Vanmiddag, woensdagmiddag 4 augustus, de laatste officiële vergadering gehad met de Stuurgroep van het toernooi.
Buiten liepen o.a. Sjaak, Willem, Dé, Dick, Toon, Gerrit, Chiel het vuile werk op te knappen, terwijl wij binnen ons terug hadden getrokken tussen wolkenkrabbers van papier.
Mobieltjes gingen, zinnen werden niet afgemaakt, jan, piet en klaas moesten hun ei kwijt, vergeten we wat? Is dit al gebeurd? Hoe doen we dat? Jeetje, helemaal niet aan gedacht? Dat zou jij toch doen? Nou ja, volgens de titel in een recent gelezen boek over het Engeland uit de twaalfde eeuw: Order in Chaos.
Het is raar. Aan de ene kant snakken we naar zondagmiddag rond zes uur, wanneer we met z’n allen het glas kunnen heffen op een prachtig weekend, vervolgens droomloos slapen van zondag op maandag, ons dan melden bij een naburig sanatorium of klooster voor een paar dagen récluse, maar we willen ook met volle teugen genieten van die drie dagen waar we zo superhard voor geknokt hebben.
Het is niet overdreven te stellen dat wij Be Quickers onze hand niet omdraaien voor het organiseren van het een of ander, maar in mijn herinnering is dit de meest ambitieuze en prestigieuze klus tot nu toe geweest.
Dinsdagavond 3 augustus was de briefing voor al die vrijwilligers en het plezier en de wil om er wat van te maken spatte er vanaf.
Er was opnieuw dat gevoel wat ons zo sterk maakt: Wij zijn Be Quick en we klaren die klus.
Oh ja, “we” zeuren er wat vanaf, maar als het er op aankomt…
In mijn woonplaats Lochem word ik aangesproken op de publiciteit en de omvang van het toernooi. Men vindt het hartstikke leuk en beloven te komen kijken; we krijgen emailtjes uit het land van scouts die ons gaan bezoeken.
De Stentor werkt mee, de Zutphense Koerier en wie weet Omroep Gelderland en nog meer media.
In mijn vorige column deed ik wat cynisch over mogelijke kritiek die ons ongetwijfeld zal bereiken. We hebben georganiseerd tot twee cijfers achter de komma en een enkeling zal vinden dat het tot vier cijfers achter de komma had gemoeten.
Toegegeven, het flyeren had veel beter gemoeten, maar dan hadden –bijvoorbeeld- Jan en Monique Lankhaar er niet min of meer alleen voor hebben moeten staan.
Oproepen en smeekbeden dienaangaande, ook aan mijn eigen elftal, waren aan dovemansoren gericht, maar ja, that’s life.
Laten we onze welbekende en betrouwbare zegeningen koesteren.
De mannen rond Fokke Rotman, die afgelopen zaterdag dat vermaledijde bosje hebben verwijderd. Een zware klus, die weliswaar tussen de middag beloond werd met een gezonde maaltijd van braadworsten, patat en mayonaise, maar die wel werd geklaard.
De struurgroep loopt dit weekend te pronken in hun pak en stropdas, de kantine-medewerkers en anderen in hun polo, maar gedenk in uw gebeden zondagavond ook de mensen aan de kassa, de schoonmakers, de assistenten bij de spelletjes, de mensen in de keuken en al die anderen die zich inzetten.
We zijn uiteraard dankbaar voor tips die we kunnen gebruiken in een eventuele volgende editie, maar ga alsjeblieft niet lopen zeiken over trivialiteiten; en zeer zeker niet als je voor de totstandkoming van dit festijn geen ene moer hebt gedaan.
Beetje aan het eind van je latijn, Ceesje, met zo’n vileine slotopmerking?
Ja en nee, maar een goed verstaander heeft maar een half woord nodig, toch?
Maar we besluiten crescendo: Kom massaal, neem vrienden, buren en kennissen mee. We maken er een heerlijk feest van.
Van harte welkom!!
Cees Seevinck.