Het toernooi, de zweetdruppels en de fouten.
Ik heb net de toernooikrant gelezen. Was daar zelf een beetje bij betrokken en niet ontevreden.
Inmiddels heeft een wel ontevreden adverteerder zich gemeld. De advertentie was onscherp.
Dat kan, zeker als je diverse verzoeken om beter materiaal aan te leveren naast je neerlegt.
Oh jeeh, een week voordat het spektakel los moet barsten worden we nog steeds geconfronteerd met losse eindjes.
Last minute lastpostjes. Ineens kan dit niet of mag dat niet. Toe zeggers worden ineens vakantiegangers, clubs komen met additionele wensen waar niet op gerekend is.
Het is high-alert.
We sappelen, vergaderen en doen de hele dag niet anders; het lijkt wel alsof het nooit een keertje klaar is.
Na een oproep melden zich steevast een aantal dames en heren om mee te helpen en daar zijn we dankbaar voor.
Maar onze grootste valkuil is nog steeds deze:
“Ik had best iets willen doen, maar ik hoorde maar niks”.
Tsja, dan ga je omwille van de geschiedenis maar door het stof. “Sorry, niet aan gedacht” en dat soort flauwekul, terwijl je had moeten zeggen: “Oh ja, nou je weet toch waar we te vinden zijn, terwijl je een meter verderop aan je biertje bezig was”.
Dat laatste is wel erg cru en komt uit mijn opgezogen rechterduim.
Maar ver bezijden de waarheid is het voor een enkeling niet en dat kun je vrij klakkeloos overnemen uit de huidige samenleving.
Kammijhetschele, ziewel.
Gelukkig heeft Be Quick de laatste weken weer heel veel in- maar ook min of meer outsiders kunnen bewegen om tijdens het toernooi-weekend iets te doen.
Zelfs mijn eega, voetbalhaatster # 1 van het westelijk halfrond, gaat vrijdagmiddag en –avond Werder Bremen begeleiden en dat kun je vergelijken met Osama bin Laden die de finale tussen de New York Yankees en de Boston Red Sox van commentaar voorziet.
We naderen het startpunt en na dat weekend, wanneer op maandag meteen de werkzaamheden beginnen voor de aanleg voor het kunstgrasveld en een aantal vrijwilligers geen ruimte wordt gegund voor een Verschnaufpause en meteen weer de onlangs aangelegde reclameborden er weer af kunnen halen, nou ja, dan zullen er hier en daar wat zuchten van verlichting worden geslaakt.
Er gingen en gaan dingen fout, dat is een feit.
We zullen tegen zaken aanlopen, waarbij we zullen zeggen dat we die beter hadden kunnen voorbereiden en doen.
Maar er zullen ook heel veel prachtige momenten voorbij komen, die ons trots maken.
Ik vraag u allen echter die werken of alleen maar komen kijken, benader het positief.
Gaat er iets mis, laat het ons meteen weten en steek bijvoorbeeld dan zelf even de handen uit de mouwen.
Help mee dit tot een onvergetelijk feest te maken. We kunnen het niet alleen; uw hulp en houding is van groot belang.
Begin jaren zestig was er een boertje in Wyoming (USA) met een zwart/wit-tv’tje, twee koeien, tien kippen, een geit en een geschifte zuster, die CBS schreef waarom het allemaal zo grijs was op de maan tijdens de rechtstreekse uitzending van de landing van Neill Armstrong…
Need I say more?
Tot over een week en ja, we kunnen nog steeds mensen gebruiken. Dus uit die TV!
Cees Seevinck.