U weet het al langer dan vandaag; mijn vrouw blijft bij mij vanwege ondoorgrondelijke redenen. Zij vindt mij maar een raar schepsel.
Voorheen crossend door het land om de laatste jaren ING-bankiers met secondenlijm te binden aan “mijn” Nationale-Nederlanden. Tussen de bedrijven door nog allerhande gedoe met de hockeyclub en Be Quick.
En dan op een regenachtige zondagmorgen in november om half tien een half uurtje pathetisch “voetballen”om vervolgens een beetje droevig met zo’n vlaggetje te zwaaien en dan heel bewust met een hete aardappel in de keel zo’n stevig gebouwde boerenzoon uit een omliggend dorp verbouwereerd te laten afdruipen als-ie het waagt om mijn beslissing in twijfel te trekken.
Je ziet zo’n jonk dan denken: Jezus, daar staat Hirsch Ballin te vlaggen. Wegwezen (om meerdere redenen, natuurlijk).
Aanstonds staat me dat weer te wachten, samen met Douwe Jan onder andere.
Je weet verrekte goed dat het voetballen eigenlijk niet meer wil en ook dat de jongens uit de gouden jaren al eerder de handdoek hebben gegooid.
Afgelopen zaterdag op een feestje was er nog een kleine psychologische barrage te nemen.
Zo af en toe coach ik Veterinnen B van de hockeyclub op de dinsdagmorgen.
Nou kun je een aap ook niet leren vioolspelen, maar zo af en toe is er eentje die ineens snapt wat je bedoelt en dan winnen we wel eens.
Maar, zo rond kwart over negen beginnen we met koffie en gebak, samen met de tegenstander.
Allemaal vrouwen van een jaar of veertig, vijftig met een aardige loopbaan en opleiding.
Die kletsen niet (meer) over poepluiers, vaatwasmiddelen of tv-series en daar kun je dus paarden mee vangen.
Maar goed, ik raak uit koers.
Op genoemd feestje waren er nogal wat van die dames en maar blijven zeuren. Dit jaar coachen, Cees. Vinden we leuk.
Maar dan is er ook nog Veterinnen Zondag; die zijn gemiddeld zo’n tien jaar jonger en die trekken ook aan me. Die spelen ook beter hockey en zijn kampioenskandidaat.
En dan lig ik ’s avonds onder de klamme lappen te woelen.
Zondagmorgen mezelf voor aap zetten bij Be Quick of de testosteron-spiegel –geheel onnuttig en overbodig- verhogen en na afloop lunchen met witte wijn en exquisite spijzen in plaats van zo’n vette gehaktbal met een biertje.
Maar ja, Be Quick blijft Be Quick. Kiek’n wat ut wordt.
Het eerste kijken blijft natuurlijk buiten de discussie, maar wat betreft die zondagmorgen; ik weet het nog niet.
Die dinsdagmorgen mag ik gelukkig zelf beslissen.
-----------
Over het toernooi is inmiddels wel genoeg geschreven en gesproken.
Fantastisch en wat een inzet van al die vrijwilligers!
De eigenaar van de sportschool waar ik kom was ook geweest en die complimenteerde mij met de vriendelijkheid en hulpvaardigheid van al die dames en heren in hun blauwe polo’s.
Daar krijg ik dan een heel warm gevoel bij.
We mogen héééél trots zijn op wat we me met zijn allen hebben neergezet.
Er is heel hard gewerkt en als ik dan –bijvoorbeeld, zonder anderen tekort te doen- zie hoe Jan Welmers, Ab Broer en Fred Croes op zondagavond rondstrompelen op hun laatste benen, dan gaat mijn hart open naar al die volbloed-Be Quickers. Fenomenaal!
DANK, DANK!
-----------
Heb zelf vandaag de min of meer laatste nazorg-taken vervuld. O.a. dankbrieven aan sponsors, clubs en andere betrokkenen. Hart onder de riem-regels aan de twee geblesseerde spelers van Heerenveen en Birmingham City en zo nog wat van die sociale taken.
En eerlijk gezegd heb ik het nu ook wel een beetje gehad.
Overal waar te voor staat is niet goed.
Clubliefde is een groot goed en helaas een bedreigd sentiment, maar het kan ook wel eens te veel van het goede worden .
Ik word in november opa van een zoon van dochter Julia; eigenlijk heb ik het tot dusver voor kennisgeving aangenomen, aangezien dat toernooi veel tijd opslurpte.
Maar zondag was ze even in Amsterdam met haar buikje en toen besefte ik eigenlijk pas een beetje wat er aan de hand was.
Tijd dus om even afstand te nemen en dat gaat dan ook gebeuren.
Maandag gaat het richting zuidstaten van Amerika. Met zo’n asociaal grote cabriolet door Texas, Arkansas, Louisiana en Mississippi.
Beetje tabak kopen, katoen, jazz opzuigen, vette watten oren in de oren als we in het Elvis Presley Memorial Hotel in Memphis logeren en tornado’s voorblijven.
Maar ook een heerlijke duik in de geschiedenis.
Be Quick wordt even Be Slow & Relaxed. Just the way they do in Deep South.
Daarna gaat het gauw genoeg weer kriebelen.
Derhalve, wie mij vanaf 23 augustus mailt of belt krijgt even geen antwoord.
I’m sorry.
Tot gauw!
Cees Seevinck.