’t Was een bewogen weekend. Als ik op zaterdagmiddag niet op het hockeyveld in Lochem ben om daar buitengewoon prettig te vertoeven met bekenden en doorgaans zeer aantrekkelijke moeders van B- en C-spelertjes, vaak vergezeld van de onvermijdelijke bruine en zwarte Labradors, die mij weten te vinden omdat ik –ondanks het verscheiden van mijn eigen hondje afgelopen jaar- nog steeds brokjes bij me heb, dan ga ik met mijn eega wel even naar Zutphen om daar wat dagelijkse dingen te kopen en op de markt een loempia’tje achter de knopen te steken.
Dit keer was het echter kibbeling wat mijn voorkeur had. Bij de kraam naast die foeilelijke fontein, die het historische centrum al decennia onteert en die inmiddels groen ziet van de algen en waar de Gemeente binnenkort een claim van kan verwachten als er zo’n snotblaag een dubbele kaakbreuk valt omdat zijn ouders het wat te vermoeiend vinden om op hem te letten, nou daar kocht ik voor € 3,50 een miniscule hoeveelheid visbrokjes. Ikheb inmiddels wel afgeleerd om euro’s om te rekenen naar guldens, maar kon het toen toch niet laten. Rond de acht piek voor een paar happies vis (?) dat is toch wel al te gortig.
Zutphen op zaterdag blijft echter toch een fijne stek en doorgaans wip ik dan nog even aan bij Willem Schimmel in de Sprongstraat voor wat tabak en een lekker kopje koffie.
In zijn geweldige pand is er tussen de toonbank en de sigarenafdeling een zitje waar je even lekker een bakkie leut kunt drinken en een sigaretje roken en doorgaans is zijn fijne hond er ook en een bezoeker met een aardig verhaal.
Afgelopen zaterdag vertelde Willem over zijn vakantie naar Portugal en wat logistieke problemen die hem waren overkomen. Nou heeft hij sinds kort weer een beetje kennis aan een charmante dame en dat vervult hem dermate dat hij zijn relaas richting mijn vrouw afsloot met: “Nou ja, als je maar lul hebt”.
Deze Freudiaanse verspreking leidde tot een hilarische slappe lach van alle getuigen en toen iedereen weer zijn enigszins normale gelaatskleur terug had, was de conclusie dat regelmatig krom liggen van het lachen beter werkt dan een aspirientje.
Ik kan me uit de jaren vijftig, zestig nog de sigarenzaak van Louis Inklaar in de Korte Beukerstraat herinneren. Achter dat zware gordijn, dat de grens was tussen winkel en huiskamer stond het altijd blauw van de tabakswalmen. Maar daar werd ook gelachen en was het voor veel Be Quickers een tweede huis. Veel gaat verloren in de tand des tijds, maar gelukkig – zo bleek afgelopen zaterdag maar weer eens – zijn er ook veel dingen die overeind blijven.
Daarom houd ik van Zutphen.
---------------------------------
Zondagavond toch maar weer Studio Voetbal gekeken. Ronald Waterreus is de enige van de gasten die ik, zonder in de lach te schieten, wel kan aanhoren. Hij is waarschijnlijk financieel onafhankelijk en daardoor in staat dingen te zeggen die er toe doen.
Nu zaten Mulder junior en Ronald Koeman er weer. Als je wat in de bonen bent en de TV-gids niet goed hebt geconsulteerd, dan denk je soms dat je naar Koefnoen zit te kijken. Wat een gratuite gezwam komt er uit de monden van die twee! Zoals ik al eerder heb geschreven krijgt niemand de kans om maar één zin af te maken zonder onderbroken te worden, maar dan nog.
Wat je ervan meekrijgt is tenenkrommend.
Nu ging het onder andere over de euforie die Pieter Vink ondervond na zijn prima gefloten FC Twente – Ajax. Op de tv zag je dat hij in zijn sas was met een prima optreden en dat – in dit geval- een aantal spelers dat ook vonden. Met als gevolg een aantal omarmingen.
Leuk om te zien, want –hoewel niet in beeld- zullen ook de Twente-spelers congruente gebaren hebben gemaakt.
Het is de aard van veel trainers en spelers om puntenverlies toe te schrijven aan het arbitrale trio (Wie heeft zondagavond de trainer van SC Freiburg gezien na de nederlaag tegen Wolfsburg????), maar als Vink in dat geval waardering oogst voor een prima pot, waarom dan geen gulle lach getoond?
Uiteindelijk zijn ze allemaal schaakstukken op hetzelfde bord.
Jack van Gelder (ik mag hem wel, ondanks zijn ietwat narcistische eigenschappen) gooide dit item op tafel. “Heren, kan dit?”.
En toen gebeurde er iets opmerkelijks. De hele tafel vond van wel, maar niemand durfde dat openlijk te zeggen en wachtte op de reactie van de ander. Waar de babbelaars normaliter niet aarzelen om elkander na het eerste woord al te onderbreken, was het nu wel aarzelen, aarzelen.
Niemand durfde het aan om zonder de oksels en torso te natten om zomaar in het diepe te springen.
Maar goed, het kwam er toch uit. Nummer één zei “nee” en opgelucht kraaiden de Wiener Sängerknaben ook hetzelfde liedje.
Het kon dus niet.
Ik vind van wel. Een moment van waardering en respect, waar geen enkele vorm van vriendjespolitiek achter zat. Die 2-2 was in orde; dat vonden alle partijen. Het was reclame voor het voetbal en dan mag een scheidsrechter blij en opgelucht zijn. Zeker Vink.
En zo’n omhelzing geeft een menselijke draai aan dat vaak walgelijke commerciële circus.
Dat die draaikonten bij Studio Voetbal dat ontkennen is triest.
---------------------------------
We zullen vast niet het enige westerse land zijn dat gespecialiseerd is in het subsidiëren van de meest onzinnige projecten. Een paar jaar terug las ik een artikel dat een sterk verkorte bloemlezing gaf van al die miljarden die worden weggegooid aan allerlei belangengroepjes.
Milieu-freaks en –terroristen, korenwolf-beschermers, Huisvrouwen Tegen Aids onder Giraffen in Namibië, Help Het Haantje op de Toren in Geldrop door de Winter Heen, Ondersteun de Lama met Hoogtevrees in het Andesgebergte.
Schrijf een ellenlang lulverhaal en de centen stromen binnen.
Postbus 51 is ook zo’n krankzinnigen-instituut dat als kampioen opendeuren binnentrappen bekend staat.
Nu echter is er een campagne, waar ik echter wel enige waardering voor op kan brengen, hoewel ik betwijfel of het resultaten oplevert.
Men wil ouders langs de sportvelden enig normbesef bijbrengen.
Vaders en moeders die hun sportende kinderen de grond inboren met hun denigrerende opmerkingen en scheidsrechters en coaches uitschelden.
Dat is heus niet alleen op het voetbalveld, hoor. Ook bij het nette hockey gebeurt dat.
Ik zie het wel eens en dat vervult me met een plaatsvervangende schaamte.
Wat een enorme zak of muts moet je zijn om dat gedrag te vertonen?
Er schijnen nu (onverbindende?) regels te worden opgesteld die het verwijderen van onuitstaanbare ouders mogelijk maken.
Hoe dat er in de praktijk uit moet gaan zien? Geen idee, maar dit initiatiefje vind ik wel de moeite waard.
Hopelijk is dit niet aan Be Quick besteed.
-------------
Ik moet bekennen dat ik RKPSC – Be Quick afgelopen zondag niet heb gezien.
Een supporter is ook supporter in moeilijke tijden, maar misschien was het maar goed dat ik er niet bij was.
Afgaande op het commentaar van trainer Ron Wassink in de krant en een enkele ooggetuige was het een slappe vertoning.
Dat is niet best.
Hopelijk is dit een incident geweest.
Nou ja, ongeschonden kwam ook het Veteranen-team (nu het vijfde) niet uit de strijd.
Met precies elf man, waarvan een aantal niet geheel fit, werd met 11-0 verloren van Voorst 4.
Ja natuurlijk, jonger en zo, maar dan nog.
Keeper Willem Jansen was onze beste man. Dat klinkt gek, maar geeft aan hoe het zat.
De scheidsrechter stopte een kwartiertje voor tijd maar met de vertoning. Dat vonden we allemaal wel prima.
Sommige spelers hebben inmiddels al een half uur nodig om zich om te kleden en na de schamele warming-up is een enkeling al bek af…
Dat er afgelopen zondag alleen hond Lodi van Douwe Jan in de Voorster dug-out zat, geeft wel aan dat er wat vers bloed bij moet.
Aangezien ik mijn leven lang honden heb gehad, kon ik de blik van het beest na afloop wel duiden: Had mij er maar ingezet, dan waren het geen dubbele cijfers geworden.
Ik knikte naar hem en hij knipoogde terug. Misschien iets voor zondag?
De derde helft in ons clubhuis was niet bijster opwekkend.
De helft van de spelers was linea-recta naar huis gegaan. De die-hards hebben het maar niet gehad over de “wedstrijd”. Over een bal gehakt en een biertje werd wat gekletst over afgelopen en komende vakanties.
Waar zijn de tijden gebleven dat we, bijvoorbeeld, het 25-jarig jubileum van de leren jas van Hannie Jansi uitgebreid vierden en ik met pijn in de kaken van het lachen huiswaarts keerde?
Was het vroeger dan toch allemaal beter?
Net als met Feyenoord?
Sal alles nog reg kom?
Cees Seevinck.