zitten vier (waarschijnlijk) ongetrouwde boeren aan de koffie en bespreken de perikelen op hun bedrijf. Ze werken zich vermoedelijk het apezuur tegen een karig inkomen. De klachten gaan voornamelijk over de inmiddels absurde administratie die ze moeten bijhouden.
Teugdenkend aan het begin van deze middag: Kuddegdrag.
Oh jazeker, de maatschappij is steeds meer op het individu gericht, maar kennelijk zijn onze genen toch nog steeds geënt op de school vissen, de roedel herten, de vlucht regenwulpen, de kudde schapen en de supporters van ADO, Lazio Roma en Partizan Belgrado.
----------------
Zondagavond vind ik wel een lekkere avond. Ik hoef er op maandagmorgen niet vroeg uit, mijn vrouw wel, dus die gaat vroeg onder de wol. Ik pak een drankje en kruip tegen tienen in de rol van sado-masochist, want Studio Voetbal begint. Natuurlijk, het lult een uur lang door elkaar heen, want dat is de standaard bij programma’s waar meerdere mensen aan tafel zitten. Gooi een rottend been in een zijtak van de Amazone en tienduizend piranhas doen geluidloos, wat ze bij Pauw & Witteman, De Wereld Draait Door en Studio Voetbal luidkeels doen. En dan, ach gut, weer die Jan Mulder. Onlangs een heel boek over hem verschenen. Het begint steeds meer op De Kleren van de Keizer te lijken. Maar zondag kreeg ik ineens een ander vermoeden, want ja, pecunia non olet, oftewel geld stinkt niet. Jan was dusdanig in de war, kreunde en steunde zo hartverscheurend, dat men hem welhaast kunstmatig in die rol heeft gedwongen. “Jan, kun je zondag weer komen? Ja, mooi, maar je weet wat er van je verwacht wordt, hè? Gewoon de imbeciel spelen. Ja, we weten dat zelfs je zoon het pijnlijk begint te vinden, maar de kijkers verwachten dat van je en tenslotte ben je toch ook niet vies van al die eurietjes. Afgesproken dan. Even een paar krankzinnigheidjes uit je hoofd leren, een broodje kroket na afloop en dan weer fluks naar je spanlaken. Ja, doei to you too”.
Het is toch niet voorstelbaar dat het anders dan dit moet gaan. Het is dat de sigaren-industrie op zijn eind loopt, want anders had het merk Hofnar op het bandje een prima eigentijdse vervanger gehad. Jeetje, wat een topvermaak. Spitting Image.
------------------
Als u dit leest is de titanenstrijd al gestreden. Cataluña – Castilla. Rivalen op het Iberisch Schiereiland sinds het begin van de jaartelling. Handelsconflicten, opponenten in troonsopvolgingen, landjepik, tegenstanders in de Spaanse Burgeroorlog en daarmee is Barcelona – Real Madrid niet alleen maar een partijtje voetbal. Hier staat de eer van de landsstreek, de bevolking, de vlag op het spel. Spring je als vurige aanhanger wel of niet na afloop uit het raam, is Maria Dolores de volgende dag wel of niet toonbaar op de markt en ligt de TV wel of niet door een bijl gespleten in de hoek van de kamer.
Real is weer terug uit een dalletje. Ondanks die miljard euro schuld lijken ze weer een concurrent voor Barça. Voor de media is het voornamelijk de clash tussen Messi en Ronaldo, maar wat lopen er toch veel topspelers bij die clubs. Ajax ondervond dat met die 0-4 tegen Real ook nog maar eens. Tijdens de wedstrijd vond ik die twee gezochte rode kaarten nog wel geinig. Slim, uitgekookt. Maar na de herhalingen van die beelden, ben ik daarop terug gekomen. Zonder televisiebeelden was je er misschien nog mee weggekomen, maar met? Nee, het was al te doorzichtig en leek meer op groep 4 in de bus op weg naar De Efteling. Mourinho wilde de UEFA schaak zetten, maar ik vrees dat zij riposteren met mat. Maar ja, dan duikt hij in de provisiekast en haalt er gewoon twee kanjers uit de eigen opleiding uit. Geen probleem.
Soms wilde ik wel zo’n voetbalzender. Barcelona-Real, dat moet wel een feestje zijn geweest.
----------------------------------------------
Ik vrees dat de vroeg ingevallen winter zorgt voor een lange winterstop. Nou ja, dan kan ik zonder wroeging even tijd vrij maken voor dochter Julia, die een dezer dagen bevalt van een zoon. En mocht ze nog langer in Rome blijven wonen, dan kan ik haar misschien overtuigen dat-ie later maar bij beter bij AS dan bij Lazio moet gaan voetballen.
Opa, ja dat word ik. Kijk maar even voor het bewijs op bijgaande foto.
Cees Seevinck.